Στο μυαλό σα σβούρες τριγυρνάτε, αλλά στις καρδιά
σα καρφιά
Τόσο έντονες, τόσο με πάθος, τόσο τωρινές.
Νωπές σκουριασμένες.  χωρίς αρχή τέλος,
σα να ήσασταν πάντα εκεί και σα να είστε εκεί
για πάντα.
Πώς η σκουριά είναι νοπή; Κι όμως,
είναι.
Θες να το ονομάσεις λήθη αυτό που θέλω;
Εγώ το ονομάζω λησμονιά. Ή μήπως
νοσταλγία;

Κόμπος το στομάχι. Με τύλιξε, με παρέσυρε μαζί του,
με κατασπάραξε!
Όχι, εγώ το κατασπάραξα. Όχι, εκείνο. Και πάλι.
Ξανά. το ίδιο. Δηλαδή εγώ.
Και ύστερα.

Ύστερα τι; Πάλι εκείνες. Να τες, εμφανίζονται πάλι,
Πόρνες,
Όπως τότε , όπως τώρα.
Φωτεινές μαύρες. ξανά και ξανά.
Μια αρχή του τότε, ένα τέλος του τώρα.  Και το τέλος
ποιο είναι;

Χαχαχα! Γελάω δυνατά, μόνη μου,
με την ειρωνεία να στάζει
Αίμα.
Ψέματα.
Παντοτινά με άλλους στο πλάι, στο κενό.
Τους άλλους.
Τον άλλον.
Τον.

Η αρχή το κενό, το τέλος;
Τα πάντα!
Και βρίσκομαι πάλι εκεί, στην αρχή του τέλους,
στο τέλος του πουθενά.
Υπήρξα νωθρός, ναι, δεν το αρνούμαι.
Υπήρξα ματαιόδοξος, ναι…
Όχι.
Αυτό το αρνούμαι.
Εγώ.
τα πάντα αποδέχομαι.
Και όλα αυτά; Για μία μόνο λέξη.
Έρωτας!

Όχι, όχι έρωτας.
Μιλάω για λέξεις που υπάρχουν, για
πραγματικότητα
Για την.

Στο τέλος της αρχής, τα σωθικά μου
ξέρασαν
τα πάντα. Φάνηκα αδύναμη, δεν άντεξα:
Αναμνήσεις!
Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. και επιτέλους!
Είμαι πάλι εδώ.
Ναι!
Και γελάω.

 

 

 

Μ.Π.

(17/1/2012)

Σχόλια

X