Σήμερα στο τρένο ένα ζευγάρι ηλικιωμένων έδειχνε ανήσυχο. Ο παππούς είχε μια μικρή πληγή στο χέρι, πάνω από την παλάμη, στην όποια όμως σχηματιζόταν συνέχεια μια κηλίδα αίματος. Ό,τι κι αν έκανε η σύντροφός του χρησιμοποιώντας το ένα μετά το άλλο τα μαντηλάκια της, η μικρή κηλίδα επανεμφανιζόταν.

«Μην αγχώνεστε», είπε από το απέναντι κάθισμα, ένας άλλος ηλικιωμένος με διάπλατο χαμόγελο. «Ακόμη και το τραύμα από σίδερο γιάνει», πρόσθεσε, εξηγώντας πως είναι συνταξιούχος οικοδόμος και τα μάτια του έχουν δει πολλά. Την επόμενη στιγμή, η κυρία που καθόταν ακριβώς δίπλα έβγαλε από την τσάντα της έναν μικρό επίδεσμο, που έδειχνε απόλυτα κατάλληλος για το μέγεθος του τραύματος. «Εγώ είμαι μοδίστρα».

Στα Μέσα Μεταφοράς έχουμε συνηθίσει κόσμο που φωνάζει και τσακώνεται, ξεκινώντας συχνά από ασήμαντες αφορμές. Ασήμαντοι όμως -φαινομενικά- λόγοι μπορεί να είναι κι εκείνοι από τους οποίους ξεκινά να συμβαίνει το ανάποδο. Όπως να δεις κάποιους να ενδιαφέρονται για τον άγνωστο διπλανό τους και να χαμογελούν.

Αν τ’ ασήμαντα λοιπόν μας καθορίζουν, εμείς καθορίζουμε τα υπόλοιπα. Αν θα φερόμαστε «ζεστά» κάνοντας κάποιον να αισθανθεί όμορφα, ή αν θα γκαρίζουμε κάνοντας τους πάντες στο βαγόνι να αισθάνονται άσχημα.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X