Του Τάσου Θεοφίλου

Με βάση τις διεθνείς παραδοχές μπορεί να θεωρηθεί από τα παλαιότερα μετρό του κόσμου. Γυρνάει και στ’ όνομα Ηλεκτρικός.

Σε 24 στάσεις, 51 λεπτά και 25,7 χιλιόμετρα απλώνεται μια σιδηροδρομική παλέτα ταξικής διαστρωμάτωσης. Και είναι και οι πέντε του σταθμοί, Μοναστηράκι-Άγιος Νικόλαος, που οι τάξεις καταργούνται. Έκπληκτοι κάθε φορά οι καλοντυμένοι μικροαστοί δυσανασχετούν με την κατάπτωση τους, αναγκασμένοι καθώς είναι να υφίστανται τον ιδρώτα των μεταναστών. Μετά τον σταθμό Ειρήνη γίνονται ξανά μοναδικοί ανάμεσα στα άδεια καθίσματα μαζί με μερικές οικιακές εργάτριες που θα κατέβουν στην Κηφισιά. Εκεί πια το βαγόνι έχει μόνο μετανάστριες, μαθητές και μαθήτριες. Οι κάτοικοι της περιοχής φαίνεται πως μόλις ενηλικιωθούν δεν τον καταδέχονται.

Και αν ακόμα σε κάποιον δεν αρέσει, οφείλει να γίνει γενική παραδοχή πως είναι η Βικτώρια ο πιο όμορφος σταθμός του. Αυτός που τον κάνει αληθινά υπόγειο. Εκείνος που υλοποιεί την γοητεία της ασχήμιας. Που συμπυκνώνει την ομορφιά της Αθήνας. Όχι αδιάφορος σαν του Περισσού ή του Ηρακλείου. Ούτε σαν την Νερατζιώτισσα ή το Νέο Φάληρο που στέκουνε ‘κει θλιβερά απομεινάρια των Ολυμπιακών Αγώνων. Όχι πορτοκαλί και απρόσωπος σαν τα έγκατα της Ομόνοιας αλλά πράσινος, σαν να ήταν εκεί μόνο για να μελαγχολούν οι επιβάτες. Γιατί αν η Ομόνοια είναι το στομάχι της Αθήνας η Βικτώρια είναι το κατώτατο τμήμα του απευθυσμένου της.

Η Αθήνα ό,τι και να γίνει, δεν θα είναι ποτέ τα έργα του Λαλιώτη. Είναι οι μαρμάρινοι νεροχύτες στα διαμερίσματα της που θα έχουν πάντα μερικά υπολείμματα τροφής.

Σχόλια

Αρθρογράφος

3pointmagazine

To 3pointmagazine.gr είναι αυτοδιαχειριζόμενο μέσο που δεν έχει εκδότες και διευθυντές σύνταξης, ούτε κομματικές και οικονομικές εξαρτήσεις. Ένα μικρό πείραμα που μεγαλώνει διαρκώς, φιλοδοξώντας να ανταγωνιστεί τα κυρίαρχα, παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης.

Σχετικά Άρθρα

X