Αυτή η ομορφιά της νιότης, των ονείρων
Του να ατενίζεις εκεί που δεν φτάνεις, αλλά εκεί που μπορείς
το αύριο, το πριν το μετά, για λίγο ανέγγιχτα
αισθάνεσαι τη μοναδικότητα των δεσμών

Μικρές σταγόνες θλίψης ποτίζουν
ένα λιβάδι γκρίζων συναισθημάτων
Παράξενο. Η γεύση δεν είναι πικρή
Το κλισέ παραμονεύει καρτερικά

Δεν θα του κάνω το χατίρι
Ιn this heartland soil
βροντοφώναζαν οι ιρλανδοί ταξιδιώτες μου
παιδικά στην αρχή, ενοχικά στη συνέχεια

Το παραδέχτηκε όμως.
Έψαχνε συνεχώς έναν τρόπο να γεμίσει…
Το ατελείωτο κενό, που καταλαμβάνει μέρα με την μέρα την καρδούλα του

Ίσως να έχει δίκιο ο Μανώλης
Αυτό μας κρατά στο να κυνηγάμε
Στόχος δηλαδή, μία διαρκώς ανεκπλήρωτη ικανοποίηση

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Γεννήθηκε και ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους τοίχους, τους αγώνες και τους ανθρώπους τους. Του αρέσει να φωτογραφίζει και να γράφει για όσα δεν μπόρεσε να φωτογραφίσει. Από τα 9 του κυκλοφορεί με μια εφημερίδα στο χέρι και συνεχίζει να γράφει σε μπλοκάκι στα ρεπορτάζ. Ακούει Verve, Μπαλάφα και Grunge. Διαβάζει ό,τι του γυαλίσει στις βιτρίνες της Καλλιδρομίου, της Ζωοδόχου Πηγής, της Θεμιστοκλέους. Αγαπά τα νησιά και κάποτε θέλει να ζήσει σε ένα από αυτά. Μέχρι τότε, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για μια διαφορετική δημοσιογραφία, με πολλά αυτοδιαχειριζόμενα 3point και γραφιάδες χωρίς περιορισμούς. Venceremos.

Σχετικά Άρθρα

X