Αδυσώπητος άνεμος, φέγγει τα μαλλιά σου
σχίσμα στα χείλη
ασφάλεια, δύναμη, ελπίδα…

 

Με κατευθύνει το συναίσθημα,
το κυματιστό, το άπλετο αδυσώπητο σκέφτομαι

 

Στο δρόμο για το δικό μου ταξίδι
τα αγκάθια είναι πολλά
το χειρότερο όμως είναι η μοναξιά
μόνοι ξεκινάμε, μόνοι τερματίζουμε

 

Μ’εμαθες στα μικρά, έμαθα στα μεγάλα
κόπηκε στην μέση, ράγισε και θρυμμάτισε
κάθε μικρή αναπόληση χαράς
μέσα από διαθλάσεις ζεις την ευτυχία
μέσα από παροδικές λάμψεις ποτίζεις το άδειο
το κενό, το ατελείωτο

 

τέλος χωρίς πουθενά

 

αρχή χωρίς κρύο

 

μέση χωρίς πόνο

 

ανακούφιση…

 

Ποτέ δεν θα καταλάβετε, τα αδιάφανα δάκρυα

Ποτέ δεν θα τα δείτε

Ποτέ δεν θα τα ακούσετε

Ποτέ δεν θα τα σταματήσετε

 

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Γεννήθηκε και ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους τοίχους, τους αγώνες και τους ανθρώπους τους. Του αρέσει να φωτογραφίζει και να γράφει για όσα δεν μπόρεσε να φωτογραφίσει. Από τα 9 του κυκλοφορεί με μια εφημερίδα στο χέρι και συνεχίζει να γράφει σε μπλοκάκι στα ρεπορτάζ. Ακούει Verve, Μπαλάφα και Grunge. Διαβάζει ό,τι του γυαλίσει στις βιτρίνες της Καλλιδρομίου, της Ζωοδόχου Πηγής, της Θεμιστοκλέους. Αγαπά τα νησιά και κάποτε θέλει να ζήσει σε ένα από αυτά. Μέχρι τότε, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για μια διαφορετική δημοσιογραφία, με πολλά αυτοδιαχειριζόμενα 3point και γραφιάδες χωρίς περιορισμούς. Venceremos.

Σχετικά Άρθρα

X