Άκουγα την εκπομπή των παιδιών χθες. Αγαπημένη συνήθεια κάθε Τρίτη. Η Ηλέκτρα και ο Κώστας αφιέρωσαν δύο ώρες στην ποίηση. Ποιήματα που έγιναν τραγούδια από σπουδαίους συνθέτες. Θα μείνω σε μια αποκάλυψη της Ηλέκτρας ότι έμαθε τον Καβάφη στα χρόνια του δημοτικού. Ακούς ένα όνομα, διαβάζεις δυο λέξεις εκείνου του ανθρώπου σε μια σχολική γιορτή και χρόνια αργότερα αντιλαμβάνεσαι την ουσία των πραγμάτων.

Αν δε μου ’δινες την ποίηση, Κύριε, δε θα ’χα τίποτα για να ζήσω (Βρεττάκος Νικηφόρος)

Η ιδέα ήταν του Νικόλα. Πρώτη λυκείου τότε. «Θέλεις να πάμε σε μια εκδήλωση; Τραγουδούν δυο συμμαθητές μου. Είναι πολύ καλοί.» Δε θα του χαλούσα χατίρι. Στα παιδιά να λες πάντα «ναι»! Και στις τρέλες και στα σοβαρά και στα μυστικά!

Στη σκηνή ανέβηκαν δύο έφηβοι. Αδέρφια και μάλιστα δίδυμοι. Παντελής και Μιχάλης Καλογεράκης. Στην ηλικία του Νικόλα. Είχαν μελοποιήσει Μηνά Δημάκη. Φωνές καθαρές, νότες που χάιδευαν απαλά τις λέξεις, σιγουριά στη σκηνική τους παρουσία. Μια κιθάρα και δυο φωνές! Έκλεισα τα μάτια και άφησα το ηχόχρωμα τους να με ταξιδέψει.

Είναι δρόμοι που φέρνουν σ’ απάτητα δάση,

κι είναι ανθρώποι σε μαύρα δωμάτια κλεισμένοι,

ένας δρόμος μια θάλασσα δεν τους προσμένει,

κι οι θεοί πια τους έχουν ξεχάσει. (Μηνάς Δημάκης)

Από τότε πέρασαν χρόνια. Τα Καλογεράκια μεγάλωσαν. Μελοποίησαν κι άλλους ποιητές. Πριν λίγους μήνες η «Μικρή Άρκτος» παρουσίασε τον πρώτο προσωπικό δίσκο τους με τίτλο «Προσωπικό». Μελοποιώντας ποιήματα των: Μιχάλη Γκανά, Γκρέγκορυ Κόρσο, Παντελή Καλογεράκη, Μηνά Δημάκη, Γιάννη Ευθυμιάδη, Πάμπλο Νερούδα, Ντίνου Σιώτη, Μπέρτολτ Μπρεχτ, Πάουλ Τσέλαν, Φερνάντο Πεσσόα, Τζελαλαντίν Ρουμί.

Όταν εικοσάχρονα παιδιά διαβάζουν και γράφουν ποίηση έχουμε μια ελπίδα! Γιατί « η ποίηση αρχίζει από κει που την τελευταία λέξη δεν την έχει ο θάνατος». (Ελύτης Οδυσσέας)

Η ποίηση μιλάει αλλιώς. Έχει εκείνη τη μαγική ικανότητα να σε κάνει να θες να ζήσεις, να μιλήσεις, να ονειρευτείς, να ερωτευτείς. Να είναι νύχτα και μέσα σου να λάμπει ένα φως αλλιώτικο, ολόφωτο, παντοτινό. Ανοίγει δρόμο στα εσώτερα σκοτάδια μας κι αφήνει μια χαραμάδα να δούμε την εικόνα ενός καλύτερου κόσμου! Εκείνου του κόσμου για τον οποίο θα θέλουμε να παλέψουμε! «Αφού μ’ αρέσει να σε αποθεώνω όσο ζω έχοντας πάνω σου αιώνες δέσει». (Γιάννης Ευθυμιάδης)

Μιχάλης και Παντελής Καλογεράκης! Τα αδέρφια Τάδε! Να θυμάστε τα ονόματα τους. Να αφουγκραστείτε το έργο τους. Είναι σπουδαία παιδιά!

«Το ποίημα θέλω να είναι νύχτα, περιπλάνηση σε ξεμοναχιασμένους δρόμους και σε αρτηρίες, όπου η ζωή χορεύει…» (Ασλάνογλου Ν.)

Σχόλια

X