Αν, λοιπόν, θέλει κανείς να είναι σίγουρος για τα πάντα, πρέπει ν’ αρκεστεί στους σύντομους δεσμούς: σηματοδοτημένους, αναγνωρίσιμους, με αρχή, μέση και τέλος, με καθορισμένους σταθμούς: τα πρώτα χαμόγελα, το πρώτο ξέσπασμα γέλιου, η πρώτη νύχτα, ο πρώτος καβγάς, η πρώτη συμφιλίωση, η πρώτη πλήξη, η πρώτη παρεξήγηση, οι πρώτες αποτυχημένες διακοπές, ο πρώτος χωρισμός, ο δεύτερος, ο τρίτος, κι ύστερα ο πραγματικός. Μετά, ξαναρχίζεις. Τα ίδια, αλλά μ’ έναν άλλον. Και μπορεί να το λένε αυτό ζωή περιπετειώδη, αλλά είναι μάλλον μια ζωή χωρίς περιπέτειες, μια ζωή σε συνέχειες. Δεν είναι λογικό να είσαι πάντα ερωτευμένος, να είσαι ερωτευμένος για πολύ χρόνο -είναι σκέτη τρέλα. Το λογικό είναι να είσαι ερωτευμένος μέχρις ότου πάψει να σου είναι ευχάριστο. Ιδού ο ερωτικός ορθολογισμός: ας είμαστε ερωτευμένοι όσο κρατάνε οι αυταπάτες μας, κι ύστερα, μόλις διαλυθούν, χωρίζουμε. Χωρίζουμε μόλις βρεθούμε μπροστά σε κάποιον πραγματικό και όχι πλάσμα της φαντασίας μας.

Απόσπασμα από το βιβλίου του Έρικ-Εμάνουελ Σμιτ «Μικρά Συζυγικά Εγκλήματα», μτφρ.: Αχιλλέας Κυριακίδης,  εκδόσεις Opera

Σχόλια

X