Με αφορμή το άρθρο της με τίτλο :«Η πλάνη της πολυπολιτισμικότητας», η Σώτη Τριανταφύλλου ζήτησε για μία ακόμη φορά να τραβήξει τα βλέμματα του αναγνωστικού κοινού. Πέρα όμως από τη στάση της απέναντι στις μειονότητες   που προκαλεί, θα ήταν εύλογο να κριθεί και το μέσο το οποίο αναπαρήγαγε τη στάση αυτή.

Η guru του εκσυγχρονισμού πέρα από το να μας αφηγείται τα ταξίδια της με το Magic bus στην Αφρική ή τις βόλτες με την “route 66”στις Η.Π.Α , αποφάσισε να προσθέσει στα hobby της εδώ και χρόνια την αρθρογραφία ( πολύ πιθανότερο για να καμουφλάρει τον εαυτό της με το προσωπείο του ιντελεκτουαλισμού) παρά επειδή έχει όντως κάτι να πει. Και αυτό επαληθεύεται μέσα από τα ορατά κενά και τις διαστρεβλώσεις στην αντίληψη και το λόγο της.

Ξεκινώντας από την άποψή της για το γάμο των gay, την οποία περίτρανα είχε τότε φιλοξενήσει η Lifo , και το περιοδικό Γυναίκα, όπου παραδεχόταν μεν ότι έχει  gay φίλους αλλά είναι κατά του γάμου ( συλλήβδην) άρα και των gay, καθώς «οι δηλώσεις περί γκέι γάμου και υιοθεσιών είναι ψηφοθηρικές», έκανε εμφανή την αντίφαση ανάμεσα στην αποδοχή των gay και την άρνηση επικύρωσης των δικαιωμάτων τους. Αντίφαση με τον ίδιο της τον εαυτό, εφόσον έχει δηλώσει πως «σέβεται το νόμο ώσπου ν’ αλλάξει», άρα μέχρι να αλλάξει, δε βαριέσαι μωρέ; Τι να διεκδικούμε τώρα;

Η παθητικότητα μίας άλλοτε Κνίτισας και μέλους του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, που όμως ποτέ δεν κατεβαίνει σε πορείες γιατί θα αναταραχθεί η πολύτιμη φαιά ουσία της, διαγράφεται μέσα από το νέο της άρθρο, όπου πλουραλισμός δεν είναι όταν ο κάθε πολιτισμός παίρνει σάρκα και οστά, αλλά όταν συμμορφώνεται στην εθνική ομοιογένεια και φοβάται να φορέσει μπούρκα. Με μία τάση άκρατου φασισμού, η κα. Τριανταφύλλου θρέφει τον φόβο αυτό. Σαν αιθέρια νεραϊδούλα που ζει σε ένα χωρο-χρονικό κενό και απλά γράφει τα μυθιστορήματα της , δεν επιδιώκει να έρθει καν στη θέση των μεταναστών του σήμερα, που πνίγονται, διώκονται, δολοφονούνται και μένουν σε κέντρα κράτησης. Αλλά δε βαριέσαι μωρέ, ας αναλύσουμε λίγο τη «διαφορετικότητα» και την «κοινωνική συνοχή» όπως τη βλέπουμε από τα κιάλια του μικρόκοσμού μας…

Πέρα από τις εννοιολογικές της διαστρεβλώσεις, τολμά, χωρίς έλεος, να παραθέσει τα λεγόμενα του Μπαλιμπάρ, τον οποίο αν είχε όντως καταλάβει, θα έβρισκε μια ωραία λέξη , τον «κουλτουραλισμό» ο οποίος αποτυπώνει τη θεωρία των πολιτισμικών διαφορών, επικαλύπτοντας τον ρατσισμό και την τάση ιεραρχίας. Ίσως να ένιωθε μία ταύτιση…

Στην πραγματικότητα όμως, το πρόβλημά δεν είναι προσωπικό, αλλά η γενίκευσή του που αποτελεί κίνδυνο. Η κυρίαρχη free press όταν δεν κάνει απλή αναφορά σε μείζονα κοινωνικά ζητήματα, καλύπτοντας τις λέξεις και την εκφορά γνώμης με φαντασμαγορικές φωτογραφίες, θυμάται να εκτελέσει τον δημοσιογραφικό της λόγο, μέσα από αυθεντίες. Αυθεντίες από την τελευταία συγγραφέα μέχρι τον πιο επιφανή ακαδημαϊκό που διαμορφώνουν τις σκέψεις και την αντίληψή μας λίγο λίγο.

Κάτω από το πέπλο του δήθεν ιντελεκτουαλισμού, όπου ένας καλά δομημένος λόγος μπορεί να κρύβει τα πιο κοινά στερεότυπα, τα οποία όμως έχουμε μάθει να παραβλέπουμε αν τα εκφράζει κάποιος «κοινωνικά σεβάσμιος», ζούμε και αναπαράγουμε τη γνώση. Μία γνώση που ούτε στο ελάχιστο δε μπορεί να ενσαρκώσει το νόημά της αν απέχει από τα κοινωνικά γεγονότα από τα οποία αφορμάται.

Εν κατακλείδι, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να σκεφτούμε την άποψη της κας Μαντόγλου  και του κου Μελέτη (στο βιβλίο τους : Επιστημονικός Λόγος περί Κοινωνικών Αναπαραστάσεων και Ιδεολογιών) πως : « H γνώση είναι πολύ πιθανό να εμφανιστεί έξω από τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα, αλλά μέσω των προοπτικών που ανοίγουν οι λαϊκές αντιστάσεις», το κοινωνικό κίνημα και τα κοινωνικά υποκείμενα.

Σχόλια

X