Ομάδα που θέλει να πετύχει δύο γκολ, χωρίς να δεχτεί κάποιο τέρμα, για να προκριθεί σε Μουντιάλ και δεν κάνει κανονική φάση για γκολ μέχρι το 62΄, δεν αξίζει να βρίσκεται στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Και τόσο απλά, η ποδοσφαιρική δικαιοσύνη, δεν θα μπορούσε να επιτρέψει σε αυτή την Ρουμανία, να προκριθεί εις βάρος μίας Ελλάδας που σίγουρα δεν σε κάνει να τρίβεις τα μάτια σου από το θέαμα, αλλά όταν αποφασίζει να παίξει μπάλα (σε αντίθεση με ό,τι έκανε στα προκριματικά) αξίζει να της ρίξεις μία δεύτερη ματιά.

 

Στο χθεσινό αγώνα «δίχως αύριο» οι Ρουμάνοι μπήκαν όπως τους περίμενε ο λαός τους, που είχε γεμίσει την «National Arena». Πίεσαν από τα πρώτα λεπτά, «χτύπησαν» το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα στις πτέρυγες (κυρίως την αριστερή) και προσπάθησαν να δημιουργήσουν ευκαιρίες για το πασίγνωστο «γρήγορο γκολ» που σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ικανό να «ακυρώσει» την διαφορά που υπάρχει στην δυναμικότητα των δύο ομάδων. Ένα γκολ των γηπεδούχων στο πρώτο 15λέπτο θα τους έδινε «φτερά» για το πολυπόθητο 2-0. Μόνο που το γκολ της Ρουμανίας δεν ήρθε ποτέ.

 

Και δεν ήρθε όχι μόνο γιατί η 15λέπτη κυριαρχία της Ρουμανίας ήταν ανούσια, καθώς δεν τους προσέφερε την μεγάλη φάση, αλλά γιατί αυτή μεγάλη φάση ήρθε από ελληνικά (και ολίγον τι γερμανικά) πόδια. Ο Χολέμπας, σε μία από τις κορυφαίες του εμφανίσεις με την γαλανόλευκη, ανάγκασε τον Ταταρουσάνου σε μία εξαιρετική επέμβαση και (απ)έδειξε πως η Ελλάδα δεν είχε έρθει στο Βουκουρέστι για «κλεφτοπόλεμο» στην περιοχή του Καρνέζη. Η πρώτη φάση  του Χολέμπας έφερε την δεύτερη με την κεφαλιά του Σαμαρά και η δεύτερη έφερε την τρίτη και την χαριστική. Ο Καραγκούνης είδε τον Μήτρογλου ξεχασμένο στην πλάτη της ρουμανικής άμυνας και ο Έλληνας επιθετικός πέτυχε ένα εύκολο για τον ίδιο γκολ. Ο Πιτούρκα ήδη πραγματοποιούσε google search για τα καλύτερα μοναστήρια.

 

 

Βέβαια το ποδόσφαιρο δεν είναι τυχαίως το πιο απρόβλεπτο –και ως εκ τούτου πιο συναρπαστικό- άθλημα στον κόσμο. Οι Ρουμάνοι χωρίς ξεκάθαρη φάση για γκολ στο ματς κατάφεραν και ισοφάρισαν με γκολ-blooper από τον Τοροσίδη! Ενώ όλα έδειχναν λοιπόν ένα ήσυχο 2ο ημίχρονο για τον Φερνάντο Σάντος και τους παίκτες του, ξαφνικά η «National Arena» αφυπνίστηκε και άρχισε να «απαιτεί» από τους tricolori  την ανατροπή ή έστω σημάδια ζωής. Εις μάτην ωστόσο.

 

Το συγκρότημα του Βίκτορ Πιτούρκα συνειδητοποίησε ότι η τύχη του εξαντλήθηκε στο ελληνικό αυτογκόλ και πως αν ήθελε να πάρει κάτι από το ματς θα έπρεπε να παίξει και λίγη μπάλα. Παρ’ όλα αυτά δεν κατάφερε, παρά να απειλήσει σε δύο-τρεις στιγμές τον Ορέστη Καρνέζη, χωρίς ωστόσο να φοβίσει πως είναι ποτέ δυνατόν να ολοκληρώσει μία επική ανατροπή.

 

Και κάπως έτσι η Εθνική Ελλάδος πήρε δικαίως άλλη μία πρόκριση σε μεγάλη διοργάνωση, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά αυτούς που την συγκαταλέγουν στην «αφρόκρεμα» του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Και όταν έχεις αποδείξει ότι βρίσκεσαι ανάμεσα στους κορυφαίους δεν γίνεται να σε υποτιμάει κανείς, όπως ακριβώς έκαναν οι αφελείς Ρουμάνοι, που μίλαγαν με σιγουριά για πρόκριση, λες και δεν γνώριζαν ποιον είχαν αντίπαλο…

 

 

Πέραν της πρόκρισης ωστόσο για τα γήπεδα της Βραζιλίας, η Ελλάδα αν μη τι άλλο άφησε υποσχέσεις πως, αν θέλει, μπορεί να γίνει πέρα από αποτελεσματική και θελκτική στο μάτι, πράγμα που είχαμε ξεχάσει στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Κάλλιο αργά, παρά ποτέ…

 

Υ.Γ: Ο Χολέμπας μπορεί να πραγματοποίησε μία από τις καλύτερες εμφανίσεις του με το εθνόσημο, ωστόσο θα πρέπει να μάθει να ελέγχει τα νεύρα του. Υπάρχει το «παίζω με ένταση» και υπάρχει και το βλέμμα του Χολέμπας μετά από κόντρα…

 

Υ.Γ2: Οι Καραγκούνης και Κατσουράνης, είναι δεν είναι από τους αγαπημένους παίκτες του καθενός, αξίζουν σεβασμό για το γεγονός ότι συνδέουν ακόμα την ομάδα του EURO 2004 με αυτήν του Mundial 2014.

Σχόλια

X