Η 8η Μαρτίου είναι η καθιερωμένη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Μήπως όμως καλύτερα να την αποκαλέσουμε παγκόσμια ημέρα των γυναικών, με πεζά γράμματα και σε πληθυντικό αριθμό; Οι γυναίκες δεν αποτελούν ομοιογενή ομάδα, μία συμπαγή κατηγορία που μπορεί να περιοριστεί στη μία Γυναίκα με «Γ» κεφαλαίο. Είναι πολλές και διαφορετικές, ταξικά, κοινωνικά και πολιτισμικά. Αν κάτι αρχίζει να αλλάζει πιο έντονα τα τελευταία χρόνια, είναι η συνειδητοποίηση ότι η 8 Μαρτίου δεν πρόκειται για γιορτή, μα για αγώνα, όπως άλλωστε δείχνει και η ιστορία της.

Η αφίσα πριν την κινητοποίηση από την «Καμία Ανοχή», φεμινιστικής κίνησης που μάχεται ενάντια στις πολλαπλές καταπιέσεις που υφίστανται οι γυναίκες.

Απέναντι στον εκφυλισμό που δέχεται η συγκεκριμένη ημέρα από τον καπιταλισμό και την πατριαρχία (βλ. τις τόσες και τόσες οικονομικές προσφορές για τις γυναίκες καταναλώτριες μεν, και τις σκληρές εργασιακές συνθήκες για τις γυναίκες εργαζόμενες δε, αλλά και τη μάλλον φτωχή ανταμοιβή μας με δώρα και λουλούδια αντί της συντροφικότητας και της ισότητας), η ετήσια διαδήλωση για τη παγκόσμια ημέρα των γυναικών αποτελεί αφορμή για να (ξανα)τεθούν στον πολιτικό και κοινωνικό χάρτη διαχρονικά αλλά και πιο επίκαιρα ζητήματα. Ενδεικτικά μόνο, τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα έχουν απολυθεί έγκυοι εργαζόμενες από επιχειρήσεις αλλά και ΜΚΟ, μέσα σε μία εργασιακή πραγματικότητα με έντονα χαρακτηριστικά επισφάλειας για τις γυναίκες, ενώ επίσης έχουν δει το φως της δημοσιότητας ουκ ολίγες γυναικοκτονίες.

Το συλλαλητήριο ξεκίνησε από την πλατεία Κλαυθμώνος, κατευθύνθηκε προς τη Βουλή κι ολοκληρώθηκε στα Προπύλαια. Η σημερινή κινητοποίηση εκτιμάται όχι μόνο ως η μαζικότερη πορεία 8ης Μάρτη στην Αθήνα των τελευταίων χρόνων, αλλά και ως ιδιαίτερα δυναμική. Η φεμινιστική ομάδα Καμία Ανοχή, επικεφαλής της φετινής πορείας, έφερε κεντρικό πρόταγμα «Κάθε μέρα αγώνα, για μας είναι γιορτή! Καμία Ανοχή σε πατριαρχία και καπιταλισμό», υπενθυμίζοντας ότι, εάν υπάρχει κάτι για το οποίο μπορούμε να γιορτάζουμε, είναι το να καταφέρουμε να υψώνουμε το ανάστημά μας καθημερινά στις πολλαπλές καταπιέσεις που δεχόμαστε από το οικογενειακό, φιλικό, συντροφικό και εργασιακό περιβάλλον.

Την κεφαλή της πορείας ακολούθησαν ποικίλες φεμινιστικές πρωτοβουλίες και πολιτικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις, όπως η Sabbat- Burn the Rich Not the Witch, η ομάδα γυναικών της Αναρχοσυνδικαλιστικής Πρωτοβουλίας Ροσινάντε, το Μωβ, ο Χώρος Στέγασης Προσφύγων City Plaza, η Κατάληψη Στέγης Προσφύγων/Μεταναστών Νοταρά, οι γυναίκες της ΛΑΕ, η ΑΔΕΔΥ, η φεμινιστική ομάδα Κιουρι@, η αντισεξιστική ομάδα της ΔΕΑ, το ΣΕΚ, η ΟΚΔΕ ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ, η ΚΕΕΡΦΑ, ο σπουδαστικός σύλλογος ΣΓΤΚΣ, η Πρωτοβουλία Πρωτοβάθμιων Σωματείων, η Αγωνιστική Πρωτοβουλία σε Τηλεπικοινωνίες και Πληροφορική Radical I.T., η ομάδα γυναικών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η Aντιεξουσιαστική Kίνηση Αθήνας κ.ά.

Με τα συνθήματα που ακούστηκαν, όπως «Σ’ Ελλάδα, Τουρκία, Μακεδονία, κάτω ο εθνικισμός και η πατριαρχία», «Από την Αθήνα, μέχρι την Παλαιστίνη, βγαίνουμε στους δρόμους, για την Αχέντ Ταμίμι» και «Από την Αφρίν, μέχρι την Ισπανία, οι γυναίκες βγαίνουμε στο δρόμο γι’ απεργία» και «Στους δρόμους, στις πλατείες, στο σπίτι, στις δουλειές, γυναίκες μετανάστριες δεν είστε μοναχές», δόθηκε το αντιπατριαρχικό, αντιρατσιστικό, αντιεθνικιστικό και αντικαπιταλιστικό στίγμα που δε μπορεί παρά να συνοδεύει το φεμινιστικό.

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αξιοσημείωτες είναι οι κινητοποιήσεις στην Ισπανία, που πέραν του μαζικότατου χαρακτήρα τους, κατόρθωσαν να αποφασίσουν και συντονίσουν την απεργία τόσο από την εργασία όσο και από την απλήρωτη δουλειά του σπιτιού. Οι γυναίκες αυτές έδωσαν τον τόνο για την ριζοσπαστική αλλαγή, και εμείς δε μπορούμε παρά να κλείσουμε με την ελπίδα και τον στόχο, η Ισπανία να αποτελεί μόνο την αρχή.

Σχόλια

X