Πήγαμε στο πάρτι που έκανε ο «άλλος άνθρωπος»

Τον έχεις δει σε κάποια γειτονιά της Αθήνας. «Ο άλλος άνθρωπος» είναι μία από τις πλέον δραστήριες πρωτοβουλίες στο χώρο της κοινωνικής κουζίνας, μια από τις σημαντικότερες εκφράσεις της αλληλεγγύης στην πράξη.

Γεννήθηκε ως ιδέα σε μια λαϊκή αγορά όταν άνθρωποι έψαχναν τα σκουπίδια για φαγητό και ο Κωνσταντίνος Πολυχρονόπουλος αποφάσισε να κάνει κάτι. Αυτό ήταν να πάρει μερικά τοστ για να τα μοιράσει, πιστεύοντας ότι έτσι θα δώσει μια «ανάσα» σ’ εκείνους που είχαν ανάγκη. Κόντρα στις προσδοκίες του δεν πήρε κανείς. Απογοητευμένος, αλλά και σε μια ύστατη προσπάθεια να πετύχει η ιδέα του, άρχισε να τα τρώει ο ίδιος. Ήταν αρκετό για να τον εμπιστευτούν και να γίνει η αρχή…

Το Σάββατο στο Μεταξουργείο και το «Δημόσιο Σήμα», το καυτό κέντρο μετατράπηκε σε μια δροσερή, γεμάτη ζωή, μουσική, κέφι και καλή παρέα, παραλία! Άνθρωποι όλων των εθνικοτήτων πέρασαν ενωμένοι ψήνοντας και πίνοντας σε μια άκρως καλοκαιρινή ημέρα. Ο «άλλος άνθρωπος» γιόρταζε. Η διασκέδαση είναι κι αυτή μέρος του αγώνα. Μία γιορτή γνωριμίας ώστε να προστεθούν κι άλλοι στην παρέα είτε σαν εθελοντές, είτε σαν άνθρωποι που έχουν την ανάγκη συμμετοχής και ένταξης στην ομάδα, για να αποκτήσουν κι αυτοί που χρειάζονται την απαιτούμενη εμπιστοσύνη, ασφάλεια…να βεβαιωθούν ότι δεν τους αντιμετωπίζουν σαν πολίτες «β´ κατηγορίας». Γιορτή και αγώνα για αλληλοϋποστήριξη, αλληλεγγύη και ενδυνάμωση.

Πριν το Μεταξουργείο, βρεθήκαμε Εξάρχεια και στο σπίτι του «άλλου ανθρώπου». Ένα σπίτι για όλους, «ένα σπίτι που θα τρώμε και θα ζούμε όλοι μαζί» όπως μας είπε και ο Κ. Πολυχρονόπουλος. Ένα σπίτι που δημιουργήθηκε για να καλύπτει τις ανάγκες όλων των ηλικιών, με αγάπη και καλαισθησία.

Μπαίνοντας μέσα, ένας τεράστιος χώρος. Από τη φωτεινή κουζίνα, μέχρι το αέρινο σαλόνι. Διαφορετικά κομμάτια του σπιτιού για όλους. Μου λένε: «κάνε ο,τι θέλεις, είναι και δικό σου σπίτι».

Μια μικρή βιβλιοθήκη πίσω από το γραφείο και ένα παιδί να παίζει αμέριμνο. Παράθυρα που βλέπουν απ´όλες τις πλευρές, για να φωτίζεται από παντού. Δίσκοι κι ηχεία συμπλήρωναν τη γοητεία του χώρου.

Έφυγα από το σπίτι συνοδέυοντας κάποιους νέους φίλους που μετέφεραν τα απαραίτητα για το πάρτυ. Στο πάρτυ άκουγες παιδικές φωνές και γέλια, έβλεπες τα νερά που ξεχύνονταν από τις φουσκωτές πισίνες και τα νεροπίστολα που άλλαζαν συνεχώς χέρια.

Ανοιχτοί άνθρωποι, Έλληνες, Ρομά και πολλοί άλλοι. Όλοι μιλούσαν με όλους, όλοι χόρευαν με όλους. Όμορφη μουσική τελειοποιούσε το κλίμα. Χορός, νερά και πάλι χορός. Περαστικοί που δεν το είχαν προγραμματίσει, παρασύρονταν από τον ενθουσιασμό και συμμετείχαν. Να μη ξεχνάμε, βέβαια, και τις μυρωδιές από τα ψητά που ξεσήκωναν τη γειτονιά. Παρ´όλα αυτά υπήρχαν και οι «ενοχλημένοι» της υπόθεσης που έκαναν ο,τι μπορούσαν για να εμποδίσουν τη μουσική, έστω για λίγο.

Θα περίμενε κανείς πως σε τέτοιες δύσκολες περιόδους, σε μια χωρά που έχει ανάγκη να είναι ενωμένη και ανθρώπινη, η αλληλεγγύη και η υποστήριξη θα άκμαζε. Δυστυχώς, ένα ποσοστό ανθρώπων αντιμετωπίζει με καχυποψία την πρωτοβουλία.

Άλλοι πάλι ασπάζονται τις ιδέες και συμμετέχουν εθελοντικά. Το θέμα είναι να διαδοθεί η ιδέα και να γίνει παράδειγμα. Στόχος δεν είναι το συσσίτιο αλλά η σύσφιξη των σχέσεων που είναι η μοναδική ασπίδα για να αντιμετωπίσουμε τις αντιξοότητες και τη μιζέρια της εποχής.

Είναι ελπιδοφόρο, λοιπόν, ότι δεν μένουν μόνο στην ιδέα αλλά το κάνουν πράξη και με τη συμμετοχή του κόσμου πετυχαίνουν καθημερινά τους στόχους τους.

Νιτούς Ανθούσση

Σχόλια

X