Από την ευρεία διάδοση των καθαρά προσωποκεντρικών social media όπως το τότε hi5 ή το τώρα facebook και twitter, είδαμε να αυξάνονται βαθμιαία όχι μόνο οι selfie φωτογραφίες αλλά και το πού βγαίνουμε, τι φοράμε, τι τρώμε και σε τι κατάσταση βρισκόμαστε στα ερωτικά μας. Και αυτό γιατί νομίζουμε ότι τους αφορά όλους. Η ομορφιά μετρήθηκε με likes και αμέσως αμέσως η κοινωνική αποδοχή και η «σημαντικότητα” μας πήγε στα ύψη.

 

Η ναρκισσιστική τάση που υποβόσκει λίγο πολύ κάτω από το δέρμα του καθενός μας, υπήρχε πάντα ή ήρθε στο προσκήνιο τα τελευταία χρόνια;

 

Όπως κάθε κοινωνικό φαινόμενο, έτσι και αυτό της Instagramίασης δημιουργείται από τους ανθρώπους αλλά και δημιουργεί ανθρώπους. Σίγουρα προέκυψε από την ανάγκη μας να επικοινωνούμε και να μοιραζόμαστε τα προσωπικά μας δεδομένα, αλλά σίγουρα κατασκεύασε και τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε την έξοδο, τη σχέση και τη διάθεσή μας με γνώμονα το τι είναι στη facebookική μόδα. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν φτάνουμε στο σημείο να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τα επιτεύγματα των άλλων, να νιώθουμε λιγότερο εξωστρεφείς, περισσότερο κενοί, λιγότερο φωτογενείς και άρα λιγότερο αποδεκτοί. Δηλαδή, όταν αφήνουμε να μας ορίσουν έστω και ασυνείδητα οι κυρίαρχες νόρμες.

 

Το θέμα είναι να διασφαλίζουμε τις face to face σχέσεις μας, να καλύπτουμε τα κενά τους και να δουλεύουμε πάνω σε αυτές και όχι να επενδύουμε σε μία διαδικτυακή μοναξιά. Γιατί όσο επαγγελματική κι αν είναι η φωτογραφική σου και τα φίλτρα της, το χαμόγελό σου θα αποκτήσει αξία μόνο αν το προσφέρεις στα άτομα που στο προκαλούν.

 

Η γραμμή ανάμεσα στο μέτρο και την υπερβολή ήταν πάντα πολύ λεπτή. Οπότε, πριν αφεθούμε σε ένα σχεδόν εφηβικό “go with the flow”, είναι καλύτερο να απολαμβάνουμε ό,τι έχουμε επιλέξει και να το κάνουμε επειδή έτσι μας αρέσει και θα το κάναμε ακόμη κι αν δεν είχαμε facebook.

Σχόλια

X