Τις τελευταίες μέρες κυκλοφορεί στο διαδίκτυο μια φωτογραφία που έχει συγκινήσει όποιον την έχει αντικρύσει έστω για ένα δευτερόλεπτο. Απλά δεν μπορείς να την αγνοήσεις. Δεν σε αφήνουν αυτά τα μάτια.

Μιλάω για την φωτογραφία που έχει γίνει trend στο twitter με το hashtag #Surrendered. Ένα κοριτσάκι από τη Συρία, σηκώνει τα χέρια ψηλά και «παραδίνεται» χωρίς δεύτερη σκέψη στον φωτογράφο από την Τουρκία. Πέρασε την φωτογραφική μηχανή για όπλο, γιατί κάθε μέρα κοιμάται και ξυπνάει από σφαίρες και οτιδήποτε που φέρνει σε όπλο, στα μάτια της δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο από αυτό.

Ο ίδιος ο φωτογράφος, ο Osman Sağırlı, σε δηλώσεις του στο BBC, τόνισε σχετικά: «Τα παιδάκια συνήθως τρέχουν να κρυφτούν, γελάνε ή κρύβουν τα πρόσωπά τους όταν δουν κάποιον φωτογράφο. Εγώ κατάλαβα ότι κάτι δεν πάει καλά, αφού έβγαλα την φωτογραφία και είδα ότι είχε δαγκώσει τα χείλη της και είχε σηκώσει τα χέρια της σαν να παραδίνεται».

Όσο κοινότυπο και πεζό και να ακούγεται, κάθε μέρα που ξυπνάμε και είμαστε υγιείς, πρέπει να είμαστε ευγνώμονες. Ο καθένας στον εκάστοτε Θεό που πιστεύει ή ακόμα και στην Θεά Τύχη, που δεν γεννηθήκαμε στη Συρία ή σε οποιαδήποτε χώρα στην οποία υπάρχει πόλεμος.

Κάθε φορά που θα γκρινιάζουμε που την «αρπάξαμε» και πονάει λίγο ο λαιμός μας, για το μικρό μας δωμάτιο, για το φαγητό που δεν μας αρέσει, για την βαρετή δουλειά που έχουμε, για τα καινούρια ρούχα-παπούτσια που δεν μπορούμε να αγοράσουμε, για το που θα πάμε βόλτα σήμερα και για όλο και πιο ασήμαντα πράγματα, ας θυμόμαστε και αυτά τα παιδάκια. Ή τους γονείς τους. Αν έχουν γονείς βέβαια.

Αν πονούσε μόνο ο λαιμός τους, θα ήταν υγιή, αν είχαν ένα μικρό δωμάτιο θα ένιωθαν ασφαλή, αν είχαν οποιοδήποτε μαγειρευτό φαγητό θα ήταν πολυτέλεια, για τα υπόλοιπα δεν μπορεί να γίνει καν λόγος.

Ας τα βάζουμε καμιά φορά στη ζυγαριά. Όχι κάθε μέρα, όχι να γίνουμε μίζεροι και απαισιόδοξοι. Το αντίθετο. Να εκτιμάμε το πόσο τυχεροί είμαστε που δεν γεννηθήκαμε ή δεν ζούμε στην Συρία, τη Λιβύη, το Ιράκ, την Αίγυπτο, το Ισραήλ ή ακόμα και την Ουκρανία.

Θα εκπλαγείτε αν δείτε πόσο κοντά είναι όλες αυτές οι χώρες στην Ελλάδα. Αρκεί να τραβήξετε μια ευθεία νοητή γραμμή σε έναν παγκόσμιο χάρτη. Δεν είναι τόσο μακριά όσο φαντάζουν όλα αυτά από την τηλεόραση. Είναι πάρα πολύ κοντά.

Αν συνεχίσουμε όλοι να αρκούμαστε σε ένα like-share-retweet κάθε τέτοιας φωτογραφίας, εθελοτυφλώντας για την κατάσταση που επικρατεί στον παγκόσμιο χάρτη, δεν αργεί η μέρα που θα δεις το παιδί σου να γίνεται retweet σε τέτοιες συνθήκες, μιας και το smartphone σου θα είναι το τελευταίο που θα αποχωριστείς.

Δεν είμαι ο έξυπνος που θα σου πει τι να κάνεις και πως μπορώ να σώσω τον κόσμο. Το μόνο που σου ζητάω είναι να σταματήσεις να λες από μέσα σου: «Αυτά δεν πρόκειται να γίνουν εδώ», να αλλάζεις κανάλι σε οποιαδήποτε διεθνή είδηση, γιατί το μόνο που σε νοιάζει είναι αν θα πάρεις την επόμενη δόση. Προφανώς και άμεση ανάγκη σου είναι η δόση, αλλά είμαστε πολίτες ενός κόσμου και ό,τι συμβαίνει έξω από τα σύνορα, επηρεάζει εξίσου την Ελλάδα με ό,τι συμβαίνει μέσα σε αυτά. Είτε το θέλουμε είτε όχι.

Προσπάθησε να στηρίξεις με οποιονδήποτε τρόπο πρωτοβουλίες κατά των πολέμων ανά τον κόσμο. Από επαναστάτες του πληκτρολογίου γεμίσαμε. Μην κλείνεσαι σαν τη χελώνα στο καβούκι σου που λέγεται Ελλάδα και μην είσαι ρατσιστής με κάτι που τυχαία δεν είσαι εσύ. Μόνο έτσι το παιδί σου θα έχει περισσότερες ελπίδες να μην γίνει trend στα Social Media για τους χειρότερους δυνατούς λόγους.

Σχόλια

X