Είναι πρωί Σαββάτου, περίπου 7:30 το πρωί. Βρίσκομαι στο κέντρο της Αθήνας. Είναι η ώρα που το κέντρο ξυπνά. Τα καταστήματα ετοιμάζονται να ανοίξουν και η κινητικότητα των εργαζομενων αυξάνεται προς αυτή την κατεύθυνση για να τα ετοιμάσουν. Ένας άστεγος κοιμάται σε μια πυλωτή ενός κτιρίου που δεν χρησιμοποιείται. Δίπλα του έχει ένα τασάκι και ένα μισό τσιγάρο από το προηγούμενο βράδυ.

Καθώς τριγυρνάω τον βλέπω να ξυπνά. Τον πλησιάζω λίγο και του λέω «καλημέρα». Μου χαμογελά και μου απαντά «καλημέρα κοπέλα μου». «Πως κοιμήθηκες;» Τον ρωτάω. «Πολύ καλά», απαντά χαμογελαστός. Συνεχίζω τις υποχρεώσεις μου ώσπου τον ακούω να βήχει άσχημα για ώρα. Σκέφτομαι ότι έχει κάτι σοβαρό, πνευμονία ίσως. Του πηγαίνω ένα τσάι με μπόλικο μέλι και του το προσφέρω. «Σου έφτιαξα ένα τσάι γιατί σε ακούω να βήχεις», λέω. «Να είσαι καλά βρε κοπελιά, σε ευχαριστώ», μου απαντά.

«Έχεις πάει στο γιατρό για τον βήχα; Λέω να πας», συνεχίζω. «Όχι μωρέ δεν πήγα, δεν είναι τίποτα. Tσιγαρόβηχας είναι θα περάσει», απαντά.

Συνεχίζω την συζήτηση. «Όλες αυτές τις μέρες ήσουν έξω;» «Ναι, έξω ήμουν, που αλλού;» Λέει και γελά. «Ήσουν έξω και με το χιόνι; είχε πολύ κρύο πως άντεξες;» Χαμογελάει και μου λέει «εδώ ήμουν και με το χιόνι, ξέρεις τι ωραία ήταν;» «Ήταν δύσκολα, αλλά ξέρεις; Είχε την ομορφιά του». Το πρόσωπό του έλαμψε σαν παιδάκι που χαίρεται το χιόνι και συνέχισε την κουβέντα του: «Άλλαξε η πόλη, έγινε πιο όμορφη, πιο παραμυθένια, γι΄ αυτό σου λέω δύσκολα αλλά είχε την ομορφιά του, ήταν ωραία».

Η θετική του αύρα με συνεπήρε. Το υπέροχο και καθαρό του βλέμμα, το τόσο γλυκό χαμόγελο και η ήρεμη μελωδική φωνή του. Μου μίλησε για τις δύσκολες συνθήκες. Αλλά δεν έμεινε σε αυτές. Χαμογέλασε και μου μίλησε για την ομορφιά του χιονιού. Αυτός ο άνθρωπος είναι άστεγος και μέσα στην δυσκολία και τον πόνο του βρίσκει θετικά στοιχεία να εκθέσει. Και εμείς; Όταν συζητάμε με φίλους έχουμε μια ξινίλα στη μούρη και τραβηγμένο χειλάκι, λέμε, «ντάξει μωρέ καλά ήταν». Και αυτός ο άνθρωπος ζει στο δρόμο και σου λέει με χαμόγελο «ήταν ωραία, παραμυθένια πόλη, είχε την ομορφιά του το χιόνι».

Κάψε τα λεφτά που δίνεις για ψυχοθεραπεία άνθρωπε, μπας και ζεσταθεί η καρδιά σου.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Έφη Γιάννου

Η Έφη Γιάννου είναι νηπιαγωγός, απόφοιτος του ΕΚΠΑ. Της αρέσει να έχει πολλές εναλλακτικές και βαριέται την ρουτίνα. Σε γενικές γραμμές είναι στην τσίτα γι' αυτό και κάνει διαρκώς καινούρια πράγματα. Λατρεύει τη φωτογραφία και ξεχύνεται στους δρόμους με αυτή. Κάνει ποδήλατο, περπατάει πολύ και της αρέσουν οι συναυλίες, τα φεστιβάλ, τα πάρτι και η βόλτα με φίλους και μπύρα στο χέρι. Αγαπά πολύ τα παιδιά και πολλές δράσεις αφορούν την συναναστροφή της με αυτά. Μουσικοκινητικά παιχνίδια, θέατρο, κατασκευές. Το γράψιμο και το γέλιο είναι η "ψυχοθεραπεία" της.

Σχετικά Άρθρα

X