Ένα από τα πιο μυστήρια πράγματα σε αυτόν τον κόσμο για μένα είναι με τι σοκάρεται ορισμένες φορές ο κόσμος. Η τηλεόραση φυσικά παίζει πάντα τον δικό της «όμορφο» ρόλο.

Ο μανιακός Ναζιστής Μπρέιβικ αντιμετωπίστηκε από την διεθνή κοινότητα με αηδία. Η ψυχρότητα και η απόλυτη απανθρωπιά του σόκαρε τους πάντες όπως και ο ναζιστικός χαιρετισμός του μέσα στο δικαστήριο. Αντίθετα η ίδια κίνηση κάποιους μήνες πριν, στην ίδια μας την χώρα μέσα στο δημοτικό συμβούλιο από μέλος της Χρυσής Αυγής δεν σχολιάστηκε και τόσο, δεν σόκαρε βαθιά την διεθνή πόσο μάλλον την πανελλήνια γνώμη και μάλλον θα έλεγε κανείς θάφτηκε στον κάδο με τις αδιάφορες ειδήσεις.

 fasismoserxetai2

Και το ίδιο σκηνικό επαναλαμβάνεται σε πολλά παρεμφερή γεγονότα. Η ελληνική κοινωνία δίνει έμμεσα την συγκατάθεση της σε πράξεις που θα κατέκρινε αν συνέβαιναν σε άλλες χώρες όπως τα πογκρόμ και οι «σκούπες». Θα σοκαριζόμασταν και θα αποκαλούσαμε απολίτιστους και ρατσιστές όλους αυτούς, χρόνια μακρυά από τον «πολιτισμό» μας. Κι όχι μόνο δίνει την συγκατάθεσή της αλλά είναι έτοιμη να δώσει και την ψήφο της γιατί ο Μπρέιβικ που χαιρέτησε ναζιστικά είναι ένας ακραίος εγκληματίας και ναζιστής αλλά τα παιδιά της Χρυσής Αυγής που χαιρετάνε με τον ίδιο τρόπο αξίζουν να μπουν μέχρι και στην βουλή!-ελληνικό χαιρετισμό δεν κάνουν άλλωστε;

Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ιστορία κάνει κύκλους, ο Χίτλερ δεν πέθανε ούτε ο φασισμός και όπως λέει ο Μπρεχτ «Μη χαίρεστε με την ήττα του, άνθρωποι:γιατί μπορεί ο κόσμος να σηκώθηκε και να σταμάτησε τον μπάσταρδο, αλλά η σκύλα που τον γέννησε έχει πάλι κάψες».

«Ο φασισμός»
Ο φασισμός δεν έρχεται απ’ το μέλλον
Καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει
Τι κρύβει μεσ’ τα δόντια του το ξέρω
Καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.
Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν
Και χάνονται βαθιά στα περασμένα
Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν
Μα όχι και το μίσος του για μένα.
Το φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον
Δεν θα πεθάνει μόνος, τσάκισέ τον!
Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος
Που λούζεται στον ήλιο και στ’ αγέρι!
Το κουρασμένο βήμα του το ξέρω
Και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει.
Μα πάλι θε ν’ απλώσει σαν χολέρα
Πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου
και δίπλα σου φτάσει κάποια μέρα
αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Σχόλια

X