Αιγαίο. Τόσα διαφορετικά μέρη, τόσα πρόσωπα, μα όλα να τα ενώνει το βαθύ μπλε του πελάγους και ο αέρας που διαμορφώνει τα τοπία άγριας ομορφιάς. Αυτήν την εβδομάδα ταξιδεύουμε στα όνειρα ενός μικρού γάτου στην Ύδρα. Παίρνουμε το πλοίο μέχρι τις Κυκλάδες για να δούμε τον Ήλιο να βουτάει για δροσιά στα ανοιχτά της Σαντορίνης και κάνουμε shopping στους δρόμους της Αντιπάρου σε ένα πρωτότυπο μαγαζάκι.Τέλος, επιστρέφουμε στην Πελλοπόνησο και τη Ζαχάρω, για να ξυπνήσουμε αναμνήσεις… ξεχασιάρικων παθών!

 

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ύδρα: ένας επίγειος παράδεισος για γάτες, αλλά και για γατόφιλους! Χωρίς αμάξια να τις ενοχλούν, πλακόστρωτα παντού, ήλιος ή σκιά, πάντα υπάρχει ένα μέρος ιδανικό για άραγμα. Άλλες κοιμούνται στο πλακόστρωτο λιμάνι η μία δίπλα στην άλλη δημιουργώντας την ψευδαίσθηση ενός ψηφιδωτού… Άλλες βρίσκουν τρύπες και σκιερά μέρη μακριά από τα πολυάριθμα πόδια των πεζών που τις προσπερνούν και την ενοχλητική περιέργεια των περαστικών… Ένας γατούλης τρυπωμένος κάτω από την κάσα μιας πόρτας ρίχνει κλεφτές ματιές σε όσους περνούν (ικανοποιώντας έτσι την γατίσια περιέργειά του) και αράζει ανέμελος στην κρυψώνα του, αποφεύγοντας τυχόν ανεπιθύμητες συναντήσεις με ενοχλητικούς τύπους με φωτογραφικές μηχανές (σαν κι εμένα). Αναρωτιέμαι γιατί δεν μιλάμε για γατίσια ζωή, όταν αναφερόμαστε σε μια παραδεισένια ζωή!

Μελίνα Βελιμέζη

 

santorini

Θερμός γεμάτος με καφέ, τσεκ! Μία αλλαξιά ρούχα, τσεκ! Μαρμελαδίτσες με μπόλικο ψωμί, τσεκ! Το καράβι που θα μας πήγαινε στο Ηφαίστειο της Σαντορίνης ήταν έτοιμο για αποβίβαση. Μικρό και κάπως παλιό, αλλά τίποτα δεν με ένοιαζε τότε. Καθίσαμε αναπαυτικά στα καθίσματα που είχε το κατάστρωμα για να μην χάνουμε ούτε μία στιγμή τον ουρανό και τη θάλασσα από τα μάτια μας. Μετά από ώρες ο ήλιος έδυε και το καράβι σταμάτησε για να απολαύσουμε το τόσο φημισμένο ηλιοβασίλεμα. Φορέσαμε ζακέτες και ξεφορτωθήκαμε τα γυαλιά ηλίου, πλέον το φως δεν μας τύφλωνε τα μάτια. Παρακολουθήσαμε τον ήλιο να δύει αλλά τίποτα δεν ήταν τόσο όμορφο όπως το συναίσθημα ελευθερίας που νιώθαμε εκείνες τις στιγμές.

Χριστιάνα Βουκελάτου

 

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA

Κάπου το 2009, στα μικρά στενά της Αντίπαρου, ο μικρός Πέτρος είχε στήσει το δικό του μαγαζάκι, για να βγάλει ένα χαρτζηλίκι κι αυτός,  να το χαλάσει αργότερα παίζοντας με τα παιδιά της γειτονιάς. Πουλούσε πέτρες και κοχύλια -το μοναδικό πράγμα που έχει σε αφθονία αυτό το νησί- τις οποίες και είχε ζωγραφίσει. Θυμάμαι όταν τον πλησίασα με χαμόγελο και του πα ότι είναι ωραίο το μαγαζί του . «Όλα μόνος μου τα φτιάχνω» μου χε πει, όταν τον ρώτησα πόσο κάνει μια πέτρα μου πε με ύφος πωλητή 2 ευρώ. «Ακριβός», του λέω, «είσαι». Αλλά ο μικρός Πέτρος ήταν γεννημένος έμπορος. Ήξερε ότι κανείς δεν μπορούσε να πει όχι στην μικρή φατσούλα του και σε αυτή την χειρονομία που σου θύμιζε κάτι από τα παλιά όταν τα παιδιά σκαρφίζονταν ιδέες για να βγάλουν ένα χαρτζηλίκι.

Κατερίνα Καραβία

 

h skini tou pathous(1)

Ζαχάρω, Αύγουστος 2012.

Ν: Έλα, όχι χωρίς!
Θ: Πού θα βρούμε εδώ πέρα που είμαστε;
Ν: Έλα μωρέ, πέντε λεπτά είναι το mini market!
Θ: Μα τώρα θα με κόψεις; Πάνω στο καλύτερο;
Ν: Εντάξει, χωρίς. Αλλά του χρόνου τέτοια εποχή θα έχουμε βαφτίσια.
Θ: Για βαφτίσια δεν έχω λεφτά. Πάρε πέντε ευρώ από το πορτοφόλι μου και πήγαινε να πάρεις.
Ν: Τι ιππότης…
Θ: Ισότητα!
[Ήχος φερμουάρ σκηνής]
Θ: Πρόσεξε μην μπει άμμος μέσα!
Ν: Θέμο πού είναι τα σανδάλια μου;
Θ: Απ’ έξω τα είχες αφήσει.
Ν: Μου τα κλέψανε…

Νίκη Μαυροειδή – Θέμος «Απίκος» Ρίζος

Σχόλια

X