Την εποχή που ανθίζουν οι κερασιές, όπως πολύ όμορφα λένε στην Ιαπωνία, είναι η εποχή της αναγεννημένης φύσης και του νέου κάλους. Είναι η εποχή που μετράμε ξανά προς τη ζέστη.

Είναι και η εποχή που στη ζωή μπαίνει…κάτι νέο, που έρχεται όμως από τα παλιά. Μέσα στην αναγεννημένη φύση, βλέπεις ξανά ένα δειλό γνώριμο χαμόγελο, που κάθε φορά που ο ήλιος μας χαϊδεύει λίγο παραπάνω, αυτό γίνεται λίγο ζωηρότερο. Σε περιτριγυρίζει κι εσύ το προσμένεις πώς και πώς. Ύστερα, χάνεται για λίγες μέρες. Αρχίζεις να αναρωτιέσαι που να είναι άραγε και σ’ εκείνη τη στιγμή κοντά, έρχεται πάλι να επιβεβαιώσει τις πιο κρυφές σου προσμονές. Τις προσμονές πως, όσο καρτερείς, τόσο σιμώνει. Όσο το σκέφτεσαι, τόσο δεν σε ξεχνά.

Το χαμόγελο αυτό είναι από τα χαμόγελα που ξέρεις πως πάντα είναι εκεί για εσένα. Όχι όμως όποτε θες εσύ. Έρχεται στη ζωή σου και την συνταράσσει. Σου χαρίζει πληγές και κατορθώματα. Σου χαρίζει στιγμές και σκέψεις. Σου μαθαίνει τη χαρά ενός κρύου καφέ και δύο χεριών στην πλάτη σου. Σου θυμίζει πως είναι να βλέπεις τον ήλιο να δύει μόνος. Ξέρεις ότι το χάδι του μπορεί να κόβει και το χαστούκι του να παρηγορεί. Ό,τι και αν σου χαρίσει ή σου πάρει, σίγουρα θα το θυμάσαι, όταν θα είσαι εκεί κοντά που δουλεύεις και ζεις.

Θέλει σιγά σιγά να το αγκαλιάσεις και να το κατακτήσεις. Έτσι είναι πάντα. Πρέπει να φύγεις από τα γνώριμα για να πετύχεις αυτό που θες. Συνήθως το καταφέρνεις. Πάνω εκεί όμως που θαρρείς πως το κατέκτησες και το τώρα μοιάζει να κρατά για πάντα, έρχεται το πλήρωμα του χρόνου να διαπιστώσεις ξανά πόσο καλά ξέρει να ξεγλιστρά από τα χέρια σου. Όσο και να προσπαθείς, αυτό θα κάνει τα δικά του. Μένει μονάχα να δεχτείς ότι όσα περάσατε αρκούν για τώρα και να περιμένεις καρτερικά πότε θα γυρίσει. Ίσως βέβαια τέσσερα χέρια να κατορθώσουν να το κρατήσουν λίγο παραπάνω…

 Για τους ήδη νοσταλγούς του καλοκαιριού, αφιερωμένο. Η ζωή γυρνάει.

Σχόλια

X