Οι περίεργες συμπτώσεις στο Πήγα-Είδα-Άκουσα συνεχίζονται. Οι επιλογές των συντακτών μας σε μουσική και φαγητό ήταν 100% ιταλικές, ενώ στα θερινά σινεμά είχε την τιμητική του ο γαλλικός κινηματογράφος – έστω και… κατά λάθος.  

Πήγα στο «Athens World Music Festival PIIGS» στην Τεχνόπολη, στο Γκάζι. Από τις πέντε μέρες τραγουδιών από όλη την Ευρώπη (Πορτογαλία, Ιταλία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Ισπανία), επέλεξα την Ιταλία, την οποία τίμησαν οι αγαπημένοι Encardia και οι «ιστορικοί» Nuova Compagnia di Canto Popolare. Το concept του φεστιβάλ ήταν η εκπροσώπηση μουσικών από τις χώρες αυτές, μουσικές λαϊκές, δηλαδή μουσικές του λαού.

Μετά από μία ζεστή μέρα στην Αθήνα, το δροσερό βραδάκι στην Τεχνόπολη αποτέλεσε εξαιρετική επιλογή, αφενός γιατί οι… γνωστοί μας Encardia ξεσήκωσαν το κοινό με τις υπέροχες ταραντέλες τους (και μάλιστα ένα κοινό με αρκετά υψηλό μέσο όρο ηλικίας), αφετέρου οι πιο παλιοί Nuova Compagnia έδειξαν ότι μετά από 40 χρόνια εξακολουθούν να μαγεύουν το κοινό τους με τις μελαγχολικές τους μελωδίες, αλλά και την υπέροχη θεατρικότητά τους.

Σοφιάννα Μπονοβόλια

Είδα το «Χτυποκάρδια στο Γραφείο» (Populaire, 2012). Γαλλική ταινία, που ο τίτλος παραπέμπει σε ελληνική με την Βουγιουκλάκη, όπως και το σενάριο. Αν περιμένετε γαλλικό κινηματογράφο με ουσία, μην πάτε. Αντίθετα, προτιμήστε την αν έχετε  διάθεση για ένα θερινό με γαλλικό χιούμορ και αέρα, μια ταινία που δεν θα σας κάνει να σκεφτείτε αλλά να χαμογελάσετε.

Κατερίνα Καραβία

Πήγα στο ιταλικό εστιατόριο-πιτσαρία Rafinato(Πλατεία Δημαρχείου, Δάφνη) μετά από προτροπή ενός φίλου. «Πήγαινε πρώτη φορά και αν δεν πας δεύτερη ας μη με λένε Γιάννη». Η αλήθεια είναι ότι οι προσδοκίες μου ήταν αυξημένες, καθώς ο φίλος μου είχε τοποθετήσει τον πήχη ψηλά.

Ανοίγοντας τον κατάλογο, ήμουν αναποφάσιστος καθώς ήθελα οπωσδήποτε να φάω pizzaμόλις το μάτι μου πήρε τον ξυλόφουρνο, αλλά το γεμιστό μπιφτέκι (μπιφτέκι του Αχιλλέα), δεν μπορούσε να με αφήσει αδιάφορο. Έχοντας στο νου μου μερίδες άλλων μαγαζιών, παίρνω την τελική μου απόφαση.

rafinato

«Μία pizza και ένα μπιφτέκι του Αχιλλέα», λέω στο παιδί που μας εξυπηρέτησε. Για να πάρω την άμεση απάντηση: «Οι μερίδες μας είναι αρκετά μεγάλες, θα σας πρότεινα να διαλέξετε το ένα από τα δύο». Μου έκανε τεράστια εντύπωση, γιατί το μόνο που ακούς σε άλλα μαγαζιά σε ανάλογες περιπτώσεις, είναι το εξής: «Να βάλω και μία χωριάτικη-παϊδάκια, χοιρινή» ή οτιδήποτε άλλο τους κατέβει στο μυαλό, αρκεί να ανέβει ο λογαριασμός.

Αυτή η συμπεριφορά σε συνδυασμό με την ποιότητα όλων των πιάτων που πήραμε, με κέρδισε για να ξαναπάω κάποια άλλη φορά να δοκιμάσω και το περιβόητο μπιφτέκι.

Κώστας Χατσιανίδης

Είδα το «ΥψηλήΜαγειρική» (Les Saveurs du Palais / Haute Cuisine, 2012), αλλάκατάλάθος. Για κάποιο λόγο οι υπεύθυνοι του θερινού κινηματογράφου «Λιλά» (Νάξου 115, Πατήσια) είχαν δώσει λάθος ταινία στις κινηματογραφικές ατζέντες. Έτσι, ενώ πηγαίναμε για το «Amour» του Χάνεκε, βρεθήκαμε να βλέπουμε την όχι-και-τόσο-ενδιαφέρουσα ιστορία μίας Γαλλίδας μαγείρισσας που γίνεται η προσωπική σεφ του Γάλλου προέδρου. Συμπαθητική η πρωταγωνίστρια Κατρίν Φο, εκπληκτικές οι συνταγές, αλλά κάπου εκεί σταματάνε τα θετικά για μια ταινία που φαίνεται να αφορά μόνο τους λάτρεις της υψηλής γαστριμαργίας.

Όσο για τους υπεύθυνους του Λιλά, μας πρότειναν να αλλάξουμε τα εισιτήρια για άλλη μέρα και ταινία, παρόλα αυτά το λάθος δεν δικαιολογείται. Επίσης, καλό θα ήταν κάποια στιγμή να αναβαθμίσουν τεχνικά τον κινηματογράφο, αφού από τα ηχεία 30ετίας δεν σταμάτησε να ακούγεται ένας απελπιστικά δυνατός, εκνευριστικός βόμβος καθ’ όλη τη διάρκεια της προβολής.

Θέμος «Απίκος» Ρίζος

* Μην ξεχνάτε να στέλνετε τις δικιές σας προτάσεις για το Πήγα-Είδα-Άκουσα στο info@3pointmagazine.gr.

Σχόλια

X