Την Κυριακή που μας πέρασε πραγματοποιήθηκε η 87η Απονομή των Βραβείων της Ακαδημίας Κινηματογράφου, τα λεγόμενα Βραβεία Όσκαρ. Οφείλω να ομολογήσω ότι περισσότερο ανυπομονούσα να δω τι φορέθηκε στο κόκκινο χαλί παρά την τελετή αυτή καθεαυτή. Οι υποψηφιότητες ήδη γνωστές, όπως και τα «φαβορί».

Κάθε χρόνο, μετά την ανακοίνωση των βραβευμένων ηθοποιών-ταινιών, αναρωτιέμαι πως ορίζεται η τέχνη όταν μιλάμε για μια κινηματογραφική ταινία. Η πλειοψηφία των προτεινόμενων ταινιών είναι κοινωνικού, δραματικού περιεχομένου ή αυτοβιογραφίες, ενώ εκλείπουν τα θρίλερ. Ένα καλογυρισμένο θρίλερ δηλαδή με ρεαλιστικές εικόνες που συγκλονίζουν και απρόβλεπτο σενάριο, μπορεί να φτάσει μόνο μέχρι την υποψηφιότητα για καλύτερο πρωτότυπο σενάριο.

Αναφέρομαι φυσικά στο «Nightcrawler» (Νυχτερινός Ανταποκριτής), το οποίο μπορεί να βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες στις 5 Μαρτίου, στις Η.Π.Α. όμως έχει ήδη κυκλοφορήσει από τον Οκτώβρη του 2014 και έχει αποσπάσει πολύ θετικά σχόλια. Η ταινία έχει προταθεί για 68 βραβεία και μετρά 36 νίκες, με τον πρωταγωνιστή της Jake Gyllenhaal υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα Α΄ Ανδρικού Ρόλου και την ταινία να κατατάσσεται στις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς στην ετήσια λίστα του National Board of Review. Έπεσα από τα σύννεφα λοιπόν όταν ανακάλυψα ότι στα Όσκαρ ήταν υποψήφια μόνο σε μια κατηγορία, αυτή του σεναρίου, όπου και έχασε από το Birdman.

Τα Όσκαρ δεν αγαπούν ιδιαίτερα τα θρίλερ από ότι φαίνεται. Έχουν αδυναμία όμως στο δράμα. Μια δραματική αυτοβιογραφική ταινία που φαινόταν ότι θα μπορούσε να σαρώσει στα φετινά Όσκαρ ήταν το «Imitation Game» (Το Παιχνίδι της Μίμησης). Η ταινία είχε 8 (ναι 8) υποψηφιότητες μεταξύ των οποίων Καλύτερης Ταινίας και Ά Ανδρικού Ρόλου. Τελικά, κατέληξε να πάρει μόνο το Βραβείο Καλύτερου Διασκευασμένου Σεναρίου. Συνολικά, το Imitation Game είχε 104 υποψηφιότητες για βραβεία, από τα οποία απέσπασε τα 46 και κατέκτησε και αυτή μια θέση στις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς στη λίστα του National Board of Review. (Περιττό να πω ότι για τρεις συνεχόμενες βδομάδες προσπαθούσα να την δω στο σινεμά και δεν έβρισκα εισιτήριο, καθημερινές και Σάββατα).

Θα κλείσω τη λίστα των αδικημένων, κατά τη γνώμη μου, ταινιών στις φετινές απονομές με το «Gone Girl» (Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε). Πολυσυζητημένη σίγουρα ταινία με εξίσου καλές επιδόσεις. Απέσπασε 45 βραβεία από τα 98 που ήταν υποψήφια και αποτέλεσε και αυτή μία από τις 10 καλύτερες ταινίες της χρονιάς. Στα Όσκαρ ωστόσο είχε μία μόνο υποψηφιότητα, εκείνη της Rosamund Pike για τον Ά Γυναικείο Ρόλο, με την Julianne Moore να αποσπά το βραβείο στη συγκεκριμένη κατηγορία. Δεν ξέρω πως ορίζεται η τέχνη στον κινηματογράφο και αν μπορεί τελικά να οριστεί, θεωρώ τέχνη όμως μια ταινία να σε κρατά απόλυτα καθηλωμένο για 149 λεπτά.

Μπορεί να μην είμαι κριτικός ταινιών ή καλλιτέχνης, ως θεατής ωστόσο που δεν αφήνει ταινία για ταινία έχω το δικαίωμα να απογοητεύομαι και να βλέπω με λίγη καχυποψία το θεσμό των Όσκαρ. Σίγουρα υπάρχουν ηθοποιοί που πραγματικά αξίζουν τη βράβευση τους (όπως ο Eddie Redmayne για την εκπληκτική ερμηνεία του ως Stephen Hawking), υπάρχουν όμως και μερικές άδικες ίσως βραβεύσεις.

Γιατί στην τελική πρόκειται για έναν «διαγωνισμό». Και όλοι ξέρουμε ότι στους διαγωνισμούς δεν κερδίζει απαραίτητα αυτός που το αξίζει.

Κλεοπάτρα Χρυσικού

Σχόλια

X