Δεν χρειάζεται να προβληματιστείς, δεν χρειάζεται να εγκλωβιστείς σε ανόητα επιδερμικά σχόλια. Απλά να προσπαθήσεις, έστω ελάχιστα να ακουμπήσεις τις νότες που παρήγαγε ένα συναίσθημα, μία σκέψη και ένας άνθρωπος…

-Εγώ σου κρύβω, εσύ;

-Εγώ όχι είμαι ανοιχτό βιβλίο, με γκρεμισμένες βρύσες.

-Γιατί το μοιράζεσαι;

-Από μικρός έμπλεξα σε κυκλοθυμικά, γεμάτα από έντονα συναισθήματα μονοπάτια. Δεν το επέλεξα, απλώς βυθίστηκα και υπερυψώθηκα.

-Φοβάσαι;

-Πολύ, αλλά είμαι τρομακτικά ανάλογα θαρραλέος; Εσύ όμως τι έχεις να κρύψεις;

-Αναμνήσεις που με πληγώνουν. Φοβάμαι να παραδεχτώ.

-Ποιος δεν φοβάται; Όλοι έχουν κλειδωμένο ένα θηρίο μέσα τους.

-Αν βγει έξω λες να είναι καλύτερα τα πράγματα;

-Δεν ξέρω, κάποιοι δεν άντεξαν. Κάποιοι πόνεσαν και οι περισσότεροι έφυγαν δακρυσμένοι.

-Άρα τι κάνουμε;

-Για την ώρα προσποιούμαστε.

-Ποιος ο λόγος;

-Κανένας επί της ουσίας. Ξέρες κάτι όμως ακόμα και φορώντας ένα αποκρουστικά όμορφο προσωπείο, μπορούμε να μυρίσουμε τις μυρωδιές των λουλουδιών, να αφεθούμε στο ρυθμό των ανέμων και να κολυμπήσουμε στα πιο μακρινά μέρη. Τι λες;

-Ο ουρανός δεν φαίνεται, έχει πολλά, γεμάτα κλαδιά δέντρα. Μπορώ να συμβιβαστώ με το πανέμορφο πλέγμα των πεσμένων φύλλων τους. Όμως εγώ θέλω να μάθω να πετώ…

 

 

Κ.Π.

(12/12/2011)

Σχόλια

X