Το υπόμνημα του Συνδέσμου Ιδιωτικών Σχολείων προς τον Υπουργό Παιδείας έχει λάβει πολλά αρνητικά σχόλια. Πρόκειται για μια πρωτοφανή ρατσιστική δήλωση που προέρχεται από ανθρώπους που ανήκουν μάλιστα σε έναν ευαίσθητο χώρο, όπως αυτόν της εκπαίδευσης. Το υπόμνημα αναφέρεται σε τρία ζητήματα. Το πρώτο αφορά στις καταγγελίες συμβάσεων εργαζομένων στην ιδιωτική εκπαίδευση, το δεύτερο αφορά στο δικαίωμα μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες να εγγράφονται στα ιδιωτικά σχολεία και το τρίτο αφορά στην κατάργηση αναγραφής της διαγωγής των μαθητών στο απολυτήριο και τους ελέγχους προόδου.

Οι ιδιωτικοί εκπαιδευτικοί μέσω των συνδικαλιστικών οργάνων έχουν αναδείξει πολλές φορές περιπτώσεις απλήρωτης εργασίας και αναιτιολόγητων απολύσεων, ιδιαίτερα μετά την απελευθέρωσή τους από το νόμο Διαμαντοπούλου. Αυτό που ξεπερνάει όμως τα όρια έλλειψης ήθους, είναι η διαμαρτυρία τους για τη ρύθμιση που προβλέπει την ένταξη μαθητών με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες στα ιδιωτικά σχολεία, με τους ίδιους όρους που ισχύει στο δημόσιο σχολείο και απαγορεύει την άρνηση της εγγραφής από την μεριά του σχολείου. Στο υπόμνημά τους χαρακτηρίζουν τη ρύθμιση αυτή ως μια «αμφίβολης σκοπιμότητας επίδειξη ανθρωπισμού».

Ως επίδειξη ανθρωπισμού εκλαμβάνουν τη διασφάλιση της ίσης μεταχείρισης ως προς την πρόσβαση στην παροχή υπηρεσιών εκπαίδευσης. Αρνούνται να αναλάβουν το κόστος που απαιτεί η δημιουργία υποδομών για την πρόσβαση Ατόμων με Αναπηρία στις διδακτικές αίθουσες, πράγμα που θα έπρεπε να ισχύει σε οποιοδήποτε χώρο, τουλάχιστον σε αυτούς που προσφέρουν βασικές υπηρεσίες όπως υγεία και παιδεία.

Η δήλωσή τους αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων του παιδιού. Ο αποκλεισμός μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας δεν αποτελεί για αυτούς πραγματικό πρόβλημα. Το ανησυχητικό είναι μάλιστα ότι αυτοί οι άνθρωποι έχουν αναλάβει να παρέχουν εκπαίδευση σε ανήλικα παιδιά. Αυτό που εκφέρουν στο δημόσιο λόγο, στην πραγματικότητα, είναι ένας τυφλός διαχωρισμός που άμεσα οδηγεί σε αποκλεισμό και άνιση μεταχείριση. Στο site του Συνδέσμου γράφουν: «παρέχουμε στα παιδιά την ποιοτική εκπαίδευση που τους αξίζει». Προφανώς στην ποιοτική τους εκπαίδευση χωρίζουν «την ήρα από το σιτάρι», παραπέμποντας στην ευγονική των ναζί ή στην αντίληψη των Σπαρτιατών, «οι σωματικά αδύναμοι, οι διαφορετικοί στον Καιάδα».

Από την άλλη, σε επίπεδο κοινωνίας, η διεκδίκηση της ισότιμης πρόσβασης στην εκπαίδευση δεν μπορεί να μην είναι ένα διαρκές ζητούμενο. Το δημόσιο σχολείο σηματοδοτεί την κατάκτηση των ίσων ευκαιριών για όλους και όλες τους μαθητές και μαθήτριες. Ωστόσο, αποκλεισμοί συνεχίζουν να υπάρχουν και εντείνονται, λόγω της οικονομικής κατάστασης. Το ζητούμενο όμως παραμένει και υπάρχουν σημαντικές προσπάθειες εκπαιδευτικών στην κατεύθυνση των ίσων ευκαιριών.

Ο Υπουργός επέστρεψε το υπόμνημα ως απαράδεκτο, όμως δεν έχει σημασία μόνο να δοθεί το δικαίωμα στους μαθητές με αναπηρία ή ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες να εγγράφονται σε ιδιωτικά σχολεία, η εκφορά ρατσιστικού λόγου αποτελεί ένα αυτόνομο ζήτημα ανεξάρτητο από το αν τελικά εφαρμόσουν ή όχι το νόμο εφόσον κάποιος μαθητής με αναπηρία επιλέξει να εγγραφεί στο σχολείο τους.

 

Εδώ το υπόμνημα του Συνδέσμου
Εδώ η απάντηση του Υπουργείου

Σχόλια

Αρθρογράφος

Μαρινίκη Κολιαράκη

Σπούδασε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών και Φυσικών Επιστημών του ΕΜΠ και είναι Υποψήφια Διδάκτορας Βιοιατρικής Τεχνολογίας στη σχολή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών. Στο πλαίσιο του διδακτορικού της ασχολείται με την κίνηση του βλέμματος. Παράλληλα δραστηριοποιείται στο χώρο της αλληλεγγύης ιδιαίτερα στο πεδίο της παιδείας, συμμετέχοντας σε σχολεία αλληλεγγύης, ως καθηγήτρια φυσικής. Της αρέσει, όταν βρίσκει χρόνο, να γράφει επηρεασμένη από τα ερεθίσματα που δίνουν οι άνθρωποι της πόλης, οι ομάδες της γειτονιάς, οι πολύχρωμες ομάδες που χωράνε πολλές διαφορετικότητες και όσα συμβαίνουν στο πολιτικό τοπίο.

Σχετικά Άρθρα

X