Δεν περνά παρά μισή ώρα από τη στιγμή που έκλεισε το μαγαζί για να δεχτεί το πιο παράξενο τηλεφώνημα στη ζωή του. «Μαλάκα, ακολουθώ τη Lady Gaga κι είναι έξω από το μαγαζί σου». Στο τηλέφωνο είναι ο κολλητός του. Ούτε στο πιο σουρεάλ όνειρο, ο Δημήτρης, ιδιοκτήτης του πολυσυζητημένου δισκοπωλείου που επισκέφθηκε η ποπ σταρ δεν θα μπορούσε να το πιστέψει. Αντέδρασε μάλλον αναμενόμενα. «Τι μαλακίες λες ρε;»

music machine2

Ο φίλος του έλεγε την αλήθεια. Η Lady Gaga πράγματι πήγε στο μαγαζί του Δημήτρη και κόλλησε ένα πόστερ με την ίδια και τον Tony Benett, κάνοντας έτσι promo για τον νέο της δίσκο. «Της το ‘χε συστήσει κάποιος πελάτης. Το εκπληκτικό όμως ήταν ότι ήξερε τα πάντα! Ακόμα και το ότι είχα βρει παλιά ένα σπάνιο δίσκο του Presley«. Το πόστερ εκλάπη σε δευτερόλεπτα. Αλλά υπήρχε εφεδρικό. «Με πήρε την άλλη μέρα ο οδηγός της και μου ‘πε ότι του είχε δώσει άλλο ένα. Από αυτόν έμαθα ότι ήξερε τα πάντα για το δισκάδικο. Για να καταλάβεις, του έδωσε ακριβώς τη διεύθυνση».

music machine1

Το δισκάδικο του Δημήτρη βρίσκεται στην Διδότου, απέναντι από το Afterdark. Είναι εκεί τα τελευταία 8 χρόνια και λέγεται Music Machine. To πάθος όμως για τα βινύλια γεννήθηκε αρκετά νωρίτερα. «Ο αδερφός μου είχε πάει για σπουδές στη Νέα Υόρκη και τελικά έκατσε εκεί. Μας έστελνε συνέχεια δίσκους, τους ακούγαμε, τρελαινόμασταν, ξέρεις… Όλα αυτά πριν 30 χρόνια και βάλε«. Και το χόμπι έγινε επάγγελμα. «Αποφασίσαμε να κάνουμε το κέφι μας. Ανοίξαμε μαγαζί στη Σόλωνος και τσούκου τσούκου άρχισε να δουλεύει η φάση».

music machine3

Τον ρωτάω αν το βινύλιο πέθανε. «Δεν πέθανε, αλλά ούτε κι επιστρέφει όπως λένε. Δεν υπάρχουν πλέον δισκάδικα, όπως τα γνωρίσαμε εμείς. Τα δουλεύει ένας, πληρώνει χαμηλό νοίκι και βγάζει με το ζόρι ένα μεροκάματο«. Το βινύλιο μένει ζωντανό χάρη στους αθεράπευτα ρομαντικούς, πιστεύει. Σε αυτούς δεν θα βρεις μονό 40άρηδες και 50άρηδες, αλλά και παιδιά που γεννήθηκαν στα 90’s. «Βέβαια κι αυτοί παλιά θα μου ζητήσουν, όπως δίσκους του Hendrix. Δεν είναι παράλογο. Ανοίγουν ένα βιβλίο, βλέπουν ποιος δημιούργησε αυτό που λέμε ροκ και σου λέει θέλω να τον ακούσω». Συμπτωματικά μπαίνει στο μαγαζί ένας πιτσιρικάς γύρω στα 20-22 κι αφήνει στον πάγκο δυο ηχεία. «Κάνε ό,τι μπορείς», λέει στον Δημήτρη με αγωνία, ο οποίος θα τα δώσει σε ηλεκτρονικό, από τους λίγους που ακόμα επιβιώνουν.

Στο δισκοπωλείο παίζουν ροκ, τζαζ, λάτιν, ποπ του 60 επιλογές. Έχει και κλασσική μουσική. Αλλά όχι Lady Gaga. Ο Δημήτρης είναι γνήσιος ροκάς, μέλος και των Allison. «Δεν απευθύνεται στη γενιά μου, δεν την ακούω και βέβαια δεν είναι στο στυλ του μαγαζιού». Παρόλα αυτά θα ήθελε να την είχε γνωρίσει. «Δεν έρχεται κάθε μέρα ένας σούπερ σταρ. Και δεν έχουμε γνωρίσει κιόλας κανέναν!» Όπως και θα ήθελε να ήξερε ποιος της το σύστησε. «Ο οδηγός της μου ‘πε ότι έμαθε για το μαγαζί από κάποιο Νεοϋορκέζο. Έχω 5-6 φίλους εκεί, αλλά δεν ξέρω ποιος είναι».

Μετά το περιστατικό «πλάκωσαν» οι δημοσιογράφοι. Όχι όμως και κόσμος. «Εντάξει πέρα από φίλους για καζούρα, δεν ήρθαν άλλοι. Ρε συ, είναι και λογικό. Αυτοί που ακούν Lady Gaga δεν θα ‘ρθουν εδώ«.

Πριν φύγω τσεκάρω ένα βινύλιο των Wishbone Ash. Είχαν έρθει πριν λίγα χρόνια στην Ελλάδα και στο Gagarin. «Καλή μπάντα, αλλά δεν άφησαν τίποτα. Ας πούμε δες πόσοι αντέγραψαν τους Pink Floyd ή τους Black Sabbath. Γι΄ αυτό εκείνους τους έχουμε θεούς κι οι Wishbone Αsh είναι ένα καλό σχήμα που αρέσει σε ‘σένα και σε ‘μένα». Είπαμε θα τα ξαναπούμε για το Vinyl Series.

Σχόλια

X