Δεν πιστευα ποτέ στη φυγή,
ούτε στον κατακερματισμένο εγωισμό,
ούτε καν στο ξεπεσμένο σφυγμό μίας στιγμής

Ο,τι φθείρεται, αποδεικνύει το υπαρκτό,
μη ξεχνάς, ότι μάθαμε να αγγίζουμε μία ψευδαίσθηση ευτυχίας

Παρόλα αυτά, δεν έπαψε να ξεφτίζει και να λιγοστεύει.

Όπως τα χαμόγελα, το πάθος, η γοητεία του πρώτου.
αναίμακτα θέλησα να γκρεμίσω την ουτοπία,
επώδυνα το πέτυχα

Άδειασες εκείνο το μπουκάλι,
γεμάτο άμμο από στιγμές

Δεν το ξέρω…

Λες αν είχα χαράξει εκείνο το δέντρο, που κράτησε μία αγκαλιά μας, να ήσουν εδω;

Βρεγμένα τα ακροδάκτυλα μου καθημερινά,
ανήμπορα να δώσουν ένα τέλος

Στα ίδια αγγίγματα πλέον νιώθω απόσταση,
μου έκλεψες ό,τι αγάπησα περισσότερο
μου έκλεψες εσένα…

Κ.Π

«Ο ποιητής είναι ένας τύπος που περνά τον χρόνο του σκεπτόμενος τι είναι αυτό που πάει στραβά και παρότι γνωρίζει δεν γίνεται ποτέ να ανακλύψει, περί τίνος πρόκειται, συνεχίζει γι’ αυτό να στοχάζεται και να γράφει. Προσπαθεί να γίνει παντοτινός σε μία κοινωνία που βασίζεται στον χρόνο…», Τζακ Κέρουακ.

Σχόλια

X