Ο Αχμέτ Βακάς, καταδικάστηκε σε ισόβια  για την κακοποίηση της ανήλικης Μυρτούς στην Πάρο. Αυτή του η τιμωρία φαίνεται πως δεν αρκεί. Υπάρχει κόσμος που θέλει λαϊκά δικαστήρια, κρεμάλα, θανατική ποινή.

Σχόλια που γράφτηκαν κι ακούστηκαν όπως: «σε 5-6 χρόνια που θα είναι έξω (ή και νωρίτερα με καμιά άδεια) θα τον περιμένουμε», «σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις επιβάλλεται η θανατική ποινή», «κρεμάλα έπρεπε», «οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντας αντί οδόντος!», δίνουν την εικόνα μιας κοινωνίας που μισεί. Αυτά τα σχόλια είχαν πολλά likes, λίγες διαφωνίες-απαντήσεις, που όμως έλεγαν τ’ αυτονόητο: Ο Αχμέτ Βακάς έκανε έγκλημα. Πρέπει όμως να τιμωρηθεί γι’ αυτό που έκανε κι όχι γιατί είναι Πακιστανός. Πρέπει να τιμωρηθεί για τον  βιασμό και την κακοποίηση της Μυρτούς. Κι η τιμωρία του να προέρχεται από τη δικαιοσύνη.

Παράλληλα όμως θα πρέπει ν’ αναδειχτεί ότι η πράξη του δεν είναι παρά μονάχα μέρος ενός μεγάλου προβλήματος, που έχει θύματα τις γυναίκες. Το έγκλημα δεν έχει DNA. Έχει όμως ερμηνεία. Η βία των αντρών είναι ακόμα ανεκτή. Το μακρύ…χέρι των ανδρών, έχει κατασκευαστεί κοινωνικά.

Το μίσος ξεκινά απ’ τους τίτλους στις ειδήσεις των 8. Το πρώτο που θίχτηκε στην υπόθεση Βακάς, ήταν η εθνικότητα, υπονοώντας ότι οι «ξένοι δεν ήρθαν μόνο να μας πάρουν τις δουλειές, αλλά και να σκοτώσουν τα παιδιά μας». Αν ο Βακάς ήταν Έλληνας, η αναφορά στην εθνικότητα δεν θα γινόταν ποτέ, το έγκλημα θα ήταν εξίσου φρικτό, αλλά δεν θα προκαλούσε τον ίδιο ντόρο.

Είναι σημαντικό επίσης ότι ο κόσμος δεν εμπιστεύεται τη δικαιοσύνη. Η ασυλία σε πολιτικούς κι εφοπλιστές κι η εξάντληση της αυστηρότητας των νόμων στους αδύναμους, τον ωθεί να πάρει την κατάσταση στα χέρια του. Να λύσει τις διαφορές του με όρους λιντσαρίσματος. Όλα αυτά βούτυρο στο ψωμί της Χρυσής Αυγής που στρατολογεί αγανακτισμένους πολίτες και φτιάχνει εχθρούς – φαντάσματα…

Και κάπως έτσι, με φόντο την κρίση και την εξαθλίωση, η κοινωνία του μίσους θεριεύει. Διψάει για αίμα και ψάχνει για θύματα.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Γεννήθηκε και ζει στα Εξάρχεια. Αγαπά τους τοίχους, τους αγώνες και τους ανθρώπους τους. Του αρέσει να φωτογραφίζει και να γράφει για όσα δεν μπόρεσε να φωτογραφίσει. Από τα 9 του κυκλοφορεί με μια εφημερίδα στο χέρι και συνεχίζει να γράφει σε μπλοκάκι στα ρεπορτάζ. Ακούει Verve, Μπαλάφα και Grunge. Διαβάζει ό,τι του γυαλίσει στις βιτρίνες της Καλλιδρομίου, της Ζωοδόχου Πηγής, της Θεμιστοκλέους. Αγαπά τα νησιά και κάποτε θέλει να ζήσει σε ένα από αυτά. Μέχρι τότε, κάνει ό,τι περνάει από το χέρι του για μια διαφορετική δημοσιογραφία, με πολλά αυτοδιαχειριζόμενα 3point και γραφιάδες χωρίς περιορισμούς. Venceremos.

Σχετικά Άρθρα

X