Στη μεγάλη κατάληψη του ’90-’91 συμμετείχε και το δικό μας σχολείο. Το έλεγε η ψυχούλα μας κι ας ήταν στην επαρχία. Από τα πρώτα σχολεία που έκλεισαν και από τα τελευταία που άνοιξαν. Λύκειο Αρκαλοχωρίου! Αφορμή ήταν το νέο νομοσχέδιο για την παιδεία. Δε θυμάμαι πολλά. Μονάχα εκείνη την μπλε ποδιά και την κορδέλα που ήθελαν πάλι να μοστράρουμε. Όλοι ίδιοι. Φαντάροι σε σχολείο. Αυθόρμητο ήταν. Ένα πρωί ψηφίσαμε και αποφασίσαμε. ΚΑΤΑΛΗΨΗ! Με ένα νεύμα, ένα κλείσιμο του ματιού. Τρεις μήνες κλειστό. Οι γονείς να ουρλιάζουν, οι καθηγητές να διαμαρτύρονται, ο μουσικόφιλος διευθυντής -λάτρης της κλασικής μουσικής και του Σούμπερτ- να προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα. Μάταια! Το σχολείο παρέμεινε υπό κατάληψη και στις γιορτές.

Σαν σήμερα πριν από 25 χρόνια. Πρωί – πρωί έφτασε η είδηση. Σκότωσαν ένα καθηγητή στην Πάτρα. Σκοτώνουν καθηγητές στις καταλήψεις; Τους δικούς μας τους αγαπούσαμε κι ας είχαν τα στραβά τους. Κι έριχνε μια βροχή θυμάμαι εκείνη τη μέρα!! Βρεγμένοι στεκόμασταν στην αυλή του σχολείου και αναμασούσαμε την είδηση. Τεμπονέρα τον έλεγαν.

Αυτό το όνομα κανείς από εμάς δεν το ξέχασε ποτέ. Το γράψαμε στον τοίχο. Ο ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ!

Ακόμα ζει. Κανείς από εμάς δεν τον ξέχασε. Σκοτώνουν καθηγητές; Με λοστό. Σαν σήμερα πριν από τόσα χρόνια. Κι έτσι βίαια αφήσαμε την εφηβεία πίσω μας και μπήκαμε στον κόσμο των μεγάλων. Χωρίς μπλε μαθητική ποδιά. Εξαιτίας του…

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κλειώ Βλαχάκη

Ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε Ιστορία – Αρχαιολογία και Συντήρηση Έργων Τέχνης αλλά εργάζεται στην εκπαίδευση. Πιστεύει στην αυτοδιάθεση των ανθρώπων και στην ελευθερία. Ονειρεύεται ακόμα σαν παιδί κι ελπίζει πως κάποτε θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Γράφει όταν οι σκέψεις στριμώχνονται και διεκδικούν χώρο στο κεφάλι της. Έχει πια την πεποίθηση ότι όλοι είμαστε περαστικοί κι έχουμε την ανάγκη να βρούμε άξιους συνταξιδιώτες που θα λέμε μόνο αλήθειες. Αγαπημένες της λέξεις η ουτοπία και η χαρμολύπη. Ίσως γιατί έχει καταλάβει πως αυτό είναι η ζωή.

Σχετικά Άρθρα

X