Oι στενάχωροι ήχοι των τραίνων,
έρχονται και συμπληρώνουν

Ζευγαρώνουν τη μοναξιά με νότες.
Με ρυθμούς, με σταθερά σημεία

Χτίζουν το χάος και αποχαιρετούν
Προλαβαίνουν να σου λείψουν, ενώ ακόμα έχουν σφυγμό.

Η νοσταλγία της στιγμής, στην επόμενη
Πριν προλάβεις να ανασάνεις, για να βουτήξεις πάλι

Στο πέμπτο βαγόνι, όπως πάντα
Μόνιμα κατεβασμένο το κεφάλι,
σαν να είναι η κανονική του στάση

Όταν βλέπεις έναν εφιάλτη λένε,
Τον χτυπάς με αυτούς που σ’ αγαπούν
Όταν όμως αυτοί δεν υπάρχουν;

Ας μάθει τουλάχιστον κάποιος…

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Γεννήθηκε και ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους τοίχους, τους αγώνες και τους ανθρώπους τους. Του αρέσει να φωτογραφίζει και να γράφει για όσα δεν μπόρεσε να φωτογραφίσει. Από τα 9 του κυκλοφορεί με μια εφημερίδα στο χέρι και συνεχίζει να γράφει σε μπλοκάκι στα ρεπορτάζ. Ακούει Verve, Μπαλάφα και Grunge. Διαβάζει ό,τι του γυαλίσει στις βιτρίνες της Καλλιδρομίου, της Ζωοδόχου Πηγής, της Θεμιστοκλέους. Αγαπά τα νησιά και κάποτε θέλει να ζήσει σε ένα από αυτά. Μέχρι τότε, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για μια διαφορετική δημοσιογραφία, με πολλά αυτοδιαχειριζόμενα 3point και γραφιάδες χωρίς περιορισμούς. Venceremos.

Σχετικά Άρθρα

X