Μια φορά κι έναν καιρό…

Μεγαλώσαμε εν μέσω δακρύων και στεναγμών. Ενηλικιωθήκαμε στην αυγή μιας εποχής πολύχρωμης με δαντέλες και περιτυλίγματα. Φορέσαμε κοθόρνους και φανταχτερά ρούχα, ανίκανοι να αλλάξουμε τη ρότα. Αφεθήκαμε να μας πηγαίνει το ρέμα, σίγουροι για την παντοδυναμία του αιώνιου, εραστές μιας χάρτινης εξουσίας. Τώρα τα βράδια χωρίς σκεπάσματα και πουπουλένιο αποκούμπι κοιτάμε τις φωτογραφίες μπερδεμένοι με ψιθύρους. Αδύναμοι ματαιοπονούμε, σαστισμένοι δεν έχουμε απαντήσεις μα μήτε ερωτήσεις. Και τα κέρινα χέρια μας δεν ανάβουν μόνο λιώνουν κρατώντας σπίρτα και προσανάμματα. Οι κραυγές μας μακρόσυρτες γίνονται διαψεύσεις. Μεγαλώσαμε εν μέσω δακρύων και στεναγμών κι ας μην είχε αντίκρισμα. Γι’ αυτό κι εγώ θα σου πω άλλο ένα παραμύθι. Για να μη γίνει στάχτη και η αλήθεια σου. Τα παραμύθια είναι πιο όμορφα από εκείνους τους εσωτερικούς μονολόγους. Αυτά θέλουν αφηγητή κι ακροατή. Δυο μοιράζουν το χρόνο αλλιώτικα!

Δεν τον αλλάξαμε τον κόσμο. Ούτε τον εαυτό μας. Παραμένουμε κι εμείς χάρτινοι και λιώνουμε με τις πρώτες βροχές. Κι εσύ μου έλεγες, πατέρα, για τους ανθρώπους – λύκους. Δε σε άκουσα. Έλεγες και για ανθρώπους – πρόβατα. Εμείς προχωρούσαμε με λοφία στα κεφάλια και φωτιές στην καρδιά και στα μάτια. Θα τους νικήσουμε! Έτσι λέγαμε. Και ηττηθήκαμε από τους εαυτούς μας και από τα άστρα. Φαντάσου και να σε ξεγελούν και αυτά.

Κι έχει ένα φεγγάρι απόψε, μωρέ, μαχαιριά στην καρδιά! Μα δεν έχουμε πια μάτια, ούτε αυτιά για τέτοιους ήχους. Μονάχα ουρλιαχτά φτάνουν εδώ. Άνθρωποι – λύκοι! Άνθρωποι – πρόβατα! Με ποιους να πάμε τώρα, πατέρα;

Κάτσαμε εδώ να ξαποστάσουμε κουβαλώντας ακόμα το παρελθόν σας. Χώμα και νερό! Να τα υπερασπιστούμε ή να παραιτηθούμε και να τα παραδώσουμε; Μίλα μου! Ακούει μωρέ κανείς;

Και δεν έζησαν αυτοί καλά κι ούτε κι εμείς καλύτερα…

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κλειώ Βλαχάκη

Ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε Ιστορία – Αρχαιολογία και Συντήρηση Έργων Τέχνης αλλά εργάζεται στην εκπαίδευση. Πιστεύει στην αυτοδιάθεση των ανθρώπων και στην ελευθερία. Ονειρεύεται ακόμα σαν παιδί κι ελπίζει πως κάποτε θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Γράφει όταν οι σκέψεις στριμώχνονται και διεκδικούν χώρο στο κεφάλι της. Έχει πια την πεποίθηση ότι όλοι είμαστε περαστικοί κι έχουμε την ανάγκη να βρούμε άξιους συνταξιδιώτες που θα λέμε μόνο αλήθειες. Αγαπημένες της λέξεις η ουτοπία και η χαρμολύπη. Ίσως γιατί έχει καταλάβει πως αυτό είναι η ζωή.

Σχετικά Άρθρα

X