Δίνει μάχη για την υποστήριξη οροθετικών ατόμων, αλλά και των συγγενών τους. Δίνει μάχες κατά του στιγματισμού, κατά της διαπόμπευσης (βλ. παράδειγμα οροθετικών γυναικών) και υπέρ των δικαιωμάτων των ατόμων. Καθημερινά, οροθετικά άτομα βιώνουν αποκλεισμό και ρατσισμό τόσο σε επαγγελματικούς χώρους, όσο και στο δικαίωμα της πρόσβασης στην υγεία, λόγω της ελλιπής ενημέρωσης και της προκατάληψης που δυστυχώς δεν έχει εξαλειφθεί στη σύγχρονη κοινωνία.

Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα κατά του Aids, θέλω να μοιραστώ την εμπειρία μου ως «εθελόντρια” στο Κέντρο Ζωής από τον Μάρτιο του 2014. Το «εθελόντρια” το έβαλα σε εισαγωγικά, ακριβώς γιατί η δουλειά που γίνεται στο Κέντρο Ζωής είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτή την λέξη (η οποία δεν μου αρέσει μάλιστα λόγω της κατάχρησης αλλά και της χρήσης από τις κυβερνήσεις μέχρι τις επιχειρήσεις που αναζητούν εθελοντές).

Αυτό αποδεικνύουν έμπρακτα όλοι στην ομάδα του Κ.Ζ., μιλάνε για αλληλεγγύη και όχι για εθελοντισμό με την έννοια που παίρνει τις περισσότερες φορές. Η ομαδική δουλειά, η αλληλεγγύη και ο σεβασμός είναι στοιχεία που σε κρατάνε για να βοηθήσεις σε αυτό τον όμορφο σκοπό. Η γνώμη μου για τον εθελοντισμό είναι αρνητική, όσο οξύμωρο και αν ακούγεται, και αυτό γιατί θεωρώ ότι είναι δημιούργημα του καπιταλιστικού συστήματος. Διαφωνώ με τις διαστάσεις που έχει πάρει. Είμαι όμως αλληλέγγυα και φανατική υποστηρίκτρια προσπαθειών με χαρακτηριστικά αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης που λόγω της κρατικής αναλγησίας παίρνουν σάρκα και οστά. Και αυτό γίνεται και στο Κ.Ζ. γι΄ αυτό συνεχίζω να μένω, αυτο-οργάνωση και αλληλεγγύη.

unnamed (1)

Η αλήθεια είναι πως δεν γνώριζα για το κέντρο, αλλά έμαθα για αυτό από έναν φίλο που είχε γίνει «εθελοντής” και με προέτρεψε να γίνω και εγώ. Αλήθεια επίσης είναι, ότι διαπίστωσα πως δεν είχα ιδέα για το θέμα του ιού, όσο και αν νόμιζα πως είχα. Καταρρίφθηκαν μύθοι που κρύβονταν μέσα μου χωρίς να το γνωρίζω και πολύ περισσότερο ακούμπησα ένα θέμα που για την πλειοψηφία μπαίνει στην κατηγορία των «απαγορευμένων θεμάτων” λόγω της άγνοιας, του φόβου και της προκατάληψης. Πέρα από το γεγονός ότι η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία, θα πρόσθετα πως η σωστή γνώση είναι επίσης θεραπεία κατά του στιγματισμού ανθρώπων. Γιατί η δυσκολία με τον ιό, προσωπική μου άποψη, δεν είναι τόσο το ιατρικό κομμάτι (προφανώς και υπάρχουν δυσκολίες), όσο το κοινωνικό. Η κοινωνική απομόνωση λόγω έλλειψης παιδείας.

Παραθέτω και λίγα λόγια για το Κ.Ζ. προκειμένου να το γνωρίσετε καλύτερα:

Το Κέντρο Ζωής σήμερα είναι μια οργάνωση, μοναδική στο είδος της στην Ελλάδα, που στηρίζει τα οροθετικά άτομα. Βρίσκεται στην Ιερά Οδό 42, 104 35 στον Κεραμεικό, τα τηλέφωνα επικοινωνίας είναι: 210 7257617, 210 7233 848.

Οι υπηρεσίες που παρέχει είναι:

Δωρεάν κοινωνική και ψυχολογική υποστήριξη.

Δωρεάν Νομική στήριξη.

Κέντρο Ημέρας: χώρος συνάντησης, ενημέρωσης και ψυχαγωγίας των ατόμων που ζουν με hiv/aids.

Info Center: για την εκμάθηση χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Το πρόγραμμα συντροφικότητας στα νοσοκομεία και στο σπίτι.

Πρόγραμμα στήριξης σε οροθετικούς/ες κρατουμένους/ες των Φυλακών Κορυδαλλού.

Positive: περιοδικό ενημερωτικού χαρακτήρα σε θέματα που αφορούν στο hiv/aids, καθώς και θέματα γενικού ενδιαφέροντος.

Πρόγραμμα ενημέρωσης πληθυσμού σε θέματα πρόληψης (διεξαγωγή ομιλιών, επαφές με εκπαιδευτικά ιδρύματα, χώρους εργασίας, κλπ).

Διοργάνωση εκδηλώσεων με σκοπό την ευρύτερη ευαισθητοποίηση και ενημέρωση του πληθυσμού για το έργο του Κέντρου Ζωής καθώς και για την εξεύρεση οικονομικών πόρων.

Internet-site: νέα για το HIV/AIDS και το Κέντρο Ζωης.

Σχόλια

X