To όνομά του ήταν Αϊλάν Κουρντί, ήταν από τη Συρία και πνίγηκε στο ταξίδι για την Ευρώπη, 3 ετών, στοπ.

Το όνομά του ήταν Γκαλίπ Κουρντί, αδερφός του Αϊλάν, 5 ετών, στοπ.

Το όνομά της ήταν Ριχάν Κουρντί, έφυγε από τη Συρία για να σώσει τα παιδιά της. Ο ΟΗΕ δεν τους κατέγραψε ως πρόσφυγες. Η Τουρκία δεν τους επέτρεπε την έξοδο, ήταν η μητέρα των παιδιών, στοπ.

Το όνομά του είναι Αμπντουλά Κουρντί, επέζησε και είναι ο πατέρας και σύζυγος, στοπ.
Αυτός ο άνθρωπος καλείται να μαζέψει, όση ψυχική δύναμη έχει απομείνει ριζωμένη στα σωθικά του, που πάλλονται από τον πόνο και την οργή και να θάψει την οικογένειά του πίσω στο Κομπάνι. Ποιος τόπος μπορεί να «αντέξει» αυτούς τους θανάτους όμως; Ποιος μπορεί να κοιτάξει κατάματα αυτόν τον πατέρα και να του ζητήσει συγγνώμη; Στοπ.

Την ίδια μέρα πέθανε και ο Παπα-Στρατής ο προστάτης, όπως χαρακτηριστικά τον αποκαλούσαν, των προσφύγων. Ένας άνθρωπος, που παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας, έβγαινε στο δρόμο με το οξυγόνο και βοηθούσε τους πρόσφυγες στην Λέσβο.
«Σας προτρέπω να αγωνίζεστε όσο μπορείτε καθημερινά για την αγάπη και την ειρήνη. Μόνο έτσι λεγόμαστε άνθρωποι», έγραψε λίγες μέρες πριν πεθάνει. Στοπ.

Το σκίτσο του σκιτσογράφου Γιάννη Αντωνόπουλου, με τον Παπα-Στρατή να κρατά αγκαλιά τον Αϊλάν και πίσω του να ακολουθούν δεκάδες πνιγμένοι πατώντας έναν φράχτη που πλέον μοιάζει τόσο μικρός, δείχνει (προσωπική ερμηνεία) το τίποτα για το οποίο πεθαίνουν καθημερινά τόσοι άνθρωποι. Για το τίποτα πεθαίνουν. Στοπ.

Ο θάνατος του Παπα-Στρατή συμβολικά θα μπορούσε να δείχνει και τον «θάνατο» της ανθρωπιάς της κοινωνίας μας, η οποία έχει μετρημένους στην πλειονότητά της ανθρώπους σαν τον Παπα-Στρατή. Στοπ.

11951974_540675036085768_8038441131259325745_nΟ Αϊλάν γεννήθηκε μέσα στον πόλεμο. Οι εμπειρίες του ήταν μέσα στο φόβο και στους εκκωφαντικούς ήχους σειρήνων και βομβών. Αλλά εκείνος πόζαρε χαμογελαστός σε μία φωτογραφία αγκαλιά με τον αδερφό του και έναν αρκούδο, όταν έφτασαν στην Τουρκία. Είχε τον αδερφούλη του, την μανούλα του με το μελωδικό νανούρισμα, ενώ είχε κολλημένα τα χείλη της στο μαγουλάκι του. Και ο Αϊλάν, ένιωθε ασφάλεια. Είχε και τον μπαμπάκα του, που τον κρατούσε σφιχτά και τον καθησύχαζε λέγοντάς του, ότι είναι εκείνος μαζί του και όλα θα πάνε καλά. Είχε τα πάντα για να σώσει όσα του προκάλεσε ο πόλεμος. Είχε την οικογένειά του και αυτό ήταν το πάντα που αρκούσε για να συνθλίψει το φόβο. Θα τα κατάφερνε, αλλά δεν του δόθηκε η ευκαιρία να έχει την μεταχείριση που αξίζει σε κάθε άνθρωπο. Στοπ.

Τώρα κλαψουρίζουμε για την δημοσίευση της εικόνας που συγκλονίζει. Το θέμα δεν είναι η εικόνα, γιατί η δημοσίευση ή μη μιας εικόνας δεν αλλάζει, δεν μετατρέπει, δεν μικραίνει, ούτε και απαλείφει το ζήτημα. Στοπ.

Αν παριστάνουμε, με την λογική του στρουθοκαμηλισμού, ότι δεν υπάρχει το πρόβλημα, αυτό σημαίνει ότι είμαστε ανόητοι. Στοπ

Κάτι τέτοιες ώρες, ως άθεη, εύχομαι να μπορούσα να πιστεύω στο θεό και στη ζωή μετά το θάνατο, όπου θα βρίσκεσαι με την μαμά και τον αδερφό σου στον παράδεισο. Στην ακρούλα θα κάθεται ο Παπα-Στρατής και θα σας διαβάζει μία ιστορία. Δεν πιστεύω όμως αγόρι μου. Πιστεύω στους ανθρώπους σαν τον Παπα-Στρατή, εσένα και την οικογένειά σου και όσους αγωνίζονται για την ισότητα, την ελευθερία και τον άνθρωπο. Στοπ.

Τι να τα κάνεις τα δάκρυά μας, τις συγγνώμες μας και την λύπη μας; Είναι αργά τώρα που λυπάστε, θα μου πεις και θα έχεις δίκιο.

Αϊλάν, αποτύχαμε ως κοινωνία. Αποτύχαμε ως δάσκαλοι, ως άνθρωποι και ως οντότητες. Συγνώμη Αϊλάν, αν και δεν έχει αξία πια. Έπρεπε να προλάβουμε. Στοπ.

Στοπ. Στοπ.

Σχόλια

X