… έμαθε από μικρός τα κατατόπια. Κάποτε είχε λουρί, αλλά πλέον δεν το χρειάζεται, άλλωστε πλέον δεν υπάρχει και κάποιο χέρι να τον συγκρατήσει. Δεν το θέλει και ο ίδιος πια. Θα του στερούσε τις βόλτες, τα έξτρα χάδια, την παρηγοριά…

Ο σκύλος της Μαριάννας έτυχε να βρεθεί στα γεμάτα πληγές χέρια της και ήταν γι’ αυτή ένα θείο δώρο η φροντίδα του, αλλά και μία δυσβάσταχτη κατάρα. Όταν δεν μπορείς να κρατήσεις τον εαυτό σου όρθιο, μάλλον πρέπει να θεωρείται υπερβολή το να φροντίζεις ένα τετράποδο, όσο γλυκό και αν είναι στην όψη.

Η Μαριάννα βέβαια προσπάθησε. Ναι μεν κάθε βράδυ βρισκόταν στο περίπτερο της γωνίας Στουρνάρη και Σπύρου Τρικούπη παρέα με το σκύλο προσπαθώντας να μαζέψει κανα ψιλό για να «τρυπηθεί», αλλά τον είχε από κοντά.

Όταν τον είδα κάποια μέρα να περιπλανιέται μόνος, κατάλαβα ότι χάθηκε μια μάχη. Λίγο καιρό αργότερα, η Μαριάννα, δεν μπορούσε να περπατήσει καλά-καλά. Πλέον δεν θύμιζε σε τίποτα εκείνη την υπέροχη γυναίκα, με το ιδιαίτερο γέλιο που αντίκριζα, αλλά έναν άνθρωπο υπό καθεστώς ομηρίας από τον ίδιο του τον εαυτό.

Πλέον την έχω χάσει τελείως. Μου έμεινε όμως ένα παράπονο, το οποίο μεγαλώνει κάθε φορά που περπατώ στους στοιχειωμένους δρόμους της Αθήνας. Δεν της μίλησα ποτέ. Απλά έπιασα το όνομα της όταν ξεγλίστρησε από τα χείλη ενός αγαθού γίγαντα.

Δεν τη βοήθησα ποτέ. Όπως και πολλούς ακόμα. Το να δώσεις ένα ευρώ δεν είναι λύση, αλλά λάδι στη φωτιά.

Τουλάχιστον βλέποντας τον ολόλευκο φίλο της, σκέφτομαι ότι ίσως η μάχη της συνεχίζεται. Δεν έχει χαθεί ολοκληρωτικά. Άλλωστε υπάρχουν παραδείγματα που ήρθαν τα πάνω κάτω. Το βασανιστικό ερώτημα που μοιραία προκύπτει είναι όμως, πόσοι ήταν αυτοί που λύγισαν; Δυστυχώς συντριπτικά περισσότεροι.

Άτιμη ανθρωποφάγα κοινωνία, εσύ που μας γέννησες μας διώχνεις μακριά…

(15/3/2012)

Σχόλια

X