Κάθε φορά που προλογίζω τις ταξιδιωτικές αναμνήσεις που δημοσιεύουμε, τείνω να κάνω μια αποτίμηση του καιρού.  Δεν μπορώ να το αποφύγω, καθώς προσπαθώ να φέρω το καλοκαίρι πιο κοντά, και για εσάς και για εμάς. Κινδυνεύοντας να δω την κακή πλευρά του γλυκύτατου Τάσου Αρνιακού και τη Χριστίνα Suzie να μου κόβει τις οικειότητες και τα υποκοριστικά («Suzan για εσένα στο εξής»), θα μιλήσω και πάλι για τον καιρό. Κυκλοθυμικός και βασανιστικός, μας δείχνει ότι το καλοκαίρι είναι δύο βήματα μακριά και μετά το παίρνει ξανά πίσω. Είναι η εποχή που με το παλτό ζεστένεσαι και χωρίς αυτό κρυώνεις. Γι’ αυτό είπαμε να μοιραστούμε μαζί σας στιγμές και μέρη όπου το πρωί πίνεις κρύο καφέ και το απόγευμα ζεστό…όπως και αυτόν τον καιρό, εδώ.

Ξεκινάμε επιβεβαιώνοντας ότι ο ήλιος θρέφει τα μοσχάρια, πετώντας στη… Μουούκονο. Έπειτα πηγαίνουμε δυτικά, στην Ιταλική χερσόνησο, για junk food και την τελευταία εκδρομή του λυκείου. Κλείνουμε σε έναν προορισμό που βρίσκεται στην κορυφή της λίστας των αγαπημένων προορισμών πολλών εξ ημών. Περνάμε βράδυ από τη παρισινή Μονμάρτη σε ένα από τα πιο γνωστά cambaret.

agelada

Μπορεί εσείς τώρα να βλέπετε απλά μια αγελάδα να λιάζεται, αλλά για τη Μύκονο, όπου η φωτογραφία τραβήκτηκε, η εικόνα αυτή δεν είναι και πολύ συνηθισμένη. Το νησί είναι ένα μεγάλο πάρκο για τουρίστες. Πανέμορφο μέρος, ειδυλλιακό θα έλεγα, με υπέροχες παραλίες και φανταστικά τοπία. Αλλά είναι τόσο εμπορευματοποιημένο που δε συναντάς πουθενά τίποτα αγνό. Παντού μαγαζιά και ξενοδοχεία, ένα νησί μόνο για να εξυπηρετούνται οι επισκέπτες του. Οπότε όταν είδα αυτή την εικόνα φύσης, ήθελα απλά να την απαθανατίσω. Αυτό ήταν το πραγματικό αξιοθέατο της Μυκόνου.

Μαρία Δελαγραμμάτικα

italia 7hmerh

Τρίτη λυκείου, το άγχος των Πανελληνίων μας απάλλαξε μοναχά εκείνες τις ημέρες που βρισκόμασταν στο εξωτερικό. Τα περισσότερα λύκεια επέλεγαν ως προορισμό της 5ήμερης πόλεις του εσωτερικού, εμείς από την άλλη αποφασίσαμε να ταξιδέψουμε μέχρι την Ιταλία. Ρώμη, Φλωρεντία και Τρεβίζο. Ένα ολιγοήμερο πέρασμα από την καθεμία ήταν αρκετό για μας μείνει αξέχαστη η εκδρομή. Πίτσα από τη Ρώμη, παγωτό από το παγωμένο Τρεβίζο και νόστιμες μακαρονάδες από τη Φλωρεντία. Ξενάγηση με το πούλμαν που είχε νοικιάσει το σχολείο και νυχτερινές επιδρομές από το ένα δωμάτιο στο άλλο, με ποτά που τότε καλά-καλά δεν μπορούσαμε να προφέρουμε. Πάρτι μέσα στο πλοίο κατά τη διάρκεια της επιστροφής και αθώες ευχές στη Φοντάνα ντι Τρεβι…κάπως έτσι θυμάμαι την 7ήμερη μου, κοιτώντας τις παλιές φωτογραφίες και το κλειδι-κάρτα του ξενοδοχείου που ακόμη φυλάω!

Χριστιάνα Βουκελάτου

moulin

Κι εκεί που τραγούδαγα το can can, σκεφτόμουν τα incognito ραντεβουδάκια της Αμελί και μόλις είχα βιώσει το πεντάλεπτο κήρυγμα θερμόαιμου πιστού στον καθεδρικό της Basilique du Sacré-Cœur (η Βασιλική της Ιερής Καρδιάς), λόγω ενός εξαίρετου στιγμιοτύπου μιας μοναχής που φύλαγε το χέρι ενός καθολικού παπά δίπλα στο ιερό που δεν κατάφερα ποτέ να βγάλω γιατί δεν «πυροβόλησα» τη στιγμή που μου δόθηκε η ευκαιρία, απογοητευμένη και ξεκαρδισμένη από τα γέλια, μετά από πολύωρο κρασί και μποέμικη κουβέντα στο Rendez-vous des amis, φτάνω ούτε λίγο ούτε πολύ στο πλέον αξιοθέατο της πάλαι ποτέ κακόφημης συνοικίας των Παρισίων, Μονμάρτης, στο πλέον γνωστό Moulin Rouge (Κόκκινος Μύλος). Δεν ξέρω εάν εντυπωσιάσθηκα, οι προσδοκίες πάντα είναι υψηλές όταν έχεις ως μέτρο σύγκρισης post cards, λήψεις παλαιών ταινιών και φευγάτη φαντασία, ωστόσο…άξιζε…μην ρωτάτε αν μπήκα!

Χαρά Φρουδαράκη

Σχόλια

X