Είναι μέρες και μέρες! Άλλες ακούς κομμάτια να σπάνε μέσα σου κι άλλες που νιώθεις πως κούμπωσαν πάλι και μπήκαν στη θέση τους. Εύκολη και δύσκολη η ζωή στον ορισμό της.

Στην τσάντα μου έχω πάντα ταινία διπλής όψης. Έχω κολλήσει φορές και φορές τη ζωή μου με ανθρώπους. Όταν ο άλλος φεύγει μου μένει και η δική του πατημασιά, το χνάρι του, η ψευδαίσθηση πως κάποτε κολλήσαμε και πορευτήκαμε μαζί. Μα τις περισσότερες φορές ακουμπούσαμε πλάτη. Και τότε λέγαμε τα πιο ωραία ψέματα.

Συναισθηματικοί, αιθεροβάμονες, ατέρμονοι, «ψωματάδες», αλαφροϊσκιωτοι, αερικά! Λέξεις για την καρτέλα. Χειρόγραφες όλες. Γραμμένες στο πακέτο «καρέλια» του πατέρα μου. Δεν είχα χαρτί μπροστά μου. Το βρήκα στο τζάκι πεταμένο, μισοκαμμένο. Δεν είχα μολύβι μπροστά μου. Βρήκα ένα κάρβουνο σβησμένο από ένα κούτσουρο. Κούτσουρα και οι άνθρωποι. Μισοσβησμένοι. Μισοπεθαμένοι. Τίποτα άλλο δεν πόθησα στη ζωή μου όσο το ολόκληρο! Όλα μισά ήρθαν!

Ζαλίκι, ταμάχι, σακί, ποίημα, ιστορία, μπάχαλο, αναπηρία! Λέξεις για την καρτέλα. Χειρόγραφες όλες. Γραμμένες στον τοίχο με κηρομπογιά. Δεν ήξερα ποτέ να ζωγραφίζω. Μόνο να γράφω. Η μάνα μου ζωγράφιζε ωραία. Έφτιαχνε τριαντάφυλλα εκατόφυλλα, ζέρμπερες, γεράνια! Και στην άκρη της σελίδας πάντα ένα μικρό σπίτι.

«Που τελειώνει αυτή η ιστορία;» Ρωτά καμιά φορά όταν με βλέπει ζορισμένη. Τελειώνουν ποτέ οι ιστορίες; Αν γυρίσεις πίσω θα δεις μικρές πέτρες αφημένες ανά τρία χρόνια. Η μνήμη θέλει να ξαναγυρίζει. Η ψυχή έχει ανάγκη από τις επιστροφές. Έχει κι αυτή τις σταθερές της. Κι αν κάτι έχει αξία και εκτόπισμα, είναι οι μικρές νοθείες που κάποιες στιγμές εξομολογήθηκες πιωμένος στο διπλανό σου σε ένα υπόγειο στέκι.

Νόστος, εντροπία, αλεξιθυμία, χίμαιρα, ουτοπία, χαρμολύπη! Λέξεις για την καρτέλα. Πόσοι βουβάθηκαν; Φίλοι, γνωστοί, εραστές, κορμιά που ζητούσαν αναίσχυντα χωρίς να δίνουν, χέρια που ξέχασαν. Μα ξεχνούν τα χέρια; Γίνεται να ξεχάσεις την αίσθηση μιας παλάμης μέσα στη δική σου; Εξολοθρευτές του εαυτού μας!

Χάσαμε, σύντροφοι! Τη συντροφιά, το όνειρο, την αλήθεια, την ανάγκη της συνύπαρξης, τον έρωτα στα σοκάκια, το πετάρισμα της καρδιάς, το μούδιασμα του μυαλού! Στεκόμαστε εδώ στη μέση της διαδρομής ανήμποροι να προχωρήσουμε, σε σύγχυση απλώνοντας χέρια, ζητώντας ελεημοσύνη! Χρόνια τώρα νομίζουμε πως πορευόμαστε σίγουροι και νικητές και ξάφνου διαπιστώνουμε πως γυρνάμε γύρω από τον εαυτό μας σαν την πεταλούδα γύρω από τη φλόγα! Θα καούμε! Παρανάλωμα του ίδιου του εαυτού μας!

Μια εικόνα μέρες τώρα στο μυαλό μου. Ένα ζευγάρι καλοντυμένο. Μοιρασμένη κλίνη. Εκείνος δεξιά, εκείνη αριστερά. Έχει ο καθένας τη θέση του στο κρεβάτι, στο τραπέζι, στον καναπέ! Άτυπη συμφωνία που δεν παραβιάζεται ποτέ. Ένα ζευγάρι καλοντυμένο. Καθισμένοι σε ένα τραπέζι. Καλοκαίρι, Ιούλιος, μισό φεγγάρι, κόσμος, φωνές, ραστώνη. Εκείνοι μόνοι. Πίνουν ποτά σε όμορφα ποτήρια. Πόσο καλοντυμένοι! Πόσο όμορφοι! Οι δυο τους! Για μισή ώρα στο οπτικό μου πεδίο σταθερά. Δεν έχουν ανταλλάξει ούτε μια ματιά, ούτε μια λέξη! Μόνοι μέσα σε τόσο κόσμο! «Ολομόναχοι μαζί»! Ούτε ένα βλέφαρο δεν πετάρισε! Ούτε μια ματιά ο ένας στον άλλο… Κοιτώ το ρολόι. Μισή ώρα. Τριάντα βασανιστικά λεπτά στην ίδια θέση, με την ίδια αδιαφορία, με το ίδιο και απαράλλακτο παγωμένο βλέμμα! Ούτε μια σπίθα στο βάθος να ‘χεις την ελπίδα πως μπορεί και να ανάψει κάποτε φωτιά! Πόσο καλοντυμένοι, Θεέ μου!

Ο χαμένος τα παίρνει όλα! Πέρασαν τόσα χρόνια για να καταλάβω. Εκείνη η μοναξιά του «μαζί» αφόρητη, ασήκωτη!

Λέξη για την καρτέλα. Ζαλίκι = το φορτίο που κάποιος ζαλώνεται στους ώμους του.

Μη δεις ψυχή ζαλωμένη! Θα τρομάξεις…

 

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κλειώ Βλαχάκη

Ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε Ιστορία – Αρχαιολογία και Συντήρηση Έργων Τέχνης αλλά εργάζεται στην εκπαίδευση. Πιστεύει στην αυτοδιάθεση των ανθρώπων και στην ελευθερία. Ονειρεύεται ακόμα σαν παιδί κι ελπίζει πως κάποτε θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Γράφει όταν οι σκέψεις στριμώχνονται και διεκδικούν χώρο στο κεφάλι της. Έχει πια την πεποίθηση ότι όλοι είμαστε περαστικοί κι έχουμε την ανάγκη να βρούμε άξιους συνταξιδιώτες που θα λέμε μόνο αλήθειες. Αγαπημένες της λέξεις η ουτοπία και η χαρμολύπη. Ίσως γιατί έχει καταλάβει πως αυτό είναι η ζωή.

Σχετικά Άρθρα

X