Η μάνα μου αγόρασε καινούρια σάκα. Εγώ ήθελα την παλιά με την τρύπια τσέπη. Πάντα αγαπούσα τις μικρές και μεγάλες τρυπούλες. Περνούσα ανάμεσα τα δαχτυλάκια και μετρούσα τις ανάσες μου.

Το σχολείο το αγαπούσα και το φοβόμουνα. Ακόμα το αγαπώ. Από φέτος υποσχέθηκα να σταματήσω να το φοβάμαι. Έχω και νέα σάκα. Η παλιά θα μου λείψει. Την αποχαιρέτησα και την έβαλα στο πατάρι. Άφησα και ένα μικρό σημείωμα μέσα για να το βρω όταν μετά από χρόνια βρεθεί στο δρόμο μου.

Αυτή τη χρονιά θέλω να γράψω πολλές εκθέσεις. Μπορεί να τα καταφέρω και να μη βγω εκτός θέματος. Να δω εκείνο το «μπράβο» ζωγραφισμένο στην κάτω μεριά του τετραδίου. Αν και κατά βάθος ξέρω πως πάλι θα ξεπεράσω τα όρια κι αντί για το σαββατοκύριακο εγώ θα γράφω για τους γλάρους. Θα καλέσει πάλι τη μάνα μου στο σχολείο και θα της πει να μου περιορίσουν λίγο τη φαντασία. Εκείνη θα γκρινιάζει πάλι και θα λέει: «Τι θα γίνω πια μ’ εσένα;» Κι εγώ θα δώσω πάλι την ίδια απάντηση: «Να γίνεις παιδί κι εσύ να έχω σύμμαχο για το δάσκαλο. Να τον νικήσουμε!»

Η γιαγιά θα μου δώσει χαρτζιλίκι να αγοράσω καινούρια βιβλία. Και θα θέλει να κάθομαι δίπλα της και να τα διαβάζω δυνατά. Δεν ξέρει να διαβάζει. Της υποσχέθηκα ότι θα της μάθω τα γράμματα. Αλλά εκείνη προτιμά να τα ακούει από εμένα. Με δυσκολεύει αυτό γιατί δε μου αρέσει να ακούω τη φωνή μου, αλλά θα προσπαθήσω.

Θα διαλέξω πάλι το τελευταίο θρανίο δίπλα στο παράθυρο. Θα κάτσω με το Δημήτρη και θα ανταλλάζουμε σημειώματα χωρίς να μιλάμε. Τελικά αυτό φταίει. Γι’ αυτό δε θα μάθω ποτέ να μιλάω. Μια ζωή σσσσς και σσσσς. Μακρόσυρτο, επίμονο, επιτακτικό, φασιστικό.

Μακάρι θεούλη μου, να μας τύχει κανένας καλοσυνάτος δάσκαλος με παιδική καρδιά! Κι εγώ σου υπόσχομαι ότι θα προσέχω κάθε πρωί στην προσευχή και δε θα τραγουδάω τη Λιλιπούπολη! Τουλάχιστον θα προσπαθήσω…

Καλή σχολική χρονιά! Πάνω από όλα εκείνες οι παιδικές καρδιές που κουβαλούν βάρη πριν την ώρα τους!

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κλειώ Βλαχάκη

Ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Σπούδασε Ιστορία – Αρχαιολογία και Συντήρηση Έργων Τέχνης αλλά εργάζεται στην εκπαίδευση. Πιστεύει στην αυτοδιάθεση των ανθρώπων και στην ελευθερία. Ονειρεύεται ακόμα σαν παιδί κι ελπίζει πως κάποτε θα καταφέρουμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Γράφει όταν οι σκέψεις στριμώχνονται και διεκδικούν χώρο στο κεφάλι της. Έχει πια την πεποίθηση ότι όλοι είμαστε περαστικοί κι έχουμε την ανάγκη να βρούμε άξιους συνταξιδιώτες που θα λέμε μόνο αλήθειες. Αγαπημένες της λέξεις η ουτοπία και η χαρμολύπη. Ίσως γιατί έχει καταλάβει πως αυτό είναι η ζωή.

Σχετικά Άρθρα

X