Η ζωή διαρκώς ελαχιστοποιεί τα όριά της, μικραίνει αποστάσεις, διαστέλλει κόρες ματιών που αντικατοπτρίζουν άτομα συγγενή φιλικά αγαπητά, συσκευάζεται, μεταποιείται, οι διαστάσεις της περιπλέκουν τα ανθρώπινα όργανα που μία φτιασιδώνονται, μία περιορίζουν το συναισθηματικό τους τερραίν, μία χρονομετρούνται ανάλογα με την επήρεια της αλαζονείας τους και τεχνάζονται ανάσες κι ελιξήρια προς επιβίωση.

Ό,τι ανάσα κι ό,τι απολλώνεις ναούς κατασκευάζουμε, η οθόνη της ζωής αρχίζει να αποκτά ψηφιακό σήμα, η καταμέτρηση δεν υπάρχει στους βιολογικούς παλμούς μόνο, αλλά και στην χρηματική ιστορία των λεπτών που έρχονται και φεύγουν σε ανύπαρκτο ουσιαστικό χρόνο και σε κουβέντες που δίνουν άφεση στη δικαίωση κι αδικούν όταν παραμένουν στην επιφάνεια, παρ’ ότι βούτηξαν και πήραν φόρα απ’ αυτήν.

Όλα είναι τοποθετημένα στη σωστή τους θέση και τίποτα δεν συμφιλιώνεται με τον θόρυβο των αντικειμένων που θα επιθυμούσαν να προκαλούν όση ώρα καταδικάζονται στην ακινησία.

Κάτι τέτοιες στιγμές ψελλίζω κοντομάνικους στίχους απ’ την ανα-φυγη που «λάμνει» στο «πώς» και το «όπως» και μ’ αρέσει να κλείνω την ανοιχτή μου διαρκώς παλλόμενη ζήτηση με τα 7 πέπλα του Τομ Ρόμπινς:

Εκείνη τη στιγμή, λίγο προτού σβήσουν τα αστέρια (και ανάλογα με το τι άλλο έχουμε μάθει στη ζωή μας) θα μας κυριέψει μια φόρητη λύπη και πικρία για ό,τι κάναμε – ή, αλλιώς, μπορεί να ρίξουμε ένα γερό, βουβό γέλιο σε βάρος μας…..

Χαρά Φρουδαράκη

Σχόλια

X