Θα ‘χει περίπου δέκα χρόνια, όταν, πιτσιρικάς, στο ραδιόφωνο του αυτοκινήτου άκουσα για πρώτη φορά το Sometimes. Σήμερα, ήδη έχει κολλήσει στο κεφάλι μου για τα καλά η νέα τους δουλειά, Girl at the End of the World, περιμένοντας την 8ηΙουλίου, για να τους δούμε ξανά από κοντά. Αγαπημένοι του ελληνικού κοινού, πρωτοπόροι της indie και της Brit pop, οι James είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα εκείνων των συγκροτημάτων που ποτέ δεν έφτασαν πραγματικά στην κορυφή, ακόμη κι αν αρκετές φορές το άξιζαν.

Ο πιτσιρικάς που, όπως όλοι, κρύβω μέσα μου άρχισε να χοροπηδάει από τη χαρά του όταν «συμφωνήθηκε» η συνέντευξη μας με τον Saul Davies, το πολυεργαλείο του συγκροτήματος σχεδόν από τις πρώτες μέρες της επιτυχίας. Μιλήσαμε για το νέο τους άλμπουμ, μιλήσαμε για την επιστροφή τους στο Ejekt Festival, για διακοπές, για μουσική. Μιλήσαμε και για το σημαντικότερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει αυτήν τη στιγμή η δικιά μας πλευρά της υδρογείου.

Για τους ανθρώπους που αναγκάζονται να αφήσουν τα σπίτια τους στη Συρία, στο Ιράν, στο Αφγανιστάν, αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον στην Ευρώπη που ψυχρά τους κλείνει την πόρτα: «Έχω έναν μεγάλο χώρο, στον οποίο αν είχα την ευκαιρία θα ήμουν πολύ χαρούμενος να φιλοξενήσω μερικούς ανθρώπους. Σίγουρα, έτσι θα έπρεπε να σκεφτόμαστε όλοι στη Δύση…» μας είπε ο Saul, προειδοποιώντας μας πως η άποψη του πάνω στο θέμα δεν είναι ευκολοχώνευτη για πολλούς.

Δεν είναι ευκολοχώνευτη ακόμη και στη Βρετανία, παρόλο που εκεί συγκεντρώνονται κουλτούρες από ολόκληρο τον κόσμο και είναι μια «ανοιχτή χώρα» όπως μας επιβεβαίωσε την εικόνα που έχουμε. Άλλα…«όπως παντού αλλού, υπάρχει ξενοφοβία και ρατσισμός. Η αντιμετώπιση αυτών των δαιμόνων είναι μέρος της ευθύνης μας ως “πολιτισμένοι” και μορφωμένοι άνθρωποι. Τα μέσα αρέσκονται να μας μαστιγώνουν με φόβο, ο κόσμος όμως δεν είναι χαζός!».

Στο βίντεο, οι James διασκευάζουν το China Girl των David Bowie & Iggy Pop.

 

 

James, Editors, Like Mike & Dimitri Vegas και Σtella είναι τα ονόματα που ανακοινώθηκαν για την πρώτη μέρα του Ejekt Festival, στις 8 Ιουλίου, με τους πρώτους να είναι και οι… παλιοί σε ό,τι αφορά τις εμφανίσεις τους στην Πλατεία Νερού και στη χώρα μας γενικότερα, την οποία όπως μας είπε ο Saul πάντα λατρεύουν και στην οποία έχουν πολύ καλούς φίλους. Τον ρωτήσαμε τι κρατάνε από τις επισκέψεις τους εδώ, και μας είπε για τις συναυλίες εκείνες που δημιούργησαν αυτό το δυνατό δέσιμο με τον κόσμο. Μεταξύ μας, ποιος μπορεί να ξεχάσει εκείνη τη φορά που αποφάσισαν να βγουν και να στήσουν μια αυτοσχέδια συναυλία στο Λευκό Πύργο, κάτω από τον -αιώνια- βροχερό ουρανό της Θεσσαλονίκης; Ή τον Tim Booth να αιωρείται μεταξύ σκηνής και ποταμού και μετά να πέφτει στην αγκαλιά του κόσμου στο River Partyτο 2013; Σίγουρα όχι οι ίδιοι, όπως και πάντα όταν σκέφτονται την Ελλάδα θυμούνται «τη ζέστη, τις “αργές νύχτες” και το φανταστικό φαγητό!».

Βέβαια, όσο κι αν θα ήθελαν να συνδυάσουν την παρουσία τους εδώ με λίγες μέρες διακοπών, όπως μας διαβεβαίωσε ο Saul, «Work is not just a four letter word, οπότε αυτήν την περίοδο καλύτερα να το ξεχάσουν. Όπου work, βάλτε την περιοδεία τους, που κρατάει ολόκληρη την άνοιξη και το καλοκαίρι, στην οποία, παρά το μέγεθος της και την κούραση που προκαλεί, όλα βαίνουν ομαλά. Εξάλλου, «είμαστε πολύ δεμένοι και απολαμβάνουμε ο ένας την παρέα του άλλου, οπότε το να περνάμε χρόνο μαζί δεν είναι θέμα. Και έχουμε έναν καλό δίσκο να δώσουμε στον κόσμο». Όσο για το πώς αντέχει ο ίδιος; «Γυμνάζομαι, δεν καπνίζω και δεν πίνω, οπότε δεν είναι δύσκολο να έχω ενέργεια» μας είπε ο… βαρετός γερομπάσταρδος (boring old bastard).

James_Girl

Ο καλός δίσκος που έχουν να μας δώσουν κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες, στις 18 Μαρτίου, και ακολουθώντας τον προκάτοχο του, La Petite Mort, είναι ένα ηλεκτρονικό άλμπουμ, χορευτικό σε πολλά σημεία του, διατηρώντας όμως αναλλοίωτη την ταυτότητα του συγκροτήματος. Η στροφή τους πάντως στον ηλεκτρονικό ήχο δεν έγινε ηθελημένα. Για την ακρίβεια, «δεν κάνουμε τίποτα ηθελημένα. Δεν είχαμε επίτηδες κάποια επιτυχία, δεν κάνουμε επίτηδες λάθη. Αυτή η διαδικασία έρχεται φυσικά και κυρίως ως συνέπεια της διαδικασίας του γραψίματος στην οποία ακούγαμε περισσότερο τι έπαιζε ο Mark (Hunter) στα πλήκτρα, παρά το αντίθετο -να είναι βάση οι κιθάρες- εξ ου και ο ήχος». Παραμένουν όμως μπάντα, δεν είναι dj, με τον συνδυασμό ηλεκτρονικών στοιχείων με τις κιθάρες και τα όργανα να τους δυσκολεύει, αλλά οι ίδιοι πιστεύουν ότι το καταφέρνουν. Κι εμείς το ίδιο, Saul, κι εμείς το ίδιο.

 

 

Τα κομμάτια του Girl γράφτηκαν στη Βόρεια Σκωτία και όπως ήταν αναμενόμενο, παρά την έλλειψη Scotch, το περιβάλλον επηρέασε και το αποτέλεσμα: «Κάθε περιβάλλον δίνει ώθηση και έμπνευση σε μια καλλιτεχνική διαδικασία, όπως ξέρεις, και το ίδιο ισχύει και για εκεί. Ο Jim (Glennie) κι εγώ μένουμε σχετικά κοντά ο ένας με τον άλλο στα “βάθη” της Βόρειας Σκωτίας, και είμαστε συνδεδεμένοι με το μέρος, τη μυρωδιά, τον ήχο…». Στον επίλογο της κουβέντας μας, μιλήσαμε για τη μουσική των James στο σύνολο της, που πότε είναι indie, πότε ροκ, πότε pop, πότε postpunk, πότε ανεβαστική και χαρούμενη, πότε σε προσκαλεί σε μια εσωτερική αναζήτηση με μια συγκρατημένη αισιοδοξία. Μιλήσαμε και για τη μουσική γενικά, που όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο δύσκολο είναι να τη διακρίνεις και να της φορέσεις ταμπέλες, γεγονός μάλλον καλό: «Ακόμη και το “καλό” και το “κακό” (σ.σ. ποιοτικά) στη μουσική είναι δύσκολο να διατηρηθεί και να το διακρίνεις στις μέρες μας. Όσο μεγαλώνω βρίσκω τον εαυτό μου να λέει ότι “αυτό δεν είναι για μένα, αλλά αναγνωρίζω ότι έχει κάποια αξία”.»

 

 

*Η συνέντευξη των James στα αγγλικά εδώ.

Σχόλια

X