Ο Θάνος Τζήμερος είναι ο χαρακτηριστικός Ελληνάρας, αλλά σε άρνηση. Είναι αυτός που δεν ήταν ικανός να βγάλει τη σχολή αλλά του έφταιγαν οι άλλοι, είναι αυτός που δεν μπορεί να ξεχωρίσει την  επένδυση από την υπεραξία αλλά καταρρίπτει καφενειακά τον Μαρξ με όρους ποδοσφαίρου, είναι αυτός που σφίγγεται για να μην πει το «ένας Παπαδόπουλος σας χρειάζεται» αλλά τελικά τον βλέπει σε ονειρώξεις.

Είναι ο αμόρφωτος γέροντας στο καφενείο που θεωρεί ως κοινωνικό πρόβλημα τη δήθεν αμορφωσιά των νέων και το ότι φοράνε σκουλαρίκια στη μύτη, ενώ το δικό του παιδί πουλάει το κορμί του σε κάποιο αφεντικό, για να εξασφαλίσει τη δουλειά του.

Είναι αυτός που οραματίζεται τον εαυτό του ως Θάτσερ γνωρίζοντας πως  θα τα κατάφερνε τόσο καλύτερα που μέχρι και τα ταγέρ της θα αναδεικνύονταν πάνω του πολύ περισσότερο.

Είναι ο καλομαθημένος γιος που τον κολάκευαν από μικρό για τα γαλανά του μάτια κι έμαθε να αγαπά τόσο πολύ τον εαυτό του ώστε να κοιτάζεται για ώρες νωχελικά στον καθρέφτη, χάνοντας την ικανότητα να αγαπάει οτιδήποτε άλλο.

Διάβασε τη συνέχεια του άρθρου εδώ

Σχόλια

X