Ώστε αυτή είναι η αίσθηση του τίποτα.
Η απόλυτη ελευθερία μέσα σε σκεύος.

Τοίχοι, όρια και διαταγές.
Η παραίσθηση βουτά τα χνώτα της στην αγνή,
αψεγάδιαστη επιθυμία.
Ισοπέδωση.
Ο κόσμος με κάποιον ακόμα από πάνω.

Πρώτα θα ξηλώσω τα όνειρα μου
και μετά την ταμπέλα.

Σφύριξα δυνατά μπας και μ’ ακούσει κανείς από πέρα.
Σύρθηκα στα τάστα μπας και βρω καμιά γωνιά να ησυχάσω.
Με πνίγει που την πληρώνουν αυτοί που δεν φταίνε.
Και φεύγουν αυτοί που κλαίνε.

Συγνώμη, αν φταίω…
Γιατί μη νομίζεις και εγώ τη δική μου πέτρα την έριξα.
Bυθίστηκε μετά από 2-3 χτυπήματα.
Τη ρούφηξε η θάλασσα, που τα θέλει όλα δικά της.

Και για μας…
Για μας κόκκαλα αφήνει
Και ελπίδες ότι θα υπάρξει μια ακόμα ευκαιρία να χαρούμε με το λίγο λιγότερο

Συγνώμη, αν φταίω…
Αλλά σιχάθηκα.
Το ψέμα, τα μάτια που μασάνε βλέμματα
Και τα στόματα που φτύνουν κομπλιμέντα, για να γλιτώσουν την προσοχή σου
Σαν πέσουν κάτω οι στάχτες η πεντάμορφη γίνεται τέρας
Αδηφάγο αρπακτικό, που το κυνηγά ο μπόγιας της αφάνειας

Συγνώμη αν φταίω…
Αλλά ζήτησα συγνώμη.

Σχόλια

Αρθρογράφος

Κώστας Παπαντωνίου

Σπούδασε Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ξεκίνησε να δημοσιογραφεί το 2009, ως μπασκετικός ρεπόρτερ στo sport.gr όπου έμεινε μέχρι το 2011. Στη συνέχεια συμμετείχε στο trollradio.gr ως μουσικός παραγωγός για ένα χρόνο. Τον Μάρτη του 2012 δημιούργησε μαζί με φίλους και συναδέλφους το αυτοδιαχειριζόμενο διαδικτυακό περιοδικό 3pointmagazine.gr και από το καλοκαίρι του '12 εργάζεται στην εφημερίδα Αυγή.

Σχετικά Άρθρα

X