UntitledΤον  τελευταίο καιρό έχουν επανέλθει στη «μόδα» οι συζητήσεις περί του ενδόμυχου ρατσισμού που κουβαλάει κάθε «αριστερός», άθεος, αναρχικός και γενικότερα κάθε είδους αποκαλούμενος «αντι-ρατσιστής».

«Tα δύο άκρα συναντιούνται» είναι το πρώτο επιχείρημα, εξισώνοντας άκρα δεξιά και άκρα αριστερά. «Βία χρησιμοποιεί ο ένας, βία χρησιμοποιεί και ο άλλος» είναι το δεύτερο επιχείρημα που έρχεται να υποστηρίξει το πρώτο.

Οι συζητήσεις αυτές βέβαια σπανίως γίνονται από κοντά αλλά στο διαδίκτυο, οπότε συγκρατείς τα νεύρα σου και αποφασίζεις τελικά να μην χρησιμοποιείς κεφαλαία -χάνοντας ταυτόχρονα κάθε δίκιο που θα μπορούσες να έχεις- φωνάζοντας σαν υστερικός.

Εξηγείς, λοιπόν, ότι η άκρα δεξιά δεν αποτελεί ιδεολογία, ούτε καν αποκούμπι για τους «αγανακτισμένους». Αποτελεί οργάνωση με φουσκωμένους χωρίς μυαλό που συνειδητά μαχαιρώνουν/ξυλοκοπούν/τραμπουκίζουν/απειλούν οποιοδήποτε δεν ταιριάζει στην «άρια» φυλή τους. Μπορεί βέβαια η γιαγιά μου να μην έχει μπράτσα, όπως δεν έχει, όμως, και την απαιτούμενη λογική ώστε να μην τους υποστηρίξει. Μπορεί αυτή να μην ασκήσει σωματική βία πάνω στις μειονότητες, αλλά λεκτική καταριώντας οποιοδήποτε τύχει να βρεθεί στο -περιορισμένο- οπτικό της πεδίο.

Παίρνεις μία βαθιά ανάσα και συνεχίζεις την ιντερνετική διαφωνία. Η αναρχία, ως ιδεολογία από τα γεννοφάσκια της, είναι ειρηνική. Εξαιρώντας τους αυτό-αποκαλούμενους ως αναρχικούς, οι οποίοι θα πετάξουν την μολότοφ και θα δείρουν για κάποιο λόγο που ακόμη και οι ίδιοι αγνοούν, υπάρχουν και αυτοί που θα χρησιμοποιήσουν τη βία εφ’ όσον χρειαστεί. (Βλέπε προστασία κάποιου φαινομενικά αδύναμου που δέχεται επίθεση ή απάντηση στην αναίτια βία της αστυνομίας.)

«Ναι, αλλά τσουβαλιάζεις όλους τους Χρυσαυγίτες, οπότε έχεις στερεότυπα», το τρίτο επιχείρημα. Πώς μπορεί άραγε κάποιος να είναι ρατσιστής με τους πιο αδιάλλακτα ρατσιστές;

Διαμάχη νο2

Κάθε άνθρωπος οφείλει να σέβεται τις θρησκείες των άλλων ανθρώπων. Στο σεβασμό όμως συμπεριλαμβάνεται και η λογοκρισία της σάτιρας με φωτογραφίες όπως αυτή:

 

AhXasou

αλλά και η -τι ειρωνεία- αποδοχή μόνο της «δικής» μου θρησκείας. Οι άλλες είναι για πέταμα.

Η σύλληψη του δημιουργού της σελίδας «Γέροντας Παστίτσιος» αποτελεί ακόμη νωπή πληγή όσον αφορά τον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζονται οι νόμοι αλλά και το συντηρητισμό που διέπει ακόμη την κοινωνία σχετικά με το χριστιανισμό.

Βέβαια η λογική επιβάλλει να σέβεσαι κάτι όταν αρχικά είσαι σίγουρος ότι αυτό είναι υπαρκτό και μετέπειτα έχει κερδίσει με κάποιο τρόπο το σεβασμό σου. Από την άλλη ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα να πιστεύει οπουδήποτε, ακόμα και στον Βatman ή τον Superman αλλά δεν έχει το δικαίωμα να σου επιβάλλει να πιστεύεις ότι δύο αποκυήματα της φαντασίας έχουν τον τρόπο να σου εξασφαλίσουν τη μεταθανάτιο ζωή στον παράδεισο ή να σε σώσουν από τον κλέφτη με το μαχαίρι.

Όταν υπάρξει κάποιος που είναι σε θέση να αποδείξει την ύπαρξη του Θεού χωρίς να χρησιμοποιεί δάκρυα σε εικόνες, άγιες πολυθρόνες, θαύματα, προφητείες και αερολογίες τότε ο «ρατσισμός» των άθεων δεν θα έχει λόγο ύπαρξης. Τότε η λογική τους θα τους επιτρέπει να αποδεχτούν κάτι ακόμη και ας μην το ενστερνίζονται οι ίδιοι.

Η  λέξη ρατσισμός πρέπει να σταματήσει να γίνεται «πιπίλα» στα στόματα όσων στερεύουν από επιχειρήματα, γιατί ευτυχώς δεν είναι όλοι οι άνθρωποι ρατσιστές.

 

Χριστιάνα Βουκελάτου

Σχόλια

X