Κάθε φορά που έρχομαι σε επαφή με τη φύση αισθάνομαι όλο και πιο έντονα το ανούσιο τρέξιμο της καθημερινότητας. Αυτή την καθημερινότητα που καταφέρνεις να την αγαπήσεις μέσα από εναλλακτικούς τρόπους διασκέδασης, δράσης και κινητοποίησης. Γίνεται αυτόματα καθημερινότητα ο ρυθμός της φύσης. Όλο το σώμα και ο οργανισμός σου κινείται με το ρυθμό των ήχων της θάλασσας, του ανέμου, των ποντικιών που ακούς το βράδυ καθώς κοιμάσαι στη σκηνή σου, το σύρσιμο του φιδιού, της σαύρας που περνάει δίπλα σου τόσο ήρεμα, του νερού που σε νανουρίζει και σε ισορροπεί ψυχικά.

Η φύση έχει τη δυνατότητα να σε ισορροπεί ψυχικά, επομένως η καθημερινότητα μακριά από τη φύση ή έστω από την προσπάθειά μας να την αφουγκραστούμε καταστρέφει αργά και σταθερά ή γρήγορα και έντονα, αναλόγως το άτομο, την ψυχική του ισορροπία.

Είναι τρομακτικό να περιμένει κανείς όλο το χρόνο τις δέκα μέρες άδειας και να μετράει αντίστροφα σαν φαντάρος τις μέρες που απομένουν. Θα έπρεπε να ήταν αλλιώς οι ρόλοι, κάπως αντεστραμμένοι. Σκέψου να είχες αυτή την ενέργεια και αυτή την διάθεση που έχεις στις διακοπές όλο το χρόνο. Πώς θα ήταν η ζωή σου άραγε;

Σκέψου να έχεις «πεταμένο» στην άκρη το κινητό σου και να μην το πλησιάζεις καν, ούτε για να δεις την ώρα αλλά ούτε και να τηλεφωνήσεις σε κάποιον. Ο χρόνος στις διακοπές μοιάζει ατελείωτος, η ημέρα δεν τελειώνει ποτέ. Γιατί; Ξέρεις γιατί; Γιατί παύεις να τρέχεις και ζεις το παρόν όσο πιο έντονα γίνεται και όσο έντονα οφείλεις να το ζεις κάθε μέρα.

Είσαι καλύτερος άνθρωπος κοντά στη φύση άνθρωπέ μου, γι΄ αυτό όσοι ζούνε στην επαρχία και σε μικρά χωριά είναι τόσο ανοιχτοί και φιλόξενοι. Δεν στρεσάρονται για ηλίθια πράγματα, αντίθετα βάζουν μια ρακή, τσουγκρίζουν στην υγειά σου, σου φέρνουν ένα μεζέ καταπληκτικό και συζητάτε λες και γνωρίζεστε χρόνια. Έτσι είναι… και εσύ μαγεύεσαι και λες επιπόλαια «θα έρθω να μείνω εδώ και θα τα παρατήσω όλα» και σου λέει η ηλικιωμένη κυρία με τον ηλικιωμένο κύριο που τα πρόσωπά τους είναι γεμάτα χαρακιές μαρτυρώντας τους χρόνους που έχουν περάσει από πάνω τους: «Αυτά είναι λόγια που λένε πολλοί. Όποιος θα έρθει δεν θα το πει ποτέ πριν τόσο εύκολα. Θα τον εδείς μια μέρα να ξεπροβάλλει με τα υπάρχοντά του και να στήνει το σπιτικό του δίπλα γελώντας. Οι υπόλοιποι είναι αυτοί που συνειδητοποιούν ότι παλεύουν με κάτι ανύπαρκτο που το εδημιούργησαν αυτοί και το λένε μάλιστα και καριέρα και έρχουνται εδώ κάτου με τσι διαόλους τα τηλέφωνα και τσι υπολογιστές και αντί να φάνε και να πιούνε καυχιούνται για τα γραφεία και τσι δουλειές του. Αυτοί λοιπόν συνειδητοποιούν ότι κάτι έχει χαθεί μέσα τους και προσπαθούνε να ξεγελάσουν τον εαυτό τους λέγοντας εύκολα λόγια».

Νιώθεις ότι έχεις βρεθεί σε ένα άλλο μέρος, ώσπου πατάς το πόδι σου στο πλοίο και φτάνεις ξανά στη βάση σου. Ακούς τη γειτόνισσα να μαλώνει με τον άντρα της, τον άλλο γείτονα να βρίζει μια περαστική με το σκυλάκι της γιατί τον ενοχλεί, λέει, τον άλλον να πατάει κόρνα στο φανάρι εκνευρισμένος ενώ εκείνο είναι κόκκινο. Φταίει που έχουν γίνει παθητικοί αποδέκτες ενός προτύπου ζωής που δεν μπορούν να ακολουθήσουν. Δες το ηλιοβασίλεμα καθώς έχεις βουτηγμένα τα πόδια σου στη θάλασσα και καθώς σου χτυπάει το αεράκι γλυκά την πλάτη και πες μου τι νιώθεις. Και μετά πες μου πόσο συχνά το νιώθεις στην καθημερινότητα της καριέρας σου.

Θέλω μια σκηνή στην αμμουδιά και νομίζω πως θα έχω κερδίσει το στοίχημα της ψυχικής ισορροπίας και της ευτυχίας.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Έφη Γιάννου

Η Έφη Γιάννου είναι νηπιαγωγός, απόφοιτος του ΕΚΠΑ. Της αρέσει να έχει πολλές εναλλακτικές και βαριέται την ρουτίνα. Σε γενικές γραμμές είναι στην τσίτα γι' αυτό και κάνει διαρκώς καινούρια πράγματα. Λατρεύει τη φωτογραφία και ξεχύνεται στους δρόμους με αυτή. Κάνει ποδήλατο, περπατάει πολύ και της αρέσουν οι συναυλίες, τα φεστιβάλ, τα πάρτι και η βόλτα με φίλους και μπύρα στο χέρι. Αγαπά πολύ τα παιδιά και πολλές δράσεις αφορούν την συναναστροφή της με αυτά. Μουσικοκινητικά παιχνίδια, θέατρο, κατασκευές. Το γράψιμο και το γέλιο είναι η "ψυχοθεραπεία" της.

Σχετικά Άρθρα

X