Του Στρατή Μπουρνάζου

Σήμερα στο «Κόκκινο» έγιναν άλλες τέσσερις απολύσεις. Πρόκειται πια για ποιοτική διαφορά, για προκλητική και επιθετική κίνηση εκ μέρους της ιδιοκτησίας (και συνηθίζω να μετράω τα λόγια μου).

α) Οι 4 νέοι απολυμένοι είναι τα 4 μέλη της απεργιακής επιτροπής (Μελίνα Βελιμέζη, Ειρήνη Προμπονά, Γιάννης Ανδρουλιδάκης και Νίκος Μπιτσιμέας). 4 στα 4 λοιπόν

β) Εφτά (τρεις συν τέσσερις) απολύσεις, μέσα σε 20 μέρες σε έναν σταθμό που έχει ήδη αποδεκατιστεί από τις πολλές αποχωρήσεις του τελευταίου διαστήματος, είναι η χαριστική βολή που οδηγεί κατευθείαν στο μαράζωμα του σταθμού. Τι θα εκπέμπει ο σταθμός, κονσέρβες; Και πώς θα κάνουν εκπομπή οι υπόλοιποι εργαζόμενοι εν τω μέσω ενός κλίματος τρόμου, καθόλου αφηρημένου, αλλά πολύ συγκεκριμένου;. Πέραν όλων των άλλων, το Κόκκινο δεν μπορεί να επιβιώσει έτσι.

γ) Ακόμα και με βάση τα κριτήρια που προβάλλονται (εξορθολογισμός, μείωση δαπανών) είναι κίνηση εντελώς ανορθολογική και στοχευμένη.

δ) Δεν μπορώ να μη σκεφτώ (παρότι δεν είναι στη δική μου λογική) πόσο πρόσφερε ο καθένας και η καθεμιά από αυτούς και αυτές που απολύθηκαν (δεν λέω ονόματα, είναι άχαρο, αλλά ας το σκεφτεί ο καθένας).

Αν συνυπολογίσουμε και τις 12 απολύσεις και τις παραιτήσεις στη «Νέα Σελίδα» και τις αιφνιδιαστικές μειώσεις μισθών που έγιναν εκεί πριν λίγες μέρες, διαμορφώνεται ένα ζοφερό σκηνικό στον Τύπο, που δεν αφορά μόνο το «Κόκκινο».

Τα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ (που είναι ο ιδιοκτήτης) οφείλουν να τοποθετηθούν αμέσως και άμεσα, χωρίς υπεκφυγές. Και το πιο σημαντικό: Οι απολύσεις των 7 πρέπει να ανακληθούν. Είναι μονόδρομος. Όσοι ακούμε και αγαπάμε το «Κόκκινο» πρέπει να το φωνάξουμε με κάθε τρόπο και να πιέσουμε.

Με ταραχή και λύπη και αγανάκτηση μαζί, τα γράφω τα παραπάνω. Και επειδή αισθάνομαι ότι είναι το ελάχιστο.

Αλληλεγγύη και αγάπη και στους εφτά, δύναμη και δράση!

*Εικόνα: Χαρακτικό του Λώρενς Χάυντ, από το λεύκωμα «Σταυρός του Νότου», 1951

Σχόλια

X