Της Σοφίας Νταλή

Κοίτα πως τα σώματα ακουμπιούνται
και τα δάχτυλα μπλέκονται μεταξύ τους
τα μαλλιά μπερδεμένα και τα σεντόνια τσαλακωμένα
άραγε, έτσι να είναι και με τα συναισθήματα;

έτσι είναι ο έρωτας;
ή οι άνθρωποι ερωτεύονται ξένα χέρια
μέσα στην απόγνωση τους
και στην ανάγκη να αισθανθούν;

O έρωτας -αγάπη μου- ο έρωτας είναι σαν την φωτιά
και ναι, δεν σου είπα κάτι καινούργιο, μα ο έρωτας είναι παλιός
όπως το κόκκινο κρασί, που στάζει από τα χείλη μου
και τρέχει στο στέρνο μου και σκύβεις να το φιλήσεις
κάπως έτσι φαντάζομαι τον έρωτα
μεθυσμένο κι ανυπάκουο.

Κι ο έρωτας συνεπάγεται πόνο
και ο πόνος σιωπή
μα μην τις φοβάσαι τις σιωπές σου
γιατί σημαίνουν πως έστω και για λίγο
κατάφερες να νιώσεις, κατάφερες να αποδεχθείς την φασαρία
από τους χτύπους τις καρδιάς σου
και να ξέρεις
την μουσική αυτή την έφτιαξες εσύ, μην την φοβάσαι
μην την καταδικάζεις.

Οι ερωτευμένοι και οι πληγωμένοι -να ξέρεις-
έχουν πολλά κοινά.
Κοινό νούμερο ένα: τα βράδια που περνάνε μόνοι τους
καπνίζουν ασυστόλως και γράφουνε στιχάκια
Κοινό νούμερο δύο: μπουκιά δεν κατεβαίνει και το στομάχι γίνεται κόμπος
περίπλοκος και άλυτος.
Κοινό νούμερο τρία: κανένας από τους δύο δεν αντιλαμβάνεται πως οι ρόλοι σύντομα θα αντιστραφούν, και το κοντέρ θα μηδενίσει, και πάλι από την αρχή -και για τους δυο.

Σχόλια

X