Σκεφτόμουν σήμερα καθώς έκανα μια βουτιά μέσα στον βυθό του μυαλού μου, την λειτουργία του ύπνου. Όταν κλείνεις τα μάτια και βυθίζεσαι σε αυτόν τον προσωρινό λήθαργο, ξεχνάς για λίγο όσα σε βασανίζουν, ξεχνάς για λίγο τις υποχρεώσεις. Μυαλό και σώμα ξεκουράζονται και το επόμενο πρωί ξυπνάς με καθαρό μυαλό.

Κάθε ημέρα που ξεκινάει είναι μια ευκαιρία να ξεκινήσεις ακόμα και από το μηδέν, και να φτάσεις ξανά μέχρι εκεί που μπορείς και επιθυμείς φυσικά. Γιατί, ακόμα και αν έχεις φτάσει στον πάτο, πάντα υπάρχει ελπίδα και πρέπει να πιστέψεις ότι υπάρχει ελπίδα για να ανέβεις ξανά στην επιφάνεια, να αναπνεύσεις το οξυγόνο που σου έλειπε προηγουμένως. Πάντα μπορείς να ξεκινήσεις από την αρχή, από το μηδέν.

Μια τρικυμία είναι η ζωή έτσι κι αλλιώς. Και αν σε καλύπτουνε τα κύματα, να θυμάσαι πως λόγω της άνωσης θα βγεις ξανά στην επιφάνεια, γι’ αυτό να μην φοβάσαι. Να θυμάσαι πως ύστερα από κάθε τρικυμία επέρχεται η νηνεμία, η φύση ησυχάζει και η ψυχή γαληνεύει. Κι αν στη πορεία συναντήσεις καρχαρίες και γιγάντια τρομακτικά ψάρια να εξασκηθείς στο πώς να τα αποφεύγεις, γιατί στη θάλασσα της ζωής θα εμφανιστούν πολλοί εχθροί αλλά και μερικοί φίλοι, ίσως λίγοι αλλά καλοί που σαν άλλα δελφίνια θα σου προσφέρουν απλόχερα στιγμές ευχάριστες.

Να μην φοβάσαι την καινούργια αρχή, να μην φοβάσαι την αλλαγή, γιατί η αλλαγή θα έλεγα πως δεν πρέπει να μας τρομάζει αλλά αντιθέτως να μας καλλιεργεί την επιθυμία να έρθουμε σε επαφή με μια νέα πραγματικότητα. Και κάπως έτσι το κολύμπι στη θάλασσα της ζωής δεν σταματά ποτέ. Άλλοτε θα νιώσεις αβοήθητος και άλλοτε ο πιο δυνατός και γρήγορος κολυμβητής, το σημαντικό είναι να επιβιώσεις όμως και στις δύο περιπτώσεις.

Σχόλια

X