Αδυσώπητος άνεμος, φέγγει τα μαλλιά σου
σχίσμα στα χείλη
ασφάλεια, δύναμη, ελπίδα…

 

Με κατευθύνει το συναίσθημα,
το κυματιστό, το άπλετο αδυσώπητο σκέφτομαι

 

Στο δρόμο για το δικό μου ταξίδι
τα αγκάθια είναι πολλά
το χειρότερο όμως είναι η μοναξιά
μόνοι ξεκινάμε, μόνοι τερματίζουμε

 

Μ’εμαθες στα μικρά, έμαθα στα μεγάλα
κόπηκε στην μέση, ράγισε και θρυμμάτισε
κάθε μικρή αναπόληση χαράς
μέσα από διαθλάσεις ζεις την ευτυχία
μέσα από παροδικές λάμψεις ποτίζεις το άδειο
το κενό, το ατελείωτο

 

τέλος χωρίς πουθενά

 

αρχή χωρίς κρύο

 

μέση χωρίς πόνο

 

ανακούφιση…

 

Ποτέ δεν θα καταλάβετε, τα αδιάφανα δάκρυα

Ποτέ δεν θα τα δείτε

Ποτέ δεν θα τα ακούσετε

Ποτέ δεν θα τα σταματήσετε

 

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X