Τα τελευταία χρόνια έχει ενταθεί το φαινόμενο παίκτες να επιβάλουν με το έτσι θέλω την μεταγραφή τους από μία ομάδα στην άλλη, κι ας έχουν υπογράψει ακόμα και ένα χρόνο πριν συμβόλαιο με την ομάδα στην οποία ανήκουν. Θα σταματήσει, ή θα πάρει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις αυτή η κατάσταση, όσο περνάνε τα χρόνια;

Παλαιότερα, οι παίκτες έμεναν πολύ περισσότερα χρόνια (κατά μέσο όρο) σε μία ομάδα, συγκριτικά με σήμερα. Τα τελευταία χρόνια, Κάρλος Τέβες και Λούκα Μόντριτς είναι τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα πριν από τους Λουίς Σουάρεζ και Γκάρεθ Μπέιλ που φέτος δεν μπορούν ούτε να σκεφτούν το ενδεχόμενο πως μπορεί να μείνουν σε Λίβερπουλ και Τότεναμ αντίστοιχα.

Ποιος ο λόγος να υπάρχουν τα συμβόλαια και μάλιστα τα πενταετή που είναι και τα ανώτερα που επιτρέπονται από το νόμο, αν ο κάθε παίκτης ξυπνήσει μια μέρα και αποφασίσει ότι απλά βαρέθηκε να είναι στο εκάστοτε «Άνφιλντ» ή «Γουάιτ Χαρτ Λέιν;

Ας είναι τότε όλοι ελεύθεροι, χωρίς συμβόλαια και στο τέλος της κάθε σεζόν να αποφασίζει ο καθένας για το που θα συνεχίσει την καριέρα του. Να πάνε Μπουφόν, Τιάγκο Σίλβα, Πικέ, Μαρσέλο, Λαμ, Χάβι Ματίνεθ, Τσάβι, Ινιέστα, Μέσι, Κριστιάνο Ρονάλντο και Μπέιλ σε μία ομάδα, να τελειώνει το παραμύθι για το ποιος θα παίρνει το τρεμπλ για αρκετά χρόνια…

 

bale

Έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, δύο πράγματα μπορεί να σώσουν το λαοφιλέστερο σπορ στον κόσμο. Είτε το Financial Fair Play, σύμφωνα με το οποίο οι ομάδες δεν έχουν το δικαίωμα να ξοδέψουν ούτε ένα ευρώ περισσότερο από τη διαφορά των εσόδων και των εξόδων τους, είτε κάποιο είδος Salary Cap που εφαρμόζεται στο NBA.

Το Salary Cap είναι ένας κανονισμός του ΝΒΑ που επιτρέπει σε κάθε ομάδα να ξοδεύει μέχρι ένα συγκεκριμένο ποσό για τα συμβόλαια των παικτών της. Ακόμα και έτσι όμως, οι παίκτες ρίχνουν τις απαιτήσεις τους για να πάνε σε μια ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό και να κατακτήσουν τίτλους. Τρανταχτό παράδειγμα οι Miami Heat με τους Λεμπρόν Τζέιμς και Κρις Μπος να συμπληρώνουν τον Ντουέιντ Ουέιντ, με αποτέλεσμα να κατακτήσουν δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα. Παρόλα αυτά όμως, με το Salary Cup δεν μπορούν να έχουν 12 υπερπαίκτες. Θα έχουν μέχρι 3 άντε 5. Στις υπόλοιπες επιλογές θα υπάρχουν αδυναμίες.

Μέχρι να εφαρμοστεί στην πράξη όμως κάποιο από τα δύο αυτά μέτρα, ή οποιοδήποτε άλλο που να προστατεύει τις ομάδες και τον ανταγωνισμό, θα ζούμε για τη μέρα που ένας «τρελός» Άραβας ή Ασιάτης ή οποιοσδήποτε ολιγάρχης θα φτιάξει τη «Μεικτή Κόσμου» και το ποδόσφαιρο θα πάψει να έχει νόημα. Μοιάζει με όνειρο θερινής νυχτός, αλλά κάποιες φορές ακόμα και τα πιο τρελά όνειρα γίνονται πραγματικότητα. Όπως και οι εφιάλτες…

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Χατσιανίδης

Αφού απέτυχε να γίνει μεγάλος και τρανός εντός των γραμμών ενός ποδοσφαιρικού γηπέδου (όχι δεν τον έφαγαν τα κυκλώματα, ούτε ένας σοβαρός τραυματισμός), αποφάσισε να ασχοληθεί με ό,τι κοντινότερο με το ποδόσφαιρο. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Κέντρο Αθλητικού Ρεπορτάζ και δούλεψε σε αθλητικές ιστοσελίδες (balla.gr, sport.gr). Επίσης, εργάστηκε ως LOC στον τελικό του Champions League της Αθήνας το 2007 και ως απεσταλμένος του NovaΣΠΟΡ FM σε εκείνον της Μόσχας το 2008. Όπου κι αν εργάστηκε στάθηκε τυχερός, καθώς ασχολιόταν με αυτό που αγαπούσε περισσότερο, το διεθνές ποδόσφαιρο.

Σχετικά Άρθρα

X