Αν έχετε παρευρεθεί, έστω και κατά τύχη σε ομιλία του Μανώλη Γλέζου, τότε είναι πολύ πιθανό να έχετε ακούσει κατά τη διάρκεια της τοποθέτησης του, την ιστορία του Μάθιου Πόταγα. «Αυτός ήταν ο πρώτος αντιστασιακός, όχι εγώ», υπογραμμίζει με έμφαση κάθε φορά που ξεκινά τη διήγηση του, θεωρώντας τον πρότυπο, όχι μόνο του τότε, κόντρα στη Γερμανική φασιστική επέλαση, αλλά και του σήμερα. Το 3pointmagazine.gr με αφορμή τη συμπλήρωση 71 χρόνων από το θάνατο του, παρουσιάζει την ηρωικη του πράξη στις αρχές της αιματοβαμμένης δεκαετίας του ’40.

Το θάρρος του απύθμενο. Είχε προειδοποιήσει τους φίλους ότι δεν επρόκειτο να κάτσει με σταυρωμένα χέρια. «Κάπως πρέπει να σταματήσουμε τους Γερμανούς», επαναλάμβανε ξανά και ξανά. Στην αρχή σκέφτηκε την επιλογή της ενέδρας… Άλλωστε ήταν ένα μέσο αποτελεσματικό και όχι τόσο επικίνδυνο, τηρουμένων των αναλογιών πάντα. Ωστόσο, το μετάνιωσε, αν και είχε κατορθώσει να πείσει τους φίλους του να τον στηρίξουν.

Το απόγευμα της 2ης Μαΐου του 1941, όσα σχέδια είχε αρχίσει να καταστρώσει έμειναν στην μέση. Αυθόρμητα, αποφάσισε να τρέξει προς τη γερμανική φάλαγγα και να την αντικρίσει. Άοπλος, με δυνατή φωνή, ανέκοψε την πορεία της. «Σταθείτε! Δεν θα μας σκλαβώσετε! Είμαι εδώ μόνος. Αλλά η Ελλάδα ολόκληρη ακολουθεί!» Μετά από λίγα δευτερόλεπτα νεκρικής σιγής, ο διοικητής του στρατεύματος ζήτησε από τον διερμηνέα να του μεταφράσει, τα όσα είπε ο 17άχρονος τότε μαθητής.

Η σύγχυση που του προκάλεσαν τα λόγια του, τον οδήγησε στο να δολοφονήσει εν ριπή οφθαλμού τον νεαρό κάτοικο της Βυτίνας και η οργή του δεν υποχώρησε ούτε όταν ακόμα οι στρατιώτες πολτοποίησαν το κεφάλι του θύματος, κατόπιν διαταγής.

Όσο σκληρή όμως και αν ήταν η βία που ασκήθηκε στον Ματθαίο Πόταγα, όπως είναι κανονικά το όνομα του, το πλήγμα που δέχτηκε ο γερμανικός στρατός ήταν καίριο, ισχυρότατο και ένα μήνυμα του τι θα επακολουθούσε. Αυτός ήταν και ο μεγαλύτερος του φόβος.

Ο τρόπος που επέλεξε ο Πόταγας να σταματήσει, έστω και για λίγο τη φάλαγγα, δεν ήταν τυχαίος, αλλά απολύτως συνειδητοποιημένος. Θα μπορούσε αντ’ αυτού, να είχε σκοτώσει κάποιους στρατιώτες και ενδεχομένως να γλίτωνε τη ζωή του. Ο ίδιος επέλεξε τον δύσκολο δρόμο.

Αυτόν του να εμπνεύσει τον καταπιεσμένο λαό, του να αρνηθεί την υποδούλωση, του να ορθώσει το ανάστημα του στον υλικά δυνατό και να μην το βάλει στα πόδια. Τα λόγια του αποτέλεσαν καθημερινό εφιάλτη για τα τάγματα του Χίτλερ και ακολουθήθηκαν από νέες πράξεις ανδρείας. Ο εκφοβισμός δεν απέδωσε το παραμικρό όφελος.

Η πτώση του φασιστικού καθεστώτος ήρθε λίγα χρόνια αργότερα. Xειροπιαστή απόδειξη του ότι οι αγώνες πάντοτε δικαιώνονται, ακόμα και όταν στην αρχή μοιάζουν καταδικασμένοι…

Σχόλια

X