Την ώρα που ο ουρανός σκοτεινιάζει, τότε είναι που καλύπτουν σύννεφα και την άδεια μου ψυχή. Αναζητώ κολασμένα μία χαραμάδα ευτυχίας, μία στιγμή γαλήνης από τον κακό μου εαυτό. Παρακαλάω τις αϋπνίες να σταματήσουν, να καταφέρω να σταθώ πάλι στα πόδια μου και να γίνω δυνατή σαν εσένα.

Εσύ εξάλλου μου έμαθες να αντιστέκομαι, να μην γίνω σαν τους άλλους που λυγίζουν με την παραμικρή αδυναμία.

Μήπως τελικά εσύ είσαι η χαραμάδα ευτυχίας μου;

Και πώς θα σε κερδίσω πίσω; Αφού εγώ σε άφησα να φύγεις…

Τώρα όλα φαντάζουν άδεια και ζοφερά…μίζερα όπως μίζερο είναι και το άδειο ποτήρι από το ποτό, το γεμάτo τασάκι από τα τσιγάρα.

Αλλά μόνο οι αδυναμίες μου με κάνουν να νιώθω δυνατή πια…Οι αδυναμίες μου και η θολή ανάμνηση σου και το άρωμα από τα σεντόνια που κάποτε είχαμε κοιμηθεί μαζί.

 

Περήφανη Ψυχή

Σχόλια

X