Πριν έναν μήνα περίπου, μετά τις κινητοποιήσεις για την 6η Δεκέμβρη, στο περιοδικό μας, όπως και σε άλλα μέσα, δημοσιεύτηκε ένα κείμενο που υπογραφόταν ως πρωτοβουλία εργαζομένων και κατοίκων στα Εξάρχεια. Το κείμενο είχε τίτλο συρματοπλέγματα: σχόλιο για τον αντικοινωνικό πόλεμο στα Εξάρχεια και ασκούσε έντονη κριτική στα επεισόδια που έγιναν την 6η Δεκέμβρη. Το κείμενο αποτέλεσε την αφορμή για να ξεκινήσει ένας διάλογος πάνω στο κινηματικό γίγνεσθαι, ωστόσο σε κάποιες περιπτώσεις γράφτηκαν και πράγματα που δεν ισχύουν. Όπως ότι το περιοδικό κι εγώ προσωπικά ταυτιζόμαστε με το κείμενο που έβγαλε η πρωτοβουλία. Αν και το κείμενο αποτελεί μια απλή δημοσίευση ανακοίνωσης, ανάμεσα στις τόσες άλλες, συμπεραίνεται αυθαίρετα από κάποιους ότι αποτελεί άποψη του περιοδικού και δική μου. Το κείμενο δεν αποτελεί άρθρο γνώμης ή ρεπορτάζ, δεν υπογράφεται, δεν συντάχθηκε από εμάς ούτε συμμετείχαμε στη σύνταξή του, απλά φιλοξενείται όπως τόσα ακόμη από τον ευρύτερο κινηματικό χώρο. Πιθανόν θεωρήθηκε ότι οι ενυπόγραφες φωτογραφίες (copyright) υποδηλώνουν συμφωνία και ταύτιση με το κείμενο, όμως με βάση αυτή την λογική θα έπρεπε να ταυτιζόμαστε με ένα σωρό κείμενα, αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους, στα οποία χρησιμοποιούμε δικές μας φωτογραφίες. Πολιτική μας είναι να δημοσιεύονται και απόψεις, με τις οποίες δεν είμαστε σύμφωνοι. Επιζητούμε τον διάλογο και τις διαφορετικές σκέψεις, κριτικές και προτάσεις πάνω σε ζητήματα, όπως και στην προκειμένη.

Επίσης δεν υπάρχει κανενός είδους πρόθεση όπως γράφτηκε να στηθεί μια κατάσταση, πόσω μάλλον υποκινούμενη από την… κυβέρνηση. Είναι ενδεικτικό ότι η λήψη φωτογραφιών στα Εξάρχεια ξεκίνησε από την ιδέα της συγκυριακής «απελευθέρωσης» κτηρίων και χώρων από τις λαμαρίνες που ξηλώθηκαν και έγιναν οδοφράγματα. Για πρώτη φορά βλέπαμε πώς είναι χώροι που για χρόνια ήταν καλυμμένοι πίσω από σίδερα και το θεωρήσαμε ενδιαφέρον. Στην πορεία προέκυψε το κείμενο και απλά χρησιμοποιήθηκαν οι φωτογραφίες για την καλύτερη παρουσίαση του, όπως επιδιώκεται η καλύτερη δυνατή παρουσίαση για κάθε κείμενο, μέσα από την καλύτερη δυνατή επιλογή τίτλου και φωτογραφικής πλαισίωσης. Αυτό και τίποτα περισσότερο. Ούτε δουλειά του παρακράτους είναι η δημοσίευση μιας άποψης, ούτε του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι απλά ένα κείμενο όπως πολλά που βρήκε τον δικό του χώρο στο περιοδικό μας, το οποίο είναι ανοιχτό σε διαφορετικές οπτικές και επιδιώκει τον περαιτέρω προβληματισμό πάνω σε ζητήματα. Σε αυτή την λογική θα συνεχίσουμε.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Γεννήθηκε και ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους τοίχους, τους αγώνες και τους ανθρώπους τους. Του αρέσει να φωτογραφίζει και να γράφει για όσα δεν μπόρεσε να φωτογραφίσει. Από τα 9 του κυκλοφορεί με μια εφημερίδα στο χέρι και συνεχίζει να γράφει σε μπλοκάκι στα ρεπορτάζ. Ακούει Verve, Μπαλάφα και Grunge. Διαβάζει ό,τι του γυαλίσει στις βιτρίνες της Καλλιδρομίου, της Ζωοδόχου Πηγής, της Θεμιστοκλέους. Αγαπά τα νησιά και κάποτε θέλει να ζήσει σε ένα από αυτά. Μέχρι τότε, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για μια διαφορετική δημοσιογραφία, με πολλά αυτοδιαχειριζόμενα 3point και γραφιάδες χωρίς περιορισμούς. Venceremos.

Σχετικά Άρθρα

X