Για ακόμη μία φορά είσαι θολωμένος
Και η γλώσσα σου μπερδεύεται, δεν μπορείς να μιλήσεις
Και το μυαλό σου κάνει κύκλους, σα σβούρα, πότε πολύχρωμη και πότε ασπρόμαυρη
Και η λογική περιπλέκεται με τα συναισθήματα, που δεν μπορείς να τα ξεχωρίσεις
Και τα συναισθήματα είναι πολλά και η λογική μία

Και ανεπαίσθητα, γιατί έτσι πρέπει και γιατί έτσι θέλεις, τα συναισθήματα σε κατακλύζουν
Και ανεπαίσθητα, γιατί μόνο το θέλεις, η λογική παραγκωνίζεται
Και ξαφνικά… ακούγεται εκείνη η μελωδία, τόσο γνώριμη -μα γνώριμη θα ήταν, είναι τόσο βαθιά μέσα σου, αλλά καθόλου κρυμμένη

Και τότε την ακούς πάλι και πάλι…
Και μετά;
Και μετά τίποτα και όλα και τα πάντα.
Και μετά έρχεται το χαμόγελο, χωρίς τα δάκρυα να σε έχουν αφήσει ωστόσο.
Και δε θα σε αφήσει τίποτα από τα δύο. Ποτέ.
Και μετά η σβούρα θα ξαναεμφανιστεί: στο μυαλό, στο στομάχι, στην καρδιά σου.

Και μετά;
Τι και μετά;

 

Μαρία Πακτίτη

Σχόλια

X