Παρασκευή βράδυ. Τρελή! Φεύγει. Μένει. Αέρας. Αεροδρόμια. Να κάνει μια τρέλα. Σαν από εκείνες που έκανε νέα. Που νόμιζε ότι θα μείνει έτσι για πάντα. Μέχρι που μέτρησε ρυτίδες, άσπρες τρίχες στα μαλλιά, κίτρινα δάχτυλα από τη νικοτίνη. Δε χωρούσε σε καλούπια. Το πλήρωσε. Εκείνοι οι άνθρωποι χάνουν το περίγραμμα. Χτίζεται αλλιώς η ζωή τους. Άναρχα δομημένα!

Σύνταγμα. Παγκράτι. Μπαλκόνι με θέα το Καλλιμάρμαρο. Μια υγρασία ορατή στους προβολείς. Εκείνος άγνωστος – γνωστός. Μην υποτιμάς την αίσθηση που σου αφήνει η φωνή των ανθρώπων! Φώτα! Τα φώτα και οι άγνωστοι. Ταιριάζουν αυτά τα δυο.
Ιπποκράτους, Καλλιδρομίου, Βαλτετσίου, λόφος Στρέφη! Λόγια. Λόγια. Λόγια. Στους δρόμους όσα ειπώθηκαν και όσα δεν ακούστηκαν. Ακαδημίας, Πανεπιστημίου, Ομόνοια! Άνθρωποι σε χαρτόκουτες. Χάρτινοι άνθρωποι. Λιώνουν μπροστά στα μάτια της με την ατέλειωτη βροχή!

Δρόμοι! Πόσοι δρόμοι μαζεύτηκαν γύρω της! Μεγάλοι δρόμοι. Άγνωστοι δρόμοι. Άγνωστοι άνθρωποι. Χάνεται. Βρίσκεται. Βρίσκει. Χάνει. «Μόνο μη βάζεις ταμπέλες. Ήθελα και ήρθα. Χωρίς το φόβο ότι μεγάλωσα. Με μόνη επιθυμία εκείνη την τρέλα.»
Πού σταματά η ζωή; Που αρχίζει ο θάνατος; Η ζωή τελειώνει; Αρχίζει; Ζει; Τρία γράμματα. ΖΕΙ! Τα πιο σημαντικά. Μου ορκίζεται! Τη βλέπω πως βγήκε από το καλούπι που της επέβαλλαν και χαίρομαι. Δεν είναι για καλούπια!

Μια ευθεία. Δυο στροφές. Βρέχει. Ιούνιος. Είναι γεμάτη. Την ξέρει. Τον ξέρει. Κάπου αλλού. Δεν έχει σημασία. Δε θέλει πια να τα εξηγεί όλα. Τόσα χρόνια αυτό έκανε. Από πότε; Από τότε που της είπαν ότι μεγάλωσε.

Ποια είναι; Πού είναι; Σε ποιο μήνα ξεχάστηκε; Βρέχει Ιούνιο μήνα. Σηκώνει τα μάτια ψηλά. Όμορφα εκείνα τα ακροκέραμα! Αγάλματα, δρόμοι, χάρτινοι άνθρωποι! «Προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας!» Ποιος πρόσεξε ποτέ εκείνο το κενό; Μια Ινδή απέναντι την κοιτάζει. Της χαμογελά. Ανταποδίδει. Φτάνει στο μεγάλο λιμάνι. Μια θάλασσα ήρεμη. Ο ουρανός καθαρός. Καθάρισε το μέσα της. Μια μικρή ελευθερία φώλιασε στο μυαλό της. Κοιτάζει το μεγάλο πλοίο. Την κοιτάζει κι αυτό.

«Να γνωρίζονται οι άνθρωποι,» μου λέει. «Να εμπιστεύονται τους άλλους. Οι δρόμοι οι άγνωστοι μπορεί να σε οδηγήσουν σε φωτεινά περάσματα μέσα σου. Να μάθεις ποιος είσαι! Λίγο το ‘χεις αυτό; Εκείνο το ξά σου! Φιλοσοφία ζωής! Να μας αφήνανε στην εξουσία μας. Στο θέλω μας. Αυτό κρατώ πιο πολύ από όλα. Κι ας μας βγει και σε κακό. Να πάρουμε την ευθύνη εμείς! Να μη φοβηθούμε!»

Να μη φοβηθούμε! Αυτό κρατώ κι εγώ από εκείνη την τρέλα της πιο καλής μου φίλης! Που επέστρεψε στο παιχνίδι! Που δε φοβήθηκε να πάρει το ρίσκο. Γιατί ο άνθρωπος πρέπει να ‘χει την εξουσία να αποφασίζει για τη ζωή του χωρίς φόβο…

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κλειώ Βλαχάκη

Ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε Ιστορία – Αρχαιολογία και Συντήρηση Έργων Τέχνης αλλά εργάζεται στην εκπαίδευση. Πιστεύει στην αυτοδιάθεση των ανθρώπων και στην ελευθερία. Ονειρεύεται ακόμα σαν παιδί κι ελπίζει πως κάποτε θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Γράφει όταν οι σκέψεις στριμώχνονται και διεκδικούν χώρο στο κεφάλι της. Έχει πια την πεποίθηση ότι όλοι είμαστε περαστικοί κι έχουμε την ανάγκη να βρούμε άξιους συνταξιδιώτες που θα λέμε μόνο αλήθειες. Αγαπημένες της λέξεις η ουτοπία και η χαρμολύπη. Ίσως γιατί έχει καταλάβει πως αυτό είναι η ζωή.

Σχετικά Άρθρα

X