«Τι απέγινε άραγε εκείνος ο Δεκέμβρης;», αναρωτιέται η Κατερίνα. Φαντάζομαι μαζί της αναρωτιούνται όλοι οι 16άρηδες του 2008, που τώρα περπατάνε στα 20 και προσπαθούν να σπουδάσουν, να δουλέψουν και να δημιουργήσουν στην χρεοκοπημένη Ελλάδα. Μπορεί για πολλούς να είναι παρήγορο το συμπέρασμά της: «[…] ο Δεκέμβρης δεν ήταν η απάντηση, ήταν η ερώτηση… ο Δεκέμβρης ήταν μόνο η αρχή όσων επακολούθησαν και θα επακολουθήσουν». Ελπιδοφόρο μήνυμα, πλην ανεπαρκές στα τέλη του ’12.

Από τους 16άρηδες δεν μπορούσε τότε να περιμένει κανείς τίποτα περισσότερο: εξέφρασαν τη δικαιολογημένη οργή τους με αφορμή μια στυγνή δολοφονία -άλλοι απολύτως ειρηνικά, άλλοι με νεράντζια, κάποιοι με πέτρες. Παρέσυραν μαζί τους όχι μόνο τους «συνήθεις υπόπτους» φοιτητές, αλλά και τους δασκάλους, τους γονείς και τους παππούδες τους. Μουδιασμένοι πολιτικοί, δημοσιογράφοι και πάσης φύσεως παπαγάλοι προσπαθούσαν με τις ώρες να αναλύσουν το «γιατί;» στα τηλεοπτικά παράθυρα, καταλήγοντας συνήθως σε γενικόλογες ανοησίες περί αδιεξόδων και κομμένων φτερών.

Κανείς 16άρης δεν είχε υποχρέωση να απαντήσει το 2008, κι αν απαντούσε «γιατί σκοτώθηκε το παιδί, να γιατί, μαλάκες!», αυτό θα έπρεπε να αρκεί. Αν όμως ισχύει ότι «ο Δεκέμβρης δίδαξε την πολιτικοποίηση και την κοινωνικοποίηση», η γενιά του Αλέξη, τώρα που πάτησε τα 20, ήρθε η ώρα να δώσει ουσιαστικές απαντήσεις – τουλάχιστον να δείξει ότι τις ψάχνει.

Μια στιγμή όμως. Ποια ήταν η περίφημη ερώτηση; Αναρωτιόμαστε τι μας έφερε ως εδώ, ή αν η μολότοφ αποτελεί νόμιμο μέσο πάλης; Ψάχνουμε ιδέες και αντιπροτάσεις για τον εκπαιδευτικό νόμο, ή καλύτερες αφορμές για καταλήψεις; Αναζητούμε πηγές για να μάθουμε πέντε απλά οικονομικά μπας και ξεστραβωθούμε, ή αρχηγίσκους που τα έχουν όλα λυμένα πριν από εμάς για εμάς; Σκεφτόμαστε τις διαχρονικές ανεπάρκειες της ελληνικής Αριστεράς ή ακλόνητα επιχειρήματα ενάντια στους «νεοφιλελεύθερους φασίστες»; Ανταλλάζουμε πληροφορίες για χώρους αλληλεγγύης και εναλλακτικής έκφρασης, ή για εξαρχειώτικα στέκια με φτηνή μπύρα; Λίγο απ’ όλα; Τίποτα από τα παραπάνω;

Τα χρόνια πέρασαν και -αν δεν το έχετε πάρει χαμπάρι- η 6η Δεκέμβρη έχει ήδη υποβιβαστεί σε άλλη μία απλή αφορμή για πορείες, επετειακά άρθρα και αφιερώματα, μνημόσυνα και καλέσματα σε «αγωνιστική επαγρύπνηση». Μετά από τόση πολυλογία, ούτε την ερώτηση δεν έχουμε βρει ακόμα. Μη ρωτάτε εμάς. Εμείς οι 30φεύγα είχαμε τσιμπήσει πριν την κρίση το δόλωμα των γονιών μας, της περίφημης γενιάς του Πολυτεχνείου: σπούδασε, πήγαινε και σε καμιά πορεία, αλλά πάρε το πτυχίο σου, δούλεψε, αποταμίευσε, πήγαινε και σε καμιά πορεία, αλλά παντρέψου, κάνε παιδιά, δούλεψε κι άλλο, αποταμίευσε κι άλλο, πάρε εξοχικό, πήγαινε και σε καμιά πορεία, αλλά βγες στη σύνταξη, και αν δεν σου φτάνουν τα επαναστατόσημα με τόσες πορείες, δες Πρετεντέρη μέχρι να ψοφήσεις. Οι επετειακές πορείες δεν μας βοήθησαν να βρούμε έγκαιρα τρόπους να ξεφύγουμε από αυτή τη μιζέρια, και για τους περισσότερους από εμάς είναι ήδη αργά.

Βρείτε τη σωστή ερώτηση – για τον καθένα ξεχωριστά. Και ψάξτε τις απαντήσεις παρέα με όσους έχετε τις ίδιες ή παρόμοιες απορίες. Αν βασιστείτε κι εσείς στις ερωτήσεις των προηγούμενων, την κάτσαμε, γιατί σίγουρα καινούριες απαντήσεις δεν θα βρείτε. Και μια μέρα θα σας πουν γραφικούς, και δυστυχώς θα έχουν δίκιο.

*Ευχαριστώ τη Νίκη Μαυροειδή για τη γόνιμη κριτική της στο προσχέδιο του κειμένου.

Σχόλια

X