Η εκλογή του Τραμπ στην Αμερική δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Η είσοδος της Χρυσής Αυγής στο ελληνικό κοινοβούλιο, η άνοδος της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία, οι προεδρικές εκλογές στην Αυστρία, αλλά και μια σειρά από περιστατικά ρατσιστικών, σεξιστικών επιθέσεων και περιστολής δικαιωμάτων, είναι κάποια από τα στοιχεία που διαμορφώνουν μια τάση σε παγκόσμιο επίπεδο.

Η άνοδος του συντηρητισμού παγκοσμίως επηρεάζει τα κεκτημένα δικαιώματα και τις ζωές κοινωνικών ομάδων που δεν συμβαδίζουν με το πρότυπο του κυρίαρχου, ισχυρού, λευκού, αρσενικού. Όσο η εθνική υπερηφάνεια, η ανδρεία και οι ηθικίστικες αφηγήσεις κυριαρχούν στο δημόσιο λόγο, η θέση της γυναίκας επιδεινώνεται, οι σεξιστικές επιθέσεις αυξάνονται, το ίδιο και τα φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας. Είναι σαφές ότι η μάχη για τα έμφυλα δικαιώματα δεν είναι μια «παλιομοδίτικη» εμμονή.

Ξεκινώντας από τα καθ’ ημάς, τα τελευταία χρόνια η οικονομική κρίση, η λιτότητα και η συρρίκνωση των κοινωνικών παροχών επιβαρύνουν πρώτα τις γυναίκες, που λόγω του κοινωνικού προτύπου αναλαμβάνουν τη φροντίδα παιδιών, ηλικιωμένων και άλλων ευπαθών μελών της οικογένειας, ενώ η ανεργία στις γυναίκες είναι πάνω από 25% και αποτελούν το μεγαλύτερο ποσοστό επισφαλώς εργαζομένων. Σε ότι αφορά τη συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων, είναι ενδεικτικό ότι μόλις το 2012 η εκπροσώπηση των γυναικών στο ελληνικό κοινοβούλιο ξεπέρασε το 20% για να ξαναπέσει στο 18% το Σεπτέμβριο του 2015.

Κάποια νέα στοιχεία που ήρθαν στη δημοσιότητα, εντείνουν τον επείγοντα χαρακτήρα να εκσυγχρονιστεί το θεσμικό πλαίσιο της χώρας μας, στην κατεύθυνση της προστασίας των γυναικών. Σύμφωνα με έρευνα η οποία αναφέρεται σε πρόσφατο άρθρο της Guardian, το Βέλγιο και η Ελλάδα είναι ανάμεσα στις χώρες με το χαμηλότερο επίπεδο προστασίας των γυναικών από βιασμό. Η έρευνα αναφέρει ότι στην Ελλάδα, τη Σερβία, τη Ρωσία και την Ταϊλάνδη οι δράστες του βιασμού μπορούν βάσει νόμου να απαλλαγούν από την ποινή σε ορισμένες περιπτώσεις. Σε πολλές χώρες ο βιασμός αντιμετωπίζεται ως ηθικό αδίκημα και όχι μια πράξη βίας. Άλλωστε και στην περίπτωση της παράνομης πορνείας, σπάνια διώκεται ο «πελάτης». Το δικαίωμα της γυναίκας να αυτοπροσδιορίζει και να αποφασίζει για το σώμα της, ανεξάρτητα με το πως ντύνεται ή άλλους παράγοντες, δεν είναι ακόμα και σήμερα αυτονόητο.

Στις 23 Ιανουαρίου ο πρόεδρος Τραμπ φωτογραφίζεται στο Λευκό οίκο περιτριγυρισμένος από άνδρες ενώ υπογράφει την απαγόρευση σε ΜΚΟ να προωθούν τις εκτρώσεις. Στα σχόλια από τις γυναίκες μέσω twitter επικράτησε το μότο «οι άνδρες αποφασίζουν για το σώμα των γυναικών». Η απαγόρευση των εκτρώσεων στις ΗΠΑ ακολουθεί την απόπειρα να αυστηροποιηθεί κι άλλο το ήδη αυστηρό θεσμικό πλαίσιο για τις εκτρώσεις στην Πολωνία, με τις γυναίκες της χώρας να διαδηλώνουν ντυμένες στα μαύρα, τη λεγόμενη Black Monday. Μετά τη μαζική διαδήλωση η βουλή απέρριψε το νόμο για την καθολική απαγόρευση των εκτρώσεων. Τις ίδιες μέρες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού το ρωσικό κοινοβούλιο ενέκρινε με ισχυρή πλειοψηφία (385 έναντι 2) τροπολογία που ουσιαστικά νομιμοποιεί την ενδοοικογενειακή βία.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν οι φωνές αντίστασης. Η φετινή 8η Μάρτη στην παγκόσμια σφαίρα βρίσκεται στον απόηχο των κινητοποιήσεων της 21ης Γενάρη. Στις 21 Ιανουαρίου 2017 πάνω από 1 εκατομμύριο διαδήλωσαν στην πορεία των γυναικών στην Ουάσιγκτον και πάνω από 5 εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο. Η σελίδα womensmarch.com διακηρύσσει:
«Τη διεθνή ημέρα της γυναίκας, 8 Μαρτίου, οι γυναίκες και οι σύμμαχοί μας θα δράσουμε μαζί για ισότητα, δικαιοσύνη και ανθρώπινα δικαιώματα για τις γυναίκες και όλα τα άτομα που καταπιέζονται λόγω φύλου, μέσα από μια ημερήσια διαμαρτυρία οικονομικής αλληλεγγύης.

Στο ίδιο πνεύμα αγάπης και ελευθερίας που ενέπνευσε την Πορεία Γυναικών, ενωνόμαστε για να κάνουμε την 8η Μάρτη Μια Μέρα Χωρίς τη Γυναίκα, αναγνωρίζοντας την τεράστια αξία που προσθέτουν οι γυναίκες κάθε υπόβαθρου στο κοινωνικο-οικονομικό μας σύστημα – ενώ λαμβάνουν χαμηλότερους μισθούς και βιώνουν μεγαλύτερες ανισότητες, έχουν περισσότερες πιθανότητες να πέσουν θύματα διακρίσεων, σεξουαλικής κακοποίησης και εργασιακής ανασφάλειας. Αναγνωρίζουμε ότι οι τρανς και τα άτομα που δεν συμμορφώνονται με τα πρότυπα του φύλου αντιμετωπίζουν αυξημένα επίπεδα διακρίσεων, κοινωνικής επιθετικότητας και πολιτικής στοχοποίησης. Πιστεύουμε στην έμφυλη δικαιοσύνη».

Τόσο σε θεσμικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο ο δυτικός κόσμος δεν έχει αποκαταστήσει τις έμφυλες ανισότητες. Τα στερεότυπα, οι ρόλοι και τα κοινωνικά πρότυπα συνεχίζουν να υπάρχουν και εντείνονται όσο ο δημόσιος λόγος καταφεύγει σε αφηγήσεις «ανδρείας» και «υπερηφάνειας», το πολιτικό τοπίο συντηρητικοποιείται και η κοινωνία γίνεται πιο εσωστρεφής.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Μαρινίκη Κολιαράκη

Σπούδασε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του ΕΜΠ και είναι Υποψήφια Διδάκτορας Βιοιατρικής Τεχνολογίας στη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. Στο πλαίσιο του διδακτορικού της ασχολείται με την κίνηση του βλέμματος. Παράλληλα δραστηριοποιείται στο χώρο της αλληλεγγύης ιδιαίτερα στο πεδίο της παιδείας, συμμετέχοντας σε σχολεία αλληλεγγύης, ως καθηγήτρια φυσικής. Της αρέσει, όταν βρίσκει χρόνο, να γράφει επηρεασμένη από τα ερεθίσματα που δίνουν οι άνθρωποι της πόλης, οι ομάδες της γειτονιάς, οι πολύχρωμες ομάδες που χωράνε πολλές διαφορετικότητες και όσα συμβαίνουν στο πολιτικό τοπίο.

Σχετικά Άρθρα

X